donderdag 9 juli 2020

Lockdown dag 110

Vandaag was zo'n dag dat er steeds iets moest en ertussen dan een half uurtje of een kwartier zat.
Ik ben zo iemand die graag achter elkaar doorgaat met iets en anders ga zitten wachten, maar ik heb nu in al die stukjes tijd een begin gemaakt aan de hele waslijst prompts die ik nog met maken.
Inmiddels zijn we weer in ons oude ritme hervallen en bewegen we te weinig (alhoewel ik hier in huis best wel beweeg met al dat poetsen) dus vanavond zijn we een stukje gaan lopen en daarbij hebben we onze bloemenkennis weer enorm verrijkt.
Het begon al in onze eigen voortuin, daar zag ik een aangewaaid blauw klokje en de app vertelde me dat het een weideklokje is.
 Het korenveld, twee huizen verderop, zal vandaag of morgen wel geoogst worden
 de aren hangen al helemaal naar beneden.
 Op een veldje in de straat achter ons zagen we een aantal kaardebollen, alleen deze had een paarse krans.
 Het mais achter ons huis is inmiddels al zo hoog dat we alleen nog maar een stukje van het dak kunnen zien.
 En toen kwamen we bij een veldje waar heel wat van deze grote bloemen stonden.
Het zijn ruige rudbeckia's
 en behalve de variant hierboven stonden er ook gele.
 Dit is een middelste teunisbloem
 En deze herkenden we, een vlinderstruik, ook gewoon in het veld.
Het was fijn even een frisse neus te halen en zoveel mooie bloemen te zien.
Daarna hebben we nog een poos met Jasmine gebeld, die heeft toch nog heel veel (goede) raad nodig bij haar verhuizing :-)

woensdag 8 juli 2020

Lockdown dag 109

De foto van vandaag heb ik gemaakt terwijl we boven aan het poetsen waren.
Normaal zijn de deuren van de slaapkamers altijd dicht zodat de katten er niet kunnen komen, maar als we gaan poetsen staan ze open en dan zijn ze er als de kippen bij.
Voordat we de deuren weer dicht doen moeten we altijd even goed kijken waar de twee mormels zijn, want voordat je het weet heb je er een opgesloten, zoals vandaag.
Kat Mandu zat verstopt in de kast, tussen de overhemden van Paul :-)
Jasmine heeft vandaag de sleutel van het appartement gekregen waar ze samen met Wim gaat wonen.
Normaal zouden we natuurlijk gaan helpen, maar dat kan helaas "even" niet.
Maar ze heeft heel veel foto's gestuurd, zodat we toch een beetje een idee hebben van hoe het eruit ziet.
Echt spannend voor haar.

dinsdag 7 juli 2020

Lockdown dag 108

Maandag is wasdag, dinsdag is tegenwoordig boodschappen wasdag :-)
 Vandaag hadden we veel boodschappen die gewoon een paar dagen in de garage kunnen blijven en dan halen we ze tegen het weekend naar binnen.
De rest van de dag hoefde er verder niets, Paul werkte, Julian zat boven en ik heb fijn aan mijn Assepoester journal zitten werken.
Ik moest natuurlijk nog wel iets van eten op tafel zien te krijgen en aangezien ik nog 2 courgettes had liggen die op moesten heb ik daar samen met fetakaas een hartige taart van gemaakt.
Paul en ik vonden hem erg lekker, Julian, die bijna alles lust, vond het niet echt geweldig.
Vorig jaar hebben we blauwe hortensia's in de bak in de zij-tuin geplant en ik was erg benieuwd of ze blauw zouden blijven: niet dus.
Ergens had ik het wel verwacht, want die achter het huis staat is roze geworden en dat heeft met de zuurgraad van de grond te maken.
Die in de bak neigen meer naar paars, dus dat wordt in het najaar speciale mest erbij, want ik wil ze toch wel graag blauw houden.

maandag 6 juli 2020

Lockdown dag 107

Vandaag heb ik weer heel nuttig gewassen.
Het was droog en dan hang ik het liefst de was buiten.
De eerste was was droog en had ik binnen gehaald, de tweede hing vrolijk te klapperen aan de lijn en ineens begint het toch te regen...
 Ik had geen zin om helemaal kletsnat te regenen dus heb ik de was laten hangen.
Tien minuten later was het droog, ging de zon weer schijnen en is de was alsnog aan de lijn opgedroogd. :-)
Ik had nog twee kleine kropjes Romeinsla en daar heb ik toen homemade Chipotle mee gemaakt.
Verder heb ik weer  aan het Assepoester Journal gewerk, dat is toch zo leuk om te doen.

