donderdag 28 juli 2016

Onderweg naar Trinidad

Tijdens deze reis heeft Paul veel foto's vanuit de bus gemaakt.
Van de rit van Cienfuego naar Trinidad koos ik er een aantal uit voor deze post.
De reden dat je in Cuba zoveel old timers ziet is dat er geen nieuwe auto's gemaakt worden of geïmporteerd mogen worden.
Ze proberen de auto's dus zo lang mogelijk aan de praat te houden.
 Er staan heel veel propaganda borden langs de kant van de weg.
 Spoorrails, maar er rijden geen treinen meer op het eiland...
 De huizen hebben vaak vrolijke kleuren.




 zoutwinning






openbaar vervoer is er nauwelijks in Cuba, behalve dan voor de toeristen, of in de steden.
Er is geen dienstregeling en er zit ook geen regelmaat in de busverbinding over het eiland, mensen kunnen de hele dag bij een bushalte staan wachten en dan komt er geen bus.
Je ziet daarom regelmatig mensen die met geld staan te zwaaien in de hoop tegen betaling meegenomen te worden.
En zo zie je regelmatig vrachtwagens met allemaal mensen tussen de lading, of mensen die achterin een pickup truck staan, het is echt schrijnend.



woensdag 27 juli 2016

Lekker lunchen in het Palacio de Valle

Voor de lunch reden we naar Palacio de Valle.
Dit gebouw is tussen 1913 en 1919 gebouwd voor een van de rijkste mannen van Cuba, suikerbaron Acisclo del Valle Blanco.
Het gebouw is ontworpen door diverse Cubaanse en buitenlandse architecten en is versierd met gotische, Venetiaanse een neo-Moorse motieven in de stijl van de Alcázars in Granada en Sevilla.
De drie torens symboliseren macht, religie en liefde.
De familie is gevlucht tijdens de revolutie, het gebouw is door de regering onteigend en nu zit er een restaurant in.
 Omdat het natuurlijk niet mogelijk  is om in dit gebouw airco aan te brengen zonder het gebouw te beschadigen, was het er erg warm, ondanks dat aan alle kanten de deuren open stonden.
Ook hier was er weer life muziek tijdens de lunch.
Zoals elke lunch begonnen we ook nu weer met een salade en brood.
Op elke salade die we tijdens deze reis kregen, zat (rauw) witte kool.
 En daar was mijn omeletje weer :-)  we zullen het maar niet over cholesterol hebben :-)
Paul koos weer voor een visfilet, hij gaat nog eens een echte viseter worden :-)
 Als toetje kregen we een soort vanille ijs met een karamelachtige saus.
 Na het eten ging Paul met een aantal van de groep nog wat foto's bovenaan de trap maken
 en toen kwamen ze tot de ontdekking dat er ook een dakterras was, waar je op mocht.
 Ze moesten wel over een hele enge trap, maar hadden toen een prachtig uitzicht.


dinsdag 26 juli 2016

Cienfuegos



We gingen nu naar de havenstad Cienfuegos, het landschap waar we vandaag doorheen reden was een stuk mooier en afwisselender dan dat van gisteren.
In Cienfuegos aangekomen zijn we naar het centrum gereden, waar we Teatro Tomas Terry gingen bekijken, dit schijnt het mooiste theater van Cuba te zijn.




 In het theater was het erg warm, terwijl nu aan twee kanten de deuren open stonden.
Tijdens een voorstelling moet het hier wel helemaal heet zijn.

 Toen we het theater helemaal bekeken hadden, kregen we een uurtje vrij.
Paul en ik zijn op het terrasje naast het theater koffie gaan drinken.
Het was overdekt met klimplanten en er was een windje en het was heel aangenaam om hier te zitten.
Daarna zijn we naar het plein aan de overkant gelopen, waar ik onder een paar acacia’s ben gaan zitten, zo in de schaduw en met het windje was het er heerlijk.

Ik heb wat rond zitten kijken en het was erg relaxend, want ik hoefde nu niet steeds op mijn horloge te kijken of het al tijd was om naar de bus te gaan.
Ik genoot van alles om me heen, waarbij het me opviel dat de mensen hier niet aan een smarthphone en facebook vastgeplakt zitten, maar gewoon nog met elkaar lopen/zitten te praten, spelen en muziek maken.
Paul heeft wat rondgelopen en foto’s gemaakt, maar hij had het vreselijk warm.





Het laatste kwartiertje hebben we samen op het bankje gezeten en geconstateerd dat onze vakantielanden wish list toch wel een heel stuk ingekort kan worden, omdat we het in deze warmte maar net uithouden.

maandag 25 juli 2016

Santa Clara

Vanmorgen hebben we de koffers voor de deur gezet en zijn we naar het restaurant gelopen om te gaan ontbijten.
Dit was ook weer een buffet, waar weer keus genoeg was.


Om 9.00 uur vertrokken we met de bus en als eerste reden we naar Santa Clara, om een bezoekje te brengen aan het mausoleum van Che Guevara op de Plaza de la Revolución.
Onder het enorme monument ligt een museum naast het mausoleum.

In het museum zijn allerlei persoonlijke bezittingen van Che te zien, in het mausoleum liggen de stoffelijke resten van Che en 38 kameraden.
Die zijn 30 jaar na hun dood in Bolivia teruggevonden en 1998 overgebracht naar Cuba.
Je mocht geen tassen of fototoestellen mee naar binnen nemen, dus daar zijn geen foto’s van.
Ik ben niet mee naar binnen gegaan, maar heb buiten foto’s van het mausoleum gemaakt en lekker op een stoeprand wat rond zitten kijken tot de groep weer terug was.







