Weer eens naar ´mijn´ strand

 Er was steeds wat met de Portugese les van Paul en inmiddels was het al bijna een maand geleden dat ik op Praia do Monte Verde was.

Afgelopen donderdag had Paul dan eindelijk weer eens les en alhoewel het erg warm was (gevoelstemperatuur 30 graden) waaide de wind uit het noorden en was het net te doen om mee te gaan.

Het strand is elke week anders, dus na een maand was het zeker een verrassing hoe het eruit zou zien.

De stroom, die halverwege het strand omlaag komt ging nu niet recht de zee in, maar maakte een rivier tot bijna aan de Ribeira Grande. 

Langs de hele vloedlijn lagen kiezelsteentjes en dat is leuk, want daartussen vind je de mooiste dingen.

Zoals dit schelpje,

een lapas die vastzat op roze zeewier

een ring van een zee-egel. Ik heb het mee naar huis genomen, maar ik had geen doosje bij me en aangezien het heel kwetsbaar is heeft het de reis niet overleefd.

Deze twee schelpen hadden zich vastgemaakt aan een stukje drijfhout, ik heb ze maar heel ver het water ingegooid.

Voor krabben zijn al die steentjes niet echt geweldig, want overal lagen scharen, poten en ook een paar schilden.

Zo´n schild had ik al eens eerder gezien en toen ik het oppakte om er op mijn hand een foto van te maken, viel het gelijk uit elkaar.

Dat was dus een leermoment, want nu heb ik de foto gemaakt terwijl het schild nog op het strand lag. 

En tot mijn verbazing lagen er ook hele zee-egels, 3 in totaal.

Ik heb een klein schepje en daarmee heb ik ze opgepakt en bij de paal van de vlag die het zwemgebied afbakend neergelegd, zodat mensen die op blote voeten over het strand hollen er niet op zullen trappen. 

Ik heb niet de hele tijd dat Paul weg was op het strand kunnen lopen, want het is me echt te warm, dus na een poos ben ik in de schaduw gaan zitten, maar het was toch fijn om er weer geweest te zijn.
 

Yves 232

 

Dit kunstwerk zagen we in Ponta Delgada.

Er stond een vrachtwagentje op de stoep geparkeerd, dus het was lastig om foto´s te maken. 

Natte hanen

 Van de week zaten we te eten en ineens was er een plensbui.

Alle kippen van de buren wisten niet hoe snel ze in hun hok moesten komen, behalve deze twee stomme hanen, die hebben de hele bui zo gestaan

Het was zo´n komisch gezicht dat ik er een foto van gemaakt heb. 

 

Oud graf

Jaren geleden kwamen we tijdens een vakantie,op een hele bijzondere plek.

Van de meeste dingen weet ik nog precies waar ze zijn en hoe we er kwamen, maar ik kon me met de beste wil van de wereld niet bedenken hoe we daar nou gekomen waren, ik wist alleen nog dat het ergens midden op het eiland was :-)

Toen zocht ik nog een laatste cache voor de zomerchallenge en tot mijn verbazing en vreugde bleek die nou net op die plek te liggen.

Het bleek in een oud bos in Livramento te zijn, dat wordt beschouwd als de long van Lagoa en Ponta Delgada.

We parkeerden de auto ergens op een weg en zochten tussen de huizen naar een canada (smal weggetje)

Die ging al snel over in kleine wandelpaden

 

die nou niet echt platgewandeld worden :-)

En dan, na heel veel bochten liepen we tegen ´het pleintje´ op en tegen dit gebouwtje aan.

Door het raampje zagen we dit

Tegenover dit gebouwtje is het graf met het beeld van de heilige Magdalena.

 Ik heb geprobeerd te achterhalen hoe, wat en waarom, maar dat is me (nog) niet gelukt.

 Het enige dat ik vond was dat het graf duidelijke invloeden vertoond van de Tempeliers, wat te zien is aan het kruis erboven en dat de ingang wordt overschaduwd door een eeuwenoude eik. 

Misschien liggen de mensen die op de foto staan er wel begraven, ik weet het niet, maar ik vind het een hele bijzondere plek, zo midden in een bos.
 

Nieuw Kustpad

 Bij de labcache in het parkje Mata do Cáfe hoorde een bonuscache en omdat we die nodig hadden voor de zomerchallenge wandelden we 500 meter verder en kwamen we uit op een stukje rotsstrand achter huizen.

Toen we terugklauterde over de rotsen, viel mijn oog op een hekwerk dat nieuw oogde en toen ging er een lichtje branden, want begin van het jaar is er hier langs de kust een nieuw kustpad aangelegd.

Er was altijd wel een paadje, maar dat was heel eng, even verkeerd stappen, uitglijden als het modderig was of struikelen over een steentje en je ligt beneden op de rotsen, dus hebben wij daar nooit gewandeld. 

Het was wel heel warm, maar met een zeewindje was het wel uit te houden en we zijn een stukje over het pad gelopen naar de plek waar ook een cache ligt.

Het pad was echt heel mooi aangelegd en helemaal niet eng meer. 

