vrijdag 22 mei 2015

Furnas 2

We streken neer op een bankje om broodjes te eten. Deze eenden hadden dat gelijk in de gaten en ze kwamen heel snel naar ons toe gewaggeld en zo zaten we dus eendjes te voeren.
Het was al laat in de middag, maar we gingen toch een stukje langs het meer wandelen.
In deze (nu bijna) droge bergstroompje liggen nu betonblokken als stapstenen, waardoor het oversteken heel makkelijk geworden is.



Langs het meer is een soort Pad van Ad, alleen zijn deze beelden met een kettingzaag gemaakt, wat ook wel heel knap is. Dit is "de wandelaar".
De cache die bij dit beeld hoorde lag een stuk hoger. We namen het pad er naar toe en liepen toen zo'n beetje in een half oerwoud. Julian staat op de foto, maar je moet goed kijken om hem te zien.
Bij de cache hadden we een mooi uitzicht op het meer. Dit pad ging nog veel verder omhoog, maar door de dichte begroeiing was het er nu al vrij donker en omdat het al laat in de middag was zijn we weer naar beneden gelopen.
Daar hebben we nog een klein stukje langs het meer gelopen, waarbij we de draak

en de mestkever zagen.
Toen zijn we teruggelopen naar de auto, misschien gaan we volgende week de rest van de beelden wel bekijken.
In Ponta Delgada zijn we gaan eten en weer terug op de hotelkamer hebben we eerst een douche genomen om de zwavellucht uit onze haren te krijgen.

donderdag 21 mei 2015

Furnas 1

In Furnas aangekomen keken we eerst bij de Fumarole Field
Het borrelde, stoomde en stonk er weer volop. Het blijft heel bijzonder om te zien dat de aarde zo dicht aan de oppervlakte zo heet is.
We wandelden in een soort van hoger gelegen parkje
waarvandaan we ook weer uitzicht hadden op borrelende bronnen.
We gingen verder en stopten even bij dit elektriciteitshuisje zodat Julian er een cache kon zoeken en ik er (weer) een foto van kon maken.
Toen gingen we op zoek naar Parque Terra Nostra. Dat is heel bekend en zie je ook in de toeristenfolders, maar op de website was geen adres te vinden en in Furnas zelf was het ook niet echt aangegeven.
Uiteindelijk hebben we het gevonden, maar het bleek nog dicht te zijn. We gaan er wel een keer kijken als we hier wonen :-)
Wel vond ik een nieuw Yves hartje voor mijn verzameling.


Nu gingen we naar het Lagoa das Furnas, daarom reden we terug door het dorp en namen de weg naar Ponta Delgada.
Op de heenweg waren we zo gekomen, maar nu herkenden we niets en reden we ineens langs een golfbaan die we absoluut vanmorgen niet gezien hadden.
We pakten de kaart erbij om te kijken waar we waren en toen bleek dat er twee wegen naar Ponta Delgada waren en wij zaten uiteraard op de verkeerde...
Een voorbijkomende mevrouw zag ons op de kaart kijken en ze stopte, toen ze hoorde dat we naar het meer wilden zei ze dat we achter haar aan konden rijden.
Dat deden we en in Furnas stopte ze en zei ze dat ze ons nog een stukje verder voor zou rijden, als ze zou knipperen moesten wij rechtdoor rijden, maar ze knipperde niet en heeft ons uiteindelijk helemaal naar het meer gebracht, zo ontzettend vriendelijk.
Bij het meer hebben ze ook in de gaten dat er nu veel meer toeristen komen en daarom moet je nu entree betalen.

Er stonden nu overal hekken omheen en er waren paden aangelegd waarover je kon lopen.
Van dichtbij de gaten van de cozido das Furnas (meat stews) bekijken was er nu niet meer bij
Als er veel meer mensen komen is dit natuurlijk veiliger, maar wij vinden het toch leuk dat we het ook gezien hebben hoe het eerst was.