zondag 5 juli 2020

Lockdown dag 106

Vandaag een heerlijk rustig dagje, we gingen allemaal ons eigen gangetje.
Het enige dat een foto waard was is het lieve kaartje dat ik vond toen ik op een gegeven moment weer eens bij mijn computer kwam.
Er zat een envelop omheen en daarop lag een papiertje met iets geschreven en uiteraard stond er iets in het kaartje.
Normaal schrijft Paul wel iets op het envelopje, maar hij zei dat hij het nu maar op een los papiertje had geschreven, zodat ik het envelopje zou kunnen gebruiken voor een van mijn journals, nou hoe attent is dat.
Mijn journal gaat echt heel lekker, de eerste signatuur is af en nu ben ik aan de tweede begonnen, heerlijk zo'n dagje  ongestoord knutselen.

zaterdag 4 juli 2020

Lockdown dag 105

Nu het zomervakantie is hebben ze met de vrijdagavond vliegerclub bedacht om met kleine vliegtuigjes door IJsland te gaan vliegen en daarom ging Paul vandaag aan het werk in zijn cockpit om ervoor te zorgen dat het programma voor een Cessna zou werken.
Ik had me voorgenomen om vandaag lekker te gaan knutselen, maar dat liep even anders.
Eerst moest ik de foto's van gisteren nog uitzoeken en cache logjes maken.
Het was inmiddels lunchtijd en omdat ik nog wat wortels en 2 puntpaptika's over had heb ik daar samen met wat rode linzen een heerlijke soep van gemaakt.
 Na het eten ging ik heel even buiten kijken hoe het met de rode bessen was, nou die struik hing vol.
Ik dacht als ik nu niet ga plukken zijn ze straks allemaal slecht of opgegeten door de vogels, dus heb ik een bak gehaald en ben aan het plukken gegaan.
Gelukkig kwam Paul daarmee helpen en samen zijn we best lang bezig geweest, maar toen hadden we ook best veel bessen.
 Julian kwam me helpen met rissen en schoonmaken, dat scheelde ook weer, maar ook dit duurde een hele poos.
Toen alles klaar was hadden we 1250 gram alleen maar besjes!
 Nou en daar heb ik toen gelijk maar jam van gemaakt :-)
 Ik had niet eens potjes genoeg, maar gelukkig had ik nog 2 glazen schaaltjes en daar paste het laatste beetje in.
 Ik was toch bezig dus ben ik gelijk doorgegaan met het voorbereiden van maisbrood voor het avondeten en heb ik ook de sla maar alvast gesneden en gewassen.
Toen bedacht ik dat voordat ik het maisbrood in de oven zou doen ik eerst wel een cake zou kunnen bakken, dus hup verder met beslag daarvoor.
Paul kwam binnen, keek eens rond en ik zei BOEM, ja hij had ook al gedacht dat de keuken ontploft was lol (en dan werk ik nog vrij netjes want ik ruim zoveel mogelijk altijd gelijk op)
 Maar al dat werk had wel een mooi resultaat, want het maisbrood is ook weer prima gelukt en smaakte lekker.
 En vanavond hadden we weer een heerlijke plak versgebakken cake bij de thee.
Ik was gewoon moe van al dat bakken :-)
Vanavond heb ik dan uiteindelijk toch een poosje zitten knutselen.

vrijdag 3 juli 2020

Lockdown dag 104

Op deze vrije dag van Paul speelden wij weer toerist in eigen omgeving en gingen we fietsen rondom het plaatsje Walhain in Wallonië.
We parkeerden op het dorpsplein naast de kerk, de school, het gemeentehuis en deze mooie woning.
 Het eerste dat opviel was dat alle mensen die de winkels of het gemeentehuis binnen gingen allemaal een mondmasker voordeden.
Het tweede dat opviel was dat iedereen (de hele dag door) vriendelijk bonjour zegt.
Wij vertrokken vanaf de kerk en gingen uiteraard caches zoeken die ons weer langs mooie wegen en op prachtige plekjes brachten.
 We zagen schapen
en veel veldbloemen wat toch zo'n vrolijk gezicht is.
Ik denk dat ze gezaaid zijn voor de bijen, maar zo kan iedereen er van genieten.
 We reden naar het volgende dorp: Nil-Saint-Vincent.
In het midden tussen deze plaatsjes is een hoogste punt en daar vandaan zie je de weg dan zo leuk door de velden slingeren.
 We kwamen ook op smalle weggetjes, waar je met de fiets moest lopen
Hier rijden we op een stuk waar vroeger een tramlijn was.
 Ons doel in Nil-Saint-Vincent was bezoeken van het geografische midden van Belgie.
We hebben ons nooit gerealiseerd dat dat eigenlijk helemaal niet ver vanaf ons huis is.
Toen we gisteravond de caches bekeken viel mijn oog op een spookje, die zijn vrij zeldzaam en eigenlijk altijd wel bij een interessante plaats, dus toen ik keek waar deze was, las ik over het geografische midden.
Het is niet helemaal precies het midden, dat is 50 meter verderop in een veld.
De gemeente heeft geprobeerd het van een boer te kopen om daar een monument te maken, maar de boer weigerde en nu staat het monument dus 50 meter verderop, naast het veld.
 En dat was een prachtig plekje om lekker in het zonnetje, heerlijk rustig, met prachtig uitzicht, onze lunch op te eten.
 Uitzicht op een molen en het veld waar dus het echte middelpunt is.
 We hebben er een hele poos gezeten, de vragen voor de virtuele cache opgezocht en een echte cache gezocht en toen zijn we weer verder gereden, terug richting Walhain, maar dan wel via een andere weg.
Nu kwamen we redelijk dicht bij de molen.
 Aan de andere kant van het veld zagen we de kerk van Nil-Saint-Vincent, maar steeds als we ergens stopten zagen we aan alle kanten wel kerken, ik weet niet hoeveel we er vandaag wel gezien hebben.
 Op sommige plekken kon je echt heel erg ver kijken.
 Waar we er ook heel veel van gezien hebben zijn kapelletjes, soms wel twee op een kruising.
 De meeste tijd leek het net alsof we allen op de wereld waren, zo rustig.
Toen we weer de bewoonde wereld in reden was dit het eerste 'huis' dat we zagen.
Er hingen menubordjes aan het hek, dus we dachten dat het een restaurant was, maar toen ik even heel nieuwsgierig ging kijken bleek het dat het een Centre de Balnéothérapie was, nou daar moest ik Google even voor raadplegen :-) (is iets van massage met luchtbellen in het water)
 