Nu konden we rustig lopen en genieten van de omgeving.

Het pad ging nog een stuk verder, maar dat doen we in het najaar nog wel een keer als het wat minder heet is.

Dit stuk was alvast erg mooi en een fijne onverwachte wandeling.
 

Mata do Café

 Aan de binnenweg  tussen Ponta Delgada en Lagoa, waar we al zovaak overheen gereden zijn, ligt een klein parkje Mata de Cáfe.

De weg lijkt daar uitgegraven tussen heuvels, er zijn hoge begroeide kanten met ook hoge bomen en daardoor is het parkje aan het zicht onttrokken en hadden wij het ook nog nooit gezien.

Nu kwamen we hier om een Labcache te doen.

Het is heel klein, maar mooi aangelegd, met een enorm basketbalveld voor de liefhebbers.

Er is zelfs een vijver gemaakt met een bruggetje eroverheen.

Kinderen kunnen er heerlijk spelen en je kunt er fijn in de schaduw van de grote bomen zitten.

En zo hebben we weer een nieuw plekje  ontdekt, want zonder de labcache waren we er altijd gewoon voorbij blijven rijden.
 

Abandoned

 Ik denk dat als je hier een keer heel hard abandoned roept het eiland toch een stuk leger zal zijn.

Regelmatig komen we gebouwen tegen waar heel duidelijk te zien is dat er in geen tijden een mens geweest is.

Laatst gingen we voor de geocachingzomerchallenge een cache zoeken in een voor ons onbekend parkje tussen Praia Milicias en Praia do Pópulo en omdat we niet goed wisten of we vlakbij het parkje konden parkeren hebben we de auto neergezet in de straat tussen de stranden.

Toen ik uitstapte viel mijn oog op een klein kerkje, dat zo´n beetje helemaal verscholen was achter het groen

toen we er voor stonden was duidelijk dat ook dit al heel lang niet meer in gebruik is, we moesten de stuiken voor het hek opzij duwen om een foto te maken.

 

De tuin in augustus

 Het was een warme, vochtige maand en dat was heel goed voor de tuin.

De kleine lobelia kreeg weer nieuwe bloemetjes 

Bijna iedere dag was er wel een nieuwe hottentotvijg

Heel veel bloeiende canna´s hadden we niet, maar toch wel weer een paar.

Zelfs de bougainville had 4 bloemetjes

De alstroemeria´s bloeide rustig verder

En de yucca waarvan we dachten dat hij helemaal dood was en we eruit wilden spitten kreeg zowaar een uitloper.

De tuin had zich heel goed hersteld en zag er best wel weer groen uit.

En toen kwam de zoutspray lol
 

Bruggetje

 Toen we laatst een cache zochten bij de waterval in Porto Formoso, waren we op nog geen 5 minuten loopafstand van Praia dos Moinhos, dus ja, toen moest ik daar wel heel even naar toe.

Dwars over het strand komt een riviertje naar beneden en dan moet je dus over grote stenen klauteren om naar het andere stuk te komen, maar het was laag water en dan is het een stuk makkelijker.

De grote stenen als scheiding tussen de rivier en de oceaan

Terwijl ik over de stenen aan het klauteren was keek ik even naar links en lag toen bijna van verbazing in het water: ik zag een bruggetje.

Tussen de vorige keer dat we hier waren en nu is er dus een bruggetje over de rivier gemaakt, wat een verrassing en zó handig om terug te komen :-)

 

Leenauto

 

  Toen we de vorige keer problemen met de auto hadden en de linker remklauw vervangen moest worden heeft Paul gezegd dat ze beter gelijk ook de rechter konden vervangen, voordat we vandaag of morgen hetzelfde probleem zouden hebben.

Maar dat was absoluut niet nodig, we konden nog wel een paar jaar verder met die remklauw...

Nog geen maand later begon hetzelfde verhaal van piepen en een gloeiendhetee velg opnieuw en inderdaad nu aan de linkerkant...

Dat we not amused waren is een understatement.

Paul bracht de auto naar de garage, kreeg een huurauto mee, die we moeten betalen omdat het een ander deel van het bedrijf is, maar gelukkig rekenen ze geen toeristentarief.

De remklauw werd nagekeken en zou schoongemaakt (ontroest) worden, zodat we weer zonder problemen verder zouden kunnen rijden tot de nieuwe remklauw van het vasteland aankomt;  wat weer een paar weken kan duren.

Enfin, auto was klaar, Paul ging hem ophalen en na nog geen 10 minuten op weg naar huis begon het ´feest´ weer en is Paul direkt omgekeerd.

Omdat ze het toch wel heel erg vervelend voor ons vinden hoe het allemaal gegaan is hebben we nu een leenwagen gekregen, totdat ze of tijdelijk een andere remklauw gevonden hebben of een nieuwe aankomt.

De auto is helemaan nieuw en alhoewel ik normaal nooit zo om een krasje geef, vind ik het nu toch wel heel erg eng omdat de auto niet van ons is.

Maar goed, we hebben vervoer, iets wat onontbeerlijk is op een eiland.