zaterdag 27 augustus 2016

vrijdag 26 augustus 2016

Assepoester 6

In Bad-Wildungen is een ontzettend leuke Sprookjeswinkel.
De eigenaresse is gekleed in een sprookjesachtig mooie jurk en ontzettend vriendelijk.
Buiten bij de ingang stonden twee draairekken vol met sprookjeskaarten, ik heb er nog nooit zoveel bij elkaar gezien.
Deze kaart kreeg ik met korting, omdat het de laatste was en de eigenaresse zei dat de rand heel lelijk was, maar ik vind het een prachtige kaart.

donderdag 25 augustus 2016

Assepoester 5

Tijdens onze Duitse Sprookjesroute tocht kwamen we in Marburg.
Daar is het  Grimm-Dich-Pfad, met allemaal sprookjes figuren/attributen onderweg.
Het sprookje Assepoester werd uitgebeeld door een enorme rode (geen glazen) muiltje, dat onderaan het slot stond.
Het was recht voor een lange trap geplaatst en als je daar onder of op stond was het een mooi gezicht, dat rode muiltje met het slot op de achtergrond.
In een boekwinkel verkochten ze kaarten van de sprookjes en ik nam uiteraard deze mee.

woensdag 24 augustus 2016

Assepoester 4

Paul en ik gingen een deel van de Deutsche Märchenstrasse bekijken en ik hoopte natuurlijk dat ik onderweg ergens een Assepoester kaart zou vinden.
En dat is gelukt! Ik heb heel veel sprookjeskaarten gezien en de Assepoester kaarten heb ik allemaal gekocht:-)
Deze kaart vond ik in het Brüder Grimm Haus in Steinau.

dinsdag 23 augustus 2016

De terugreis



Op het vliegveld aangekomen konden we nog niet inchecken en daarom gingen we zitten wachten tot de balie open zou gaan.
We zaten er nog geen kwartier of er brak een vreselijke regenbui los met onweer en hele harde wind., echt niet normaal.
De incheckbalie ging open en wij hebben onze koffers afgegeven.
Daarna moesten we weer een voor een door een douane hokje, ik moest mijn bril weer af en in de camera kijken, het paspoort werd gestempeld en toen mochten we door naar de handbagage controle.
Daar moesten mijn teenslippers ook in een bak en zou ik op blote voeten door de metaaldetector moeten, dat vond ik nou niet echt een goed idee, dus ik liet de controleur mijn voet zien en zei dat ik een ontsteking had en mijn slippers niet uit wilde doe.
Hij keek naar mijn voet en toen mocht ik inderdaad mijn slippers aan houden.
De handbagage werd echt goed gecontroleerd, want een van  onze groep, die achter mij liep, had een aanstekertje in haar tas zitten, dat ze mooi moest inleveren.
Wij werden allemaal nog eens met zo’n los apparaat gescand en daarna konden we doorlopen naar de vertrekhal.



De twee toestellen die voor ons moesten vertrekken stonden aan de grond;  de mensen die de bagage in moesten laden zaten in het ruim, want niemand mocht met dit onweer op het tarmac.

 Het heeft nog heel lang geonweerd en in die tijd hebben wij wat rondgekeken en frietjes gegeten.
Het heeft Paul erg veel moeite gekost om losse frietjes te krijgen, want overal zat vlees bij en het is toch zonde om dat gelijk in de prullenbak te gooien, maar uiteindelijk is het hem dan toch gelukt.


Het onweer was opgehouden en ons toestel was nu inmiddels ook geland en na een poos konden wij dan ook boarden.
Het regende nog wel een beetje, maar gelukkig niet al te hard en met een jas/bloesje aan werden we dan ook niet al te nat.
Op dit stukje van de vlucht mochten we zitten waar we wilden, maar we gingen alvast op de stoelen zitten die we vanaf Mexico zouden hebben, dat was weer  helemaal achterin het vliegtuig en dat leek vandaag nog wel veel krapper dan op de heenreis, Paul ging ergens anders zitten en zo had ik nu 3 stoelen voor mezelf en kon ik mijn been languit doen, wat wel heel fijn was.
De captain riep om dat we een vertraging van ongeveer 20 minuten zouden hebben, wegens een technisch defekt: maar natuurlijk, het is de keep on dreamliner.
We kregen een glaasje water en ik vroeg me af of we nu gelijk ons rantsoen opgemaakt hadden :-)
Paul ging even vragen of de vegamaaltijd nu geregeld was: niet dus!
Toeval bestaat niet;  we hadden de arrogante bitch van de heenreis weer,  ze had gezegd dat ze het voor de terugreis zou regelen, maar dat mooi niet gedaan, dat werd een leuke discussie…
Ze maakte een notitie voor de verse crew die er in Mexico zou komen en die zouden dan een vegamaaltijd moeten regelen.
Nadat de reparatie klaar was vertrokken we dan uiteindelijk richting Cancun in Mexico.



