Faial Dag 6 - Vier musea

 Vandaag zou het slecht weer worden: storm en veel regen en daarom zouden wij vandaag 4 musea gaan bezoeken.

Omdat die pas om 10.00 uur open zouden gaan hebben we eerst uitgeslapen.

Even voor tien uur stonden we bij Porto Prim voor Fabrica da Baleia, het museum in de oude walvisfabriek, maar ook na tien uur ging die niet open, maar het zou kunnen dat degene die het moest openen vertraging had, dus gingen wij verder

langs het strand waar we deze drieteenstrandloper over het strand zagen lopen :-)

Vlak naast Fábrica da Baleia is Casa dos Dabney, waar drie generaties van de Familie Dabney centraal staan.

De familie kwam uit Boston en vestigden zich in 1804 op Faial.

Ze hadden veel zakelijke en sociale invloed in Horta, vestigeden scheeps- en walvisvaartbedrijven en dienden ook als consul van de Verenigde Staten. 

Kleding uit andere tijdperken vind ik altijd leuk om te zien, maar ik vroeg me wel af hoe ze het volhielden, zo ingepakt, in dit warme vochtige klimaat.

De familie was ook kunstzinnig, deze getekende pagina vind ik schitterend.

 Ze maakten graag en veel foto´s en hebben het hele dagelijkse leven op Faial in die tijd vastgelegd.

De foto´s werden als een soort diavoorstelling op een tv scherm getoond en dat was heel interessant om te zien.

Vanuit het huis kijk je uit op Porto Pim.

 Het Aquário de Porto Pim stond als volgende op het lijstje.

Hier verzorgen ze diverse vissoorten uit de Azoren, voordat ze naar buitenlandse aquaria gaan en het leek ons leuk om de vissen die we al snorkelend zien (en ook anderen) nu in een aquarium te kunnen bekijken.

We vroegen aan de meneer achter de balie van Casa dos Dabney hoe we bij het Aquário moesten komen, want de weg langs het water was afgesloten en de hoger liggende weg was verboden.

Hij vertelde dat het tijdens de orkaan van 2019  zo beschadigd was dat ze moesten sluiten en omdat er geen geld is om het opnieuw op te bouwen, bestaat het niet meer.

Dat was dus een museum minder vandaag.

Weer terug bij Fábrica de Beleia was het hek nog steeds gesloten.

Nu hing er wel een bordje dat zich het recht voorbehouden te sluiten bij bepaalde weersomstandigheden, maar zo slecht  leek het ons vandaag nu toch ook niet.

Dan maar naar Museu de Scrimshaw.

We parkeerden de auto aan het begin van de haven, waar ik nog even een foto maakte van het kleine molentje dat halverwege de berg staat.

Museu de Scrimshaw, met de grootste particuliere verzameling scrimshaw ter wereld, is te zien in een ruimte boven Peter´s Café Sport.

De stoepen langs de haven zijn versierd met allemaal motieven en deze walvis is voor de deur van Peter´s.

We moesten door de gezellige bar, waar net een tafeltje vrij was, dus maakten we van die gelegenheid gebruik om koffie te drinken met een pastei de nata erbij.

Toen Paul dat bestelde en gelijk kaartjes voor het museum wilde kopen, kreeg hij te horen dat het vandaag A Implantação da República, oftewel Dag van de Republiek was en dat alles vandaag gesloten was.....

Nou zijn wij even gezakt voor de inburgeringskursus....:-)

Het café hangt van boven tot onder helemaal vol, er is nergens een vrij plekje meer, zelfs het plafond hangt vol met vlaggetjes.

Toen we naar buiten liepen keken we recht tegen deze reclame aan en ik herkende het als werk van Pedro Braia.

Nou dat werden dus geen musea meer vandaag en aangezien het echt geen weer was om lekker buiten te zijn, zijn we terug naar het huis gegaan.

´s Middags begon het zo hard te regenen en te waaien dat het groene scherm tussen deze tuin en van de buren los raakte, de stokjes vlogen los en zodoende knalde er ook een bloempot kapot.

Wij zijn binnen gebleven en hebben ons bezig gehouden met de dingen die we altijd ´s avonds doen: uitzoeken wat we de volgende dag gaan doen, foto´s uitzoeken, caches loggen enz.

En zo´n onverwacht rustig dagje was helemaal niet erg.

Faial Dag 5 - O Poço en de Botanische tuin

 En dan wilden we vandaag ook nog de Botanische tuin gaan bekijken, maar vanaf Pedro Miguel daar naar toe kwamen we vlak langs een cache die we ook nog even wilden gaan zoeken.

Hij bracht ons door een dorpje en daarna ging de weg the middle of nowhere in tot hij doodliep tegen een bospad aan.

We parkeerden de auto en terwijl we naar het bordje Poço das Asas liepen, zagen we in snel tempo wolken aankomen in het weiland naast ons.

We hadden geen idee waar we zouden komen, Poço is een bron, maar we zagen alleen een picknickplaats.

Helemaal aan de zijkant bleek een trap te zijn en toen we naar beneden liepen kwamen we bij een droge rivierbedding.

Aan de andere kant, bijna helemaal verscholen in het groen, was de bron.

Wat een schitterend plekje, als hier geen cache gelegen had waren we er nooit gekomen.

Vanaf de bron moesten we slingerend een heuvel af om bij de Botanische tuin te komen.

We stopten weer even op een miradouro en toen bleken we er boven te staan.

Naast ons hing een buizerd in de lucht, op zoek naar een prooi.

Het waaide enorm hard en ik moest mijn camera tegen de auto aanhouden omdat ik hem zelf niet stil kon houden, maar de buizerd was zo vriendelijk om te blijven hangen en het is me gelukt om een aantal foto´s van hem te maken.