woensdag 20 mei 2015

Povoação

We om 11.00 uur een afspraak in Povoação en daarom stonden we vroeg op.
Toen we uit het raam keken zagen we bijna niets door de regen en de mist en dat vonden we nou niet ideaal om een eind te gaan rijden.
Maar na het ontbijt was het een stuk beter geworden en zijn we dan toch op weg gegaan.
Tot aan Vila Franca do Campo is er snelweg, daarna is het weer een tweebaansweg, met erg veel bochten die om kloven heengaan.
Toen we Povoação in de diepte konden zien liggen belden we met de eigenaar van het huis dat we gingen bezichtigen en tegen de tijd dat we het dorp binnenreden stond hij op ons te wachten en konden we achter hem aanrijden naar zijn huis.
Het huis is ontworpen door onze architect en we hadden de bouw ervan gevolgd, dus het was heel leuk om het nu af en in het echt te kunnen zien.
Ons ging het voornamelijk om te zien hoe het gebouwd was omdat we een van de komende dagen ook een gesprek met dit bouwbedrijf hebben.
Het huis ligt hoog en heeft een fantastisch uitzicht op Povoação, de oceaan
en de bergen.
Het huis was heel mooi, er was zelfs een inloop kledingkast (ik wil nu onze tekeningen aangepast hebben lol) en het was heel fijn dat we met deze mensen konden praten.
Na de bezichtiging reden we terug naar het dorp waar we de auto parkeerden.
Vanaf de parkeerplaats konden we de blokkendoos heel duidelijk zien liggen.
We wandelden wat rond
keken even in een klein parkje waar allerlei dieren waren

en gingen toen weer verder, nu richting Furnas.
Al snel konden we niet verder omdat er een kudde koeien over de weg liep (die driehoekige borden met een koe er op staan er echt niet voor niets :-) )
We zijn toen even gestopt om van het uitzicht te genieten
en ook vanaf deze kant konden we de blokkendoos goed zien liggen.
Toen de koeien allemaal in een ander weiland aangekomen waren, konden wij verder rijden naar Furnas.

dinsdag 19 mei 2015

Sete Cidades 2

Het kratermeer en de oceaan op de achtergrond: prachtig.
Een blik terug op waar we vandaan komen.
En ja hoor, ook hier, zo hoog, zijn koeien.
en daarom ook een waterbak.
Sete Cidades in de diepte, een volgende keer willen we langs het meer wandelen.

En _eindelijk_  kwamen we Paul tegen, die zat op zijn dooie gemak op ons te wachten met een cache in zijn hand :-)
Met z'n drietjes gingen we verder, soms leek het net of het pad in de oceaan zou verdwijnen.
Op een miradouro maakte ik foto's naar links en naar recht. Hieronder heb ik ze aan elkaar geplakt.
Dit was de laatste blik op de meren voordat we weer het bos in liepen.
We liepen over een stukje weg dat uitgegraven was. De 'muren' zijn van een soort hard zand.
Paul zei "sommige mensen krassen ook maar vanalles op de muur" en toen ik keek zag ik dit
dat had hij op de heenweg gedaan, zo lief! :-)
Vanaf hier zouden we nog twee kilometer moeten lopen naar de parkeerplaats toe, maar Paul was zo slim geweest om te kijken of hij wat dichterbij zou kunnen parkeren en had de auto toen hier neergezet. Daar was ik heel blij om, want al dat naar beneden lopen merkte ik inmiddels wel aan mijn enkels.
Via Várzea zijn we terug gereden naar Ponta Delgada. Daar hebben we bij de Wok gegeten en toen zijn we weer naar het hotel gegaan, waar we, zoals altijd ook weer genoeg te doen hadden.

maandag 18 mei 2015

Sete Cidades 1

Het weerbericht voor Sete Cidades was goed en op de webcam zagen we dat het er mooi weer was, dus reden we daar naar toe.
Voor Julian reden we eerst naar het uitkijkpunt bij het verlaten hotel
dat begint ook steeds meer een toeristische attractie te worden, want er liepen  redelijk wat mensen in en op.
In 2013 liepen we het wandelpad aan de linkerkant van de krater, vandaag wilden we de wandeling aan de rechterkant gaan doen.
Die tocht is 11 kilometer, niet bepaald een  vlakke wandeling en omdat we ook nog caches wilden zoeken heeft Paul Julian en mij afgezet bij het beginpunt, waarna hij naar de andere kant gereden is om ons vandaar tegemoet te wandelen.

Hier staat hij ons uit te zwaaien
terwijl wij langs het oude aquaduct liepen

Het eerste stuk, langs het aquaduct was nog redelijk plat, daarna kwamen we in een stuk bos waar het al steeds hoger ging en toen we uit het bos kwamen zagen we in de verte dat het pad toch wel heel erg omhoog ging.
Mijn kuiten hadden het erg zwaar, maar uiteindelijk kwamen we dan toch helemaal boven en
waren de uitzichten niet te beschrijven zo mooi.
Beneden konden we Capelas zien liggen
Je kon steeds maar een klein stukje van het pad zien, dus het was steeds weer een verrassing wat er tevoorschijn zou komen.
Hier is de kraterrand goed te zien, we moeten het hele stuk nog lopen :-)