De vlucht duurde anderhalf uur en toen maakten we een tussenlanding in Cancun, Mexico
We moesten allemaal het vliegtuig uit omdat het schoongemaakt zou worden
We kregen een transit kaartje, moesten een paar gangen door waar het vreselijk heet was, midden in de nacht was het hier nog 30 graden!!! en uiteindelijk werden we bovenaan een roltrap tegengehouden.
Er werden steeds kleine groepjes doorgelaten en wij zaten bij de een na laatste groep.
Beneden aangekomen moesten we door allemaal zigzag rijen naar een handbagage controle.
Dat ging niet echt vlot omdat er maar één apparaat in gebruik was en er maar een paar bakjes tegelijk op konden, maar uiteindelijk waren we er dan toch door en werden we door een mevrouw via weer een gang naar de transitruimte gestuurd.
Het eerste dat we deden was naar Starbucks gaan, maar nadat wij binnen waren sloten ze de zaak af met stoelen en zeiden ze tegen ons dat ze gesloten waren…nou wij waren not amused.
De luchthaven van Cancun is wel een heel verschil met die van Cuba…alles is hier mooi en nieuw en er waren heel veel winkeltjes en restaurantjes.

 Toen het tijd was om te boarden, mochten de passagiers met een transitkaartje als eerste het vliegtuig in.

Nu moesten we dus op de stoelen gaan zitten die op de boardingpass stonden; we hadden een stoel aan het gangpad en een in het midden van het vliegtuig…daar ging Paul heel lief zitten omdat ik het liefst aan het gangpad zit, maar het was vreselijk krap.
Ook hier konden we niet vertrekken, want er was een defekt aan de benzinedop die ging niet open...
Volgens mij moet er toch permanent een onderhoudsmonteur meereizen met dit toestel…
In de tijd dat we moesten wachten heeft Paul kunnen regelen dat we een upgrade konden maken van economy naar comfort class, wat echt een stuk beenruimte scheelde.
En uiteindelijk vertrokken we dan toch nog vanaf Mexico.
Niet lang daarna kregen we een maaltijd en omdat we nu voorin het vliegtuig zaten, was er nog keuze genoeg en zo kreeg ik dan een vega pastamaaltijd.
Ergens in de lucht werd het 15 juni en konden Paul en ik vieren dat we vandaag 34 jaar verkering hebben, we kunnen ons leukere plaatsen voorstellen :-)
Het was een nachtvlucht dus al snel werd het helemaal donker gemaakt in het toestel, maar ik kon niet slapen.
Ik zat met mijn rechterbeen over mijn linker, maar dat is natuurlijk niet vol te houden al die uren.
Ik heb ook geprobeerd om mijn voet op mijn rugtas te leggen en toen heb ik een poosje geslapen, om helemaal verkrampt wakker te worden, met een stijve nek van de kou.
Maar ook aan deze vlucht kwam een einde en om 15.00 uur landden we op Schiphol.
Bij de douane aangekomen stond daar een hele lange rij want er waren een aantal vliegtuigen tegelijk aangekomen.

Toen we daar doorheen waren moesten we een heel eind lopen naar de bagageband, maar onze koffers waren er nog niet.
Het duurde gelukkig niet erg lang voordat ze kwamen en daarna zijn we gelijk naar de bus gelopen., die na een kwartier kwam,
Er stond gelukkig geen file en zo waren we heel snel bij het Ibis hotel, waar onze auto stond.
We vertrokken  en vanaf Schiphol hadden we een paar keer een stukje file.
Bij Hoogmade zijn we van de snelweg afgegaan om (weer) te gaan eten bij het pannenkoekenrestaurant De Hooiberg, toch een beetje feestelijk tintje aan deze dag.


 Na het eten waren de files voorbij en konden we zo doorrijden naar huis, waar J&J ons op stonden te wachtend.
Het was een fantastische reis, naar een prachtig, maar oh zo tragisch land.


maandag 22 augustus 2016

Naar Holguin



Na het ontbijt hebben we de handbagage uitgezocht en koffers ingepakt.
We mochten tot even voor twaalf op de kamer blijven en daarna zijn we naar de lobby gegaan, waar we nog een uur hebben gezeten.
Paul heeft ons uitgechecked en sandwiches met kaas besteld bij de bar.
Het duurde een hele tijd voordat die gemaakt waren; ze waren ingepakt en erbovenop zat een portie frietjes, die waren nog warm en daarom hebben we ze gelijk maar opgegeten.
 Om 13.00 uur vertrokken we met de bus voor het laatste ritje door Cuba, naar Holguin.
Zoals altijd tijdens busritten, ging de ene helft van de groep slapen en de andere helft zitten lezen.
Dat vind ik onbegrijpelijk, want je mist zo ontzettend veel van het mooie, afwisselende landschap en de dorpen/steden waar je doorheen komt.