Ook kwamen we langs de molen die je altijd op foto´s ziet met Montanha do Pico op de achtergrond.

Aangezien die vandaag helemaal in de wolken verdwenen en de toegang tot deze molen ook afgesloten was heb ik even een foto vanaf de straat gemaakt.

Eenmaal in de botanische tuin keken we eerst naar een interessante film over alle planten op de Azoren, dat er een zaadbank is van alles wat er groeit en hoe ze dat allemaal doen.

Daarna wandelden we door de tuin.

In het stukje waar fruitbomen groeien stond ook ananas, ik blijf het toch altijd bijzonder vinden om dat te zien groeien.

Er was een heel stukje met schitterende drakenbomen.

En er waren veel vijvers aangelegd.

We keken rond in de orchideeen kassen,

wandelden door een kleine jungle

en keken rond in de kruidentuin.

Daar vond ik de kerrieplant heel bijzonder. 

Het heeft niets met de specerij te maken, maar hij ruikt enorm naar kerriepoeder.

Het was een mooie botanische tuin en weer totaal anders als die bij ons op het eiland.

Op de terugweg reden we nog even over het militaire domein vlak boven het huis.

Dat is een eenrichtingweg en we kwamen nu precies vanaf de goede kant.

Zo kwamen we ook nog langs het observatorium, dat we vanaf veel kanten hadden zien liggen.

De weg kwam uit op het parkeerterrein van de Continente, dus dat kwam mooi uit, konden we gelijk boodschappen doen voor het eten van vanavond.

Faial Dag 5 - Van Horta naar Pedro Miguel

We wilden verder omhoog langs de oostkust en normaal kun je dan over de weg langs de haven rijden, maar die was voor een gedeelte afgesloten omdat er werkzaamheden bezig waren.

Het was lastig om nu naar de andere kant van Horta te komen, want ttoen we een keer te vroeg afsloegen mochten we niet naar links en moesten we weer helemaal terug naar waar we vandaan kwamen.

We zijn toen maar een stuk hoger gegaan en doorgereden tot we bijna boven het einde van de weg waren.

Daar zochten we eerst nog even een cache en aten we een broodje.

 En terwijl we daarmee bezig waren werden we scherp in de gaten gehouden :-)

Toen we weer naar beneden reden kwamen we inderdaad uit waar we moesten zijn; aan het eind van de weg langs de haven, bij de Ferry Terminal. 

We moesten nog tickets kopen voor de ferry naar Pico en aangezien we niet de gok wilden nemen om dat op het laatste moment te doen, zijn we die nu gaan kopen.

Op weg naar de Terminal kwamen we langs de grote letters met Horta.

Binnen in de Terminal hingen allemaal borden met bekende personen die ooit Faial bezochten; best een leuke manier om een saaie doorgang op te vrolijken.

Nu we hier toch waren keken we gelijk even waar de huurauto ingeleverd moet worden, dan weten we dat ook maar alvast.

De auto stond nu geparkeerd bij het gerechtsgebouw en toen we daar terrug kwamen maakte ik geljk even een foto van Vrouwe Justitia.

Nu reden we aan de andere kant van de haven de berg op.

Aan de ene kant hadden we een mooi uitzicht op Almoxarife onder ons, waar we wat later naar toe zouden gaan.

Nu keken we eerst op Miradouro da Conceicão.

Dit kruis hadden we al een aantal keren vanuit de stad op de berg zien staan.

Voor het beeld is een plaats waar je kaarsjes kan branden en dat vond ik wel komisch.

Het is hier hoog en het waait bijna altijd, dus die kaarsje zijn zo weer uit, wat ook wel bleek uit de kaarsjes die er al lagen.

Ik had moeite om mijn fototoestel stil te houden, zo hard waaide het bovenop, maar het uitzicht op Horta en Monta da Guia was wel heel mooi.

Voordat we de weg naar Almoxarife namen, maakten we nog even een heen en weertje naar Ermida do Pilar, waar we een cache gingen zoeken.

Hier stonden nog wat hortensia´s in bloei, het symbool van Ilha Azul.

Boven het kerkje staat een krot, waar alleen de muren nog van staan.

Er hing een bord van ERA naast, dus was ik nieuwsgierig wat je daar nou voor moet betalen.

Thuis heb ik dat even opgezocht en ik lag bijna naast mijn stoel toen ik de prijs zag: Negen ton!!!

Nou dat zal wel heel snel weg zijn :-)

Wij hebben al eens een krot gekocht, dus konden we nu door naar Almoxarife, waar aan het begin van het strand een enorme strandstoel stond.

Je ziet pas echt hoe groot dat ding is als er iemand in gaat zitten, dus maakte ik een foto met Paul erin.

We reden naar de andere kant van het dorp, wat ook de andere kant van het strand is en hebben daar wat rondgewandeld.

Op een pleintje zag ik dit mozaïek met een Mulher a Capote.

Naast het pleintje was een restaurantje dat ook buiten het toeristenseizoen open is en waar we dus een lekkere kop koffie konden drinken.

Tenslotte reden we nog naar Pedro Miguel.

Het kleine beeldje van São Pedro

kijkt de hele dag uit op Pico.

Montanha do Pico was vandaag niet te zien.

Beneden ons op het stukje naar de haven toe zagen we alweer een kunstwerk van Pedro Braia; ook deze mural was weer een samenwerking met Ana Correia.

Pedro Miguel is een plaatsje dat naast Ribeirinha ligt en aangezien we daar eergisteren gestopt waren hebben we nu de hele oostkust  ook gezien.