Het weer

 Sinds we weer thuis zijn we nauwelijks uit code geel of of oranje of allebei tegelijk geweest.

Die codes zijn voor wind, regenval en golven.

De ene storm is nog niet geweest of de volgende komt er al weer aan en voor de komende week ziet het er niet beter uit.

Vandaag schijnt de beste dag te zijn :-)

De Fogo en Sete Cidades zijn al dagen in de wolken, maar ook de lagere bergkam in het midden van het eiland, waar we aan de achterkant op uitkijken is vandaag nauwelijks te zien. 

En aan de voorkant komt de regen horizontaal voorbij.

Er zijn waarschuwingen om zoveel mogelijk thuis te blijven en dat doen we dan ook.

Gelukkig kunnen we onszelf prima binnenshuis vermaken.
 

Yves 214

 

Dit kunstwerk van Yves hadden we nooit gevonden zonder de coordinaten op de FB group.

Het is op de muur van een houtverwerkingsbedrijf dat op het industrieterrein in Cabouco zit.

Toen we een keer daar in de buurt waren zijn we er speciaal naar toegereden om het te bekijken.

Maria Lichtmis

 

Vandaag is het Maria-Lichtmis, een christelijke feestdag.
Traditioneel worden er op deze dag pannenkoeken gebakken. De vorm en kleur van de pannenkoeken worden gezien als een verwijzing naar de zon en het licht. Volgens de traditie zal iedereen die op Maria-Lichtmis pannenkoeken eet een voorspoedig jaar hebben.
We hebben deze traditie ‘geadopteerd’ toen we in België kwamen wonen.
Het wordt hier op de Azoren ook gevierd en ik ga vanavond pannenkoeken bakken.

Het eerste ei

 Vrijdag was ik weer op mijn favoriete strand in Ribeira Grande.

Ook al was het afgaand tij, de golven waren zo hoog en kwamen zo ver het strand op dat er bijna geen strand over was.

Het laatste stuk van het strand lag bezaaid met rotsen en keien, die ergens vandaan naar beneden gekomen zijn.

Door de hoge golven was het niet veilig om daar overheen te gaan klauteren, dus ik wilde net terug gaan toen ik aan het begin van de rotsenstroom dit zag liggen

Mijn eerste seaglass ei!

Verder heb ik niets gevonden, maar mijn dag kon niet meer stuk.
 

Jutten in Vila Franca

 Sinds we terug zijn hebben was er code geel of oranje voor wind, regen en golven, dus hebben we al dat natuurgeweld vanuit onze woonkamer bekeken en zijn lekker binnen gebleven.

Gisteren was een rustig dag, voordat het volgende week nog harder gaat stormen en omdat ik het strandjutten zó gemist had, zijn we dat vanmiddag gaan doen in Vila Franca do Campo.

´s Ochtends was het mooier weer, maar toen was het vloed  en aangezien het strandje daar heel klein is en bijna verdwijnt met vloed, zijn we pas na de lunch vertrokken.

We hebben een labcache in Vila Franca, maar bij de miradouro waren de afgelopen maanden werkzaamheden en hadden we het antwoord bij de vraag neergezet omdat het informatiebord weggehaald was.

Nu we er toch waren gingen we eerst even kijken of de miradouro al klaar was, dat was zo en het bord stond er ook weer.

Vanaf de miradouro gaat er een trap naar een rots strandje en nu we er toch waren en het geen vloed meer was, zijn we daar eerst even gaan kijken. 

Toen we jaren geleden gingen kijken waar we zouden willen wonen hebben we ook naar huizen hierboven gekeken, maar het was toen al een ´spookwijk´ waar alleen in de zomermaanden mensen zijn, dus dat viel af.

Terwijl we seaglass zochten zag ik een Portugees Oorlogsschip, die ook aan land en zelfs als ze dood zijn, nog heel giftig zijn.

Maar om te zien vind ik ze wel heel apart en mooi van kleur. 

Toen gingen we naar de praia een stukje verderop.

Het is heel klein, maar het is wel het strand waar het meeste seaglass en seapottery aanspoeld. 

Hier voel ik me net rupsje nooit genoeg, steeds als ik denk van nu stop ik ermee, zie ik weer wat en denk ik, nog één keer heen en weer :-)

De wolken kwamen lager en lager, tot ze op ongeveer 100 meter hingen en het net leek alsof we onder een hele zachte douche stonden.

Toen zijn we gestopt en omdat het ook niet echt lekker weer was om op een terrasje te gaan zitten, zijn we met een geweldige buit weer naar huis gegaan. 

Het was zo fijn om eindelijk weer op het strand te zijn, te jutten en met mijn voeten in de oceaan te staan.
 

Trosje

 

De locale bananen zijn niet echt groot, maar zo´n klein trosje hebben we nog niet eerder gehad; zo schattig, het is bijna zonde om ze op te eten.

Yves 213

 Toen we vanaf de parachute de goede kant op reden kwamen we ook langs een kunstwerk!

 

Yves 212

 We reden een keer ergens in Cabouco waar we niet wisten of we links of rechts moesten.

Gelukkig reden we de verkeerde kant op en als beloning zagen we dit kunstwerk van Yves.

 

Ik heb een fotomapje met Songs, want soms als ik iets zie moet ik gelijk aan een liedje denken.

De onderste foto zit nu ook in dat mapje, want het deed me denken aan  "Parachute of Love" (Sad Lovers & Giants).

 

 

Bloeiende planten

 We waren net een dag van het eiland af toen het begon te stormen en daarna is het eigenlijk niet opgehouden.

De tuin was al een puinhoop voor we weggingen, dus daar hebben we ons niet meer druk over gemaakt.

Toen we thuis kwamen was het nog erger als toen we vertrokken, maar er stonden nog wel een paar planten, waarvan er drie bloemen hadden en dat was een leuke verrassing.

 

Twee van de vier camellia´s hadden één bloem 

Er bloeide een aronskelk

en er was een bloem in een strelitzia, bijna uitgebloeid, maar toch.

 

Weer thuis

 

Over de terugreis zullen we het maar niet hebben, maar we zijn weer thuis!

Oh wat heb ik de oceaan gemist.