Nu was het ook weer een hele mooie en afwisselende tocht, we zagen bergen


 fruitstalletjes
 een bijna lege snelweg
riviertjes
 een meer
 een koe midden op de weg
 eindeloze vlakten
een heleboel koeien die gewoon los in de berm liepen
 hutjes

en  mooie vergezichten

Twee uur later waren we op het vliegveld van Holguin, waar we afscheid namen van de chauffeur en Uly, die blij was dat hij van deze lastige groep af was :-) en nu naar huis ging om van twee welverdiende weken rust te genieten.

zondag 21 augustus 2016

Terug in het hotel

Het dagprogramma zat erop en de bus bracht ons weer naar het hotel, wat we al van veraf konden zien liggen.
 Op het veldje tegenover het hotel zaten allemaal kinderen in schooluniformen.
 Tot aan het eten ben ik op de hotelkamer gebleven.Paul is nog even wat foto's gaan maken op het dakterras.


 We hebben niet gezwommen in het hotelzwembad, wat er wel prachtig uitzag. Mensen uit de groep hadden gezwommen en gezegd dat het water heel erg warm was en mijn voet moet juist in koud water, jammer maar helaas.
 Vanaf het dakterras kon je het monument voor generaal Antonio Maceo goed zien.

 Weer terug op de kamer zagen we dat bij Bosque de los Héroes net een of andere herdenkingsplechtigheid afgelopen was.
 


Vanavond hadden we een afscheidsavond en Uly had een tafel gereserveerd in het buffet restaurant op de eerste verdieping.
T. hield een mooie toespraak, voor de chaufeur, maar voornamelijk voor Uly.
Het avond buffet is net als het ontbijt, geweldig goed en uitgebreid, we hebben heerlijk gegeten: salade, aardappelkroketjes, aubergines en heerlijke toetjes.
De live pianomuziek was er uiteraard ook weer en daar moesten we af en toe overheen schreeuwen, wat jammer was, maar verder was het een gezellige avond.
We namen afscheid van t. en B. die hebben nog een week aan deze reis vastgeplakt en vertrekken morgenochtend met een taxi naar een resort aan zee.
Het was al laat toen we naar de kamer gingen.

zaterdag 20 augustus 2016

Castillo del Morro

Vanaf de haven reden we om de baai heen, waarbij  we steeds hoger gingen en een steeds beter zicht op de baai kregen.
 Om bij de vesting te komen moesten we eerst een stuk lopen over een behoorlijk ongelijk pad.

 We konden hier zelf rondkijken, zonder gids en daarom gingen Paul en ik eerst een cache zoeken die op de vestingmuur moest liggen.
 Daar aangekomen zaten er twee andere mensen van onze groep, maar aangezien iedereen inmiddels toch al wist wat cachen was, konden we gewoon zoeken en hebben ze zelfs even meegezocht.
Uiteindelijk heeft Paul de cache kunnen vinden!
 Vanaf deze plek hadden we een mooi uitzicht.


 Er vlogen allemaal gieren boven ons hoofd, toen er eentje op een tak ging zitten heeft Paul deze foto gemaakt.
Wat zijn het toch vreselijk lelijke beesten.

 Nadat we weer terug bij de ophaalbrug waren is Paul nog even op het binnenplein gaan maken.
Ook hier moest je weer een fotokaartje voor 5 euro kopen, maar aangezien we al bijna terug naar de bus moesten hebben we dat niet gekocht en dus geen foto's van het binnenplein.
Ik had vandaag al veel te veel gelopen en daarom ben ik niet mee naar binnen gegaan, maar alvast heel langzaam terug naar de bus gelopen.

vrijdag 19 augustus 2016

Koffie en lunch

Nadat we Casa de Diego Velázquez gezien hadden kregen we een uur vrije tijd.
Uly vertelde wat we allemaal konden gaan bekijken, zoals o.a. Catedral de la Asunción
 maar op 2 na ging de hele groep naar Hotel Casa Granda, om wat te drinken op het terras op de eerste verdieping.
 Het was daar heerlijk om te zitten. Het waaide er een beetje, we keken uit op het plein en beneden ons werd er door heel wat muzikanten muziek gemaakt.
 Toen de muzikanten ophielden hoorden we een soort van getrommel.
Toen we over de rand van het terras keken zagen we deze man, die heel ritmisch met een blik en een stok op een jerrycan sloeg.
 We zijn het hele uur op het terras blijven zitten.
Omdat de bus niet kon parkeren moesten we precies om 11.50 uur weer op het plein staan, zodat we gelijk in konden stappen als de bus kwam.
Terwijl we stonden te wachten maakte ik deze foto van een mevrouw die op een bankje van een dikke sigaar zat te genieten.
 De bus bracht ons nu de haven in de baai van Santiago
 Voor de lunch gingen we naar het eilandje Granma aan de overkant.
Het restaurant is het blauwe gebouw met het rode dak.
 En daar werden we met een catamaran naar toe gebracht.
 Dit was een heerlijk, veel te kort tochtje.
 Aan de linkerkant zagen we Castillo del Morro, waar we vanmiddag naar toe gaan.

 In dit restaurant is visfilet de specialiteit en Uly had gevraagd of ik dat vandaag alsjeblieft ook zou willen eten, dus vooruit maar.
Ik kreeg er twee wat me veel te veel was, maar gelukkig zijn er in deze groep altijd mensen die nog wel iets lusten :-)
 De lunch was heel lekker en het was leuk om tijdens het eten op de baai uit te kijken.
Na het eten bracht de catamaran ons weer terug naar het haventje.