 We kwamen nog maar eens bij een kerkje, waar we nog een cache zochten.
Het straatje liep dood tegen de pastorie.
 Weer terug in Walhain kwamen we langsCarmel de Walhain, een klooster dat er redelijk verlaten uitzag.
We zijn even het terrein opgegaan om een foto te maken van deze kunstmatige grot, die we wel heel veel vonden lijken op degene die we laatst in Overijsse zagen.
 Maar nog leuke vond ik dit eendje dat op een stok in de berm voor het klooster stond.
 De laatste cache van vandaag bracht ons bij deze enorme grote boekentil.
Nu had ik eindelijk eens een boek meegenomen voor als ik er eentje tegenkwam, nu stonden er alleen maar Franstalige boeken in en niet bepaald van het genre waar ik van hou.
Maar de cache was ontzettend leuk en op de valreep zag ik een hele stapel losse vellen uit een encyclopedie liggen (misschien wel 20 cm hoor) en daar heb ik toen een stapeltje van meegenomen voor in mijn junkjournals.
 Tenslotte kwamen we via een klein parkje weer bij de kerk uit.
Daar deden we de fietsen weer op de auto en vertrokken we richting huis.
Het was een mooi rondje door een prachtige omgeving.
Het is echt heel fijn om er zo af en toe even uit te gaan en dan lijkt het net vakantie.
Thuis kon ik gelijk door aan het eten beginnen en net voordat de musicalavond begon nog even onder de douche te springen.
Op het kanaal van The Show Must Go On was vanavond een dansshow: Michael Flatley Celtic Tiger.
Ik ken Michael Flatley wel; een ontzettend goede danser en ik vind een of twee nummers wel mooi om naar te kijken, maar twee uur hoeft voor mij niet, dus toen heb ik zelf maar een musical opgezet en lekker ontspannen zitten kijken na deze fijne fietstocht.

donderdag 2 juli 2020

Lockdown dag 103

Nu het definitief is dat Paul tot het eind van het jaar voor Parijs blijft werken is er ook gesproken over zijn vakantiedagen.
Hij heeft dit jaar nog 45 dagen, maar omdat we niet van plan zijn om weg te gaan en het een groot probleem wordt als hij een maand achter elkaar weg is, heeft hij besloten om de komende twee maanden elke vrijdag vrij te nemen en morgen is het eerste lange weekend.
Omdat ik dan liever niet wil poetsen, zijn Julian en ik vandaag in een hogere versnelling gegaan.
Daarna had ik inmiddels al weer zoveel poets- en theedoeken verzameld dat ik een hele wasmachine vol had.
 Terwijl ik met de was bezig was viel mijn oog op iets blauw, toen ik dichterbij ging kijken zag ik dat het een plantje was, dus hup gelijk de app erbij en die leerde me dat het een gewone brunel is.
 Vanavond aten we op verzoek van Julian kropsla met krieltjes, nou ja het werd uiteindelijk kropsla met friet, want alhoewel we het op dezelfde manier gedaan hadden als de vorige keer, waren die krengen weer niet gaar.
Dit was dus de allerlaatste keer dat we ze gekocht hebben.
Nadat ik de hele dag heb lopen huishaten heb ik vanavond nog een poosje fijn aan mijn Assepoester journal zitten werken.