Vervolgens reden we door naar het centrum van het stadje.
Daar parkeerde de bus zo’n beetje recht tegenover een cache, maar we hadden geen tijd om te zoeken, want we moesten door naar een sigarenfabriek.
Ook nu mochten we geen tassen of fototoestellen meenemen en hier was dat helemaal jammer, omdat we een heel stuk door het stadje liepen en er nu geen enkele foto van hebben.
Het was erg warm en klef en omdat we niets mee mochten nemen hadden we dus ook geen water…
Bij de sigarenfabriek aangekomen was er een groep voor ons en moesten we buiten wachten.
De groep ging aan de overkant op een rijtje in een heel klein stukje schaduw staan, maar binnen waren stoelen en daar ben ik gaan zitten, samen met Paul en nog iemand van de groep.
Toen we aan de beurt waren werden we rondgeleid door een lokale gids, die vertelde over hoe de sigaren gemaakt werden.
In de fabriek waren allemaal rijen met tafeltjes, waar mensen meer dan 100 sigaren per dag moeten maken.
Er was ook een stukje voor de leerlingen en er werd gedemonstreerd hoe de sigaren d.m.v. een luchtdruk machine gecontroleerd worden of ze goed zijn om te roken.
In de fabriek was het een kakofonie van geluiden, mensen waren aan het praten, er stond een radio aan, wij kregen de rondleiding, niet te geloven wat een herrie, als je daar toch 8 uur per dag in moet zitten wordt je stapelgek; we waren blij dat we weer buiten stonden.

 We gingen naar de overkant van de straat naar het sigarenwinkeltje van de fabriek, zodat wie dat wilde sigaren kon kopen.
Toen we weer naar buiten gingen, liep ik tegen een groot geweer op...ik schrok me gek.
De politie kwam gewapend binnen, de gids zei, dat is het geldtransport, waarvan ik toen bij mezelf dacht, dat is handig, dan hoeven ze niet met al dat geld over straat naar de bank toe...
Later hoorden we dat het dus wel 'ietsje' anders werkt.
Met regelmaat, maar altijd op verschillende momenten komen er gewapende agenten de inhoud van de kassa ophalen, als een soort belasting.
De eigenaar mag een beetje houden om de komende dagen verder te kunnen, de rest moet hij afstaan...
 
We liepen weer terug door het stadje, weer naar het plein, alleen moesten we nu nog een stukje doorlopen naar de bus toe.
Paul heeft nog een snelle poging gedaan om de cache te vinden, terwijl ik een beetje achterop bleef hangen en zowel hem als de groep in de gaten te houden, maar er waren teveel mensen en te weinig tijd om even rustig te zoeken, dus dat werd helemaal niets en is hij teruggekomen om de groep niet kwijt te raken en de bus niet te missen :-)

zondag 24 juli 2016

Hotel in Santa Clara

Het was nog ongeveer anderhalf uur rijden voordat we bij ons hotel even buiten Santa Clara aankwamen.
Wat was het hier mooi.
De bus stopte voor dit overdekte voetpad
waarover we naar de receptie liepen die in een hut aan de linkerkant was en een prachtige entree had.
Dit hotel staat in een groot park
en de kamers zijn in allemaal hutjes.
Op weg naar onze kamer kwamen we langs een mangoboom. We hebben er al heel veel vanuit de bus gezien, maar nu konden we er dan eindelijk een goede foto van maken.
Onze groep kreeg, wat eruit zag als een hele grote hut
onze kamers lagen aan een binnenpleintje en in het midden stond een standbeeld
Ook hier hadden we heerlijk brede bedden.
Het bankje dat onder de tafel stond hebben we naar de badkamer gebracht, zodat ik erop kon zitten terwijl ik mijn voet koelde, dat was wel een heel stuk fijner dan 20 minuten staan.
Het toilet bleek verstopt te zijn, dus daar moest iemand bijkomen.
Toiletpapier mag in Cuba (bijna) nergens door het toilet gespoeld worden, maar moet in het prullenbakje ernaast...
Er kwam snel iemand om het te maken, maar toen bleek dat de bak niet vulde, maar doorliep.
Weer kwam de meneer om ook dit te verhelpen, hij ging naar buiten, waar hij een steen zocht, die hij met ijzerdraad vastgemaakt heeft aan de hendel.
Nu was het wel zwaar en dichtte het goed af.
Dit is een typische Cubaanse werkwijze, dingen gaan stuk, er is geen materiaal meer verkrijgbaar, dus blijft het stuk of wordt het op een manier zoals hier opgelost.

Om half 8 was het diner in het restaurant aan het begin van het park. Onderweg  zagen we deze mooie bloem
Dit standbeeld was een van de vele.
Het zijraam van het restaurant was ook mooi versierd.
In het restaurant was een heel uitgebreid en mooi verzorgd buffet, met allemaal heerlijke dingen, waar ook voor mij enorm veel keus was.
Toen we klaar waren met eten was het inmiddels donker geworden.
We zijn terug naar de kamer gegaan, hebben nog een kopje thee gedronken en zijn vervolgens naar bed gegaan, weer helemaal moe van deze dag waarin we weer heel veel gezien en gedaan hebben.