En toen maakte het pad ineens een bocht en stonden we voor de brug naar de waterkrachtcentrale.
Dit was het einddoel, want hier stond een bord met allerlei informatie waarmee we de vragen van de Earthcache zouden kunnen beantwoorden.
De rivier onder de brug door was nu maar een kleine stroom.
Niet klein was de alocasia die naast het pad groeide, niet te geloven dat wij ook zulke grote bladen gehad hebben in onze tuin, terwijl de plant nu met kleine blaadjes in leven probeert te blijven.
Toen we rondgekeken hadden gingen we weer terug.
Het metalen pad ging vrij vlot, maar de afdaling duurde wat langer, omdat je toch wel erg goed moet opletten waar je je voeten zet.
Hier is de elektriciteitsmast die over het pad lag goed te zien.
Het leek alsof er uit een van de bomen een stukje was gezaagd, waar mensen met hun hoofd onderdoor konden, ik vraag me af waarom ze het pad niet vrij maken van zulke omgevallen bomen.
Toen we weer helemaal beneden bij de waterval waren, hebben we aan de rand van de rivier een broodje zitten eten.
Op een bord met de flora en fauna van dit gebied hadden we gezien dat er ook vleermuizen leven en tot mijn verbazing vloog er eentje steeds maar rondjes boven ons.
Toen het broodje op was heb ik nog even beneden bij de rivier gekeken
en toen zijn we het laatste stuk weer omhoog geklommen, dit was gelukkig over een verharde weg.
Wat een prachtig gebied was dit, we hebben er enorm van genoten en zijn blij dat we er nu eindelijk eens zijn gaan kijken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten