Capelas

Via Bretanha, waar het behoorlijk regende, reden we richting Capelas. Hoe verder we die kant op reden, hoe droger het werd.
We stopten bij een miradouro, waar Julian een cache ging zoeken en wij even van het uitzicht op Capelas genoten.

We reden verder en kwamen via een hele smalle weg omhoog, bij een volgende miradouro.
Gelukkig was daar parkeerruimte en wat ruimte om de auto te keren.

Vanaf het huisje zagen de volgende miradouro, "onze miradouro" en daarachter zelfs een stukje dak van ons krot.

Maar het uitzicht de andere kant op was ook erg mooi.

Julian en ik gingen een stukje verderop een cache zoeken, terwijl Paul bij de auto bleef.
We konden hem zien vanaf de cacheplek.

Het pad naar deze plek toe was erg lastig en toen we er eenmaal waren moest je goed uitkijken waar je liep, want het ging er ontzettend steil naar beneden, op zulke plaatsen loop ik niet echt ontspannen rond, maar het uitzicht was wel heel mooi.

Het plein in Capelas was de volgende stop

Julian wilde graag een foto van dit standbeeld maken.

Voor de eerste keer kwamen we de rage wildbreien tegen op het eiland.

Toen we voor de zoveelste keer over de weg van Capelas naar Ponta Delgada reden, zagen we voor het eerst deze antenne. Met een doorsnede van 32 meter toch niet echt iets om naast te kijken, maar wij hadden het nog nooit eerder gezien.
Aan de andere kant van de weg lopen koeien heel hoog op een berg waar ook nog eens een stuk van weggespoeld is en dat heeft eigenlijk altijd onze aandacht getrokken.
Ik vond het wel iets weghebben van een set voor een of andere film.

Het was inmiddels al laat geworden en daarom zijn we gelijk doorgereden naar het winkelcentrum waar we wat aten en daarna gingen we terug naar het hotel.

Moederdag 2015

Afgelopen zondag hebben J&J me in de roomboter gebakken.
Eigenlijk zouden Paul en Julian naar de vliegerclub gaan, maar als verrassing waren ze thuisgebleven.
Jasmine had tompoucen van AH meegbracht en toen we die bij de koffie op gingen eten, kreeg ik van Jasmine een grote doos

 met een hele leuke inhoud:
Een paar jaar geleden had onze metalen eiersnijder de geest gegeven, heel lastig want ik snij er ook champignons mee en met die slappe plastic dingen die we alleen nog maar konden vinden, lukt dat voor geen meter.
Nu kan ik dus weer fijn eieren en champignons snijden!
Op zondag eten we ijs en dat scheppen ze met een gewone lepel. We hebben wel ijslepels gehad, maar om nou te zeggen dat die goed werkte, ne.
Nu hebben we een tang en die maakt prachtige bolletjes :-)
Van de week is er een Dille&Camille geopend in Leuven en daar heeft Jasmine een koekjesuitsteker in hartjesvorm gekocht. Nu ben ik niet van de afdeling bakken, dus hang ik hem aan mijn prikbord.
En dan kreeg ik ook nog een zakje met kaneelkussentjes, mmmm alles met kaneel smaakt lekker!

Ik kreeg ook nog een kadobon voor knutselspulletjes (waar Paul een bijdrage aan geleverd had :-) )
Van Julian kreeg ik ook een kadobon voor de hobbywinkel in Leuven.
Verder had hij een hele leuke speurtocht om het huis gemaakt (hij had rekening gehouden met  slecht weer) en uiteindelijk kwam ik bij het kadootje: een tegoedbon voor de dvd "Saturday Night Fever"!

Dat zeg ik, in de roomboter gebakken!!!

De westkant van het eiland

Vanmorgen had Paul eerst een bespreking met onze architect, terwijl Julian en ik een tweede poging ondernamen om bij de brandweerkazerne cache te komen.
Dat lukte niet want we konden maar niet bij het nulpunt komen zonder over het terrein te lopen en daar waren ze druk bezig en om nou onder brandweerwagenladders door te lopen vonden we ook zo wat.
We hebben geprobeerd om er via de achterkant te komen, maar ook dat lukte niet.
Uiteindelijk hebben we het opgegeven en zijn we weer terug gegaan naar het hotel, waar Paul ook net de kamer op kwam lopen met een dikke stapel tekeningen, papieren en een cd van het huis.
We dronken en kop koffie en zijn toen naar het vliegveld gereden om de auto om te ruilen, dat begint ook al een traditie te worden.
De eerste avond, toen we wegreden uit de parkeergarage was het symbooltje van onderhoud beginnen te branden en gisteren was dat oranje geworden.
We hebben het verhuurbedrijf gebeld en omdat we de auto voor twee weken gehuurd hebben, zeiden ze dat we hem om konden ruilen, wat we dus ook gedaan hebben.

We reden langs de westkust, waar we een aantal caches zochten.
Hier liep iemand zijn paarden uit te laten :-)

We kwamen bij een miradouro

er is een dorp waar je alleen maar met ezeltjes kunt komen en volgens mij konden we dat vanaf hier in de verte zien liggen.

Een aangepast verkeersbord voor mijn verzameling, het sprak me ook erg aan

en ik denk hun ook wel :-) Ze liepen op de weg boven Sete Cidades. Wij hadden net de auto geparkeerd dus konden we er mooi een foto van maken.

Toen ze voorbij waren konden we oversteken en daar hadden we uitzicht op Mosteiros

Er kwamen heel veel laaghangende wolken aan en daarom hebben we de weg naar beneden genomen

Onze huurauto

Het duurde niet lang of de wolken vulden Sete Cidades en toen liepen we in de regen

Dat was een 'mooie' gelegenheid om wat te gaan drinken

Omdat het er niet uitzag of het weer snel beter zou worden zijn we weer terug naar de kust gereden, waar we de volgende kudde koeien tegen kwamen.

De tweede dag

De gesprekken die deze vakantie gehouden worden zijn vooral van technische en financiële aard.
Paul is hoofd van die afdeling :-) en daarom ging hij vanmorgen naar het eerste gesprek met een bouwbedrijf toe terwijl ik Julian Ponta Delgada liet zien.
We probeerden een aantal caches te vinden, maar degene waar wij voorbij kwamen leken allemaal wel op disabled te staan.

Toen Paul klaar was kwam hij ook naar de stad, waar we aan de haven koffie gedronken hebben.

's Middags had hij een gesprek met onze advokaat en in die tussentijd keken wij bij de haven rond.

We beklommen de trappen van Portas do Mar en hadden toen een mooi uitzicht op de stad en de haven.

Langzaam zijn we richting het hotel gelopen, waar Paul ook naar toe kwam toen hij klaar was.
Toen zijn we in de auto gestapt en naar Capelas gereden, waar we vol trots ons krot aan Julian hebben laten zien lol

Natuurlijk keken we ook op de miradouro, waar ze net hard aan het werk waren om het allemaal mooier af te werken

en we keken bij het zwembad

het was voor het eerst dat we daar kwallen zagen.

Op de terugweg kwamen we langs (moderne) huizen die in aanbouw waren.
Er waren mensen aan het werk en omdat we nog maar één bouwbedrijf hebben is Paul gaan vragen welk bouwbedrijf deze huizen bouwt.

De elektricien sprak Engels en gaf hem een naam/telefoonnummer en liet hem één van de huizen van binnen zien, dat zag er heel mooi uit, dus met dit bouwbedrijf zullen we zeker ook contact opnemen.

We reden naar het winkelcentrum en Julian wilde vanavond Chinees proberen.

Ze hadden maar één vegetarische optie: mie met groenten.

Het was wel lekker, maar een beetje erg veel paddenstoelen, leuk om geprobeerd te hebben, maar ik vind het bij de Wok beter.

Op de hotelkamer hebben we een poosje op het balkon staan kijken naar de brandweerkapel die aan het oefenen waren, leuk om te zien.

Een ander hotel

Een nadeel van dat de low cost airlines en tour operators de Azoren ontdekt hebben was dat het hotel waar we altijd logeren helemaal vol was.
We hadden nu kamers geboekt in een ander hotel

Die waren op de zesde verdieping en vielen helemaal niet tegen.
Ruime bedden, een comfortabele stoel

een ruim buro voor de laptop

een laag tafeltje om wat spulletjes neer te kunnen zetten en naast de kasten was ook nog voldoende ruimte waar we onze twee koffers kwijt konden.

We hadden een balkon met een tafeltje en twee stoelen en als we naar beneden keken zagen we de rotonde

Verder keken we uit op de brandweerkazerne, McDonalds, het Maciço de Agua de Pau wat wij gewoon Lagoa do Fogo noemen :-) én de oceaan, een mooi uitzicht dus.

Toen we de koffers uitgepakt hadden zijn we naar het winkelcentrum gereden, waar we (uiteraard) bij de Wok gegeten hebben.

En toen we vanaf het winkelcentrum via de snelweg naar het hotel reden, bleek dat we hier een stuk sneller zijn, dan bij het andere hotel, wat hemelsbreed véél dichterbij was, maar door  al het éénrichtingverkeer veel meer tijd kost om er te komen.
Ook het parkeren ging hier een stuk makkelijker, hup de parkeergarage in en ruimte genoeg.

We dronken wat en keken op het balkon naar de lichtjes die inmiddels waren gaan branden.
Ik dacht op bed wat te lezen, maar ik ben na 2 regels al met boek en al in slaap gevallen :-)

Een nieuwe werkvakantie

En dat moet gelezen worden als werk/Paul en vakantie/Jolande lol
We hebben een bouwvergunning en nu moeten we voor 2016 aan de gemeente melden welk bouwbedrijf gaat bouwen en dat bedrijf moet dan ook bepaalde documenten inleveren, dus was het tijd dat we weer eens naar São Miguel gingen.
Inmiddels hebben de low-cost airlines de Azoren ontdekt, wat voor- en nadelen heeft.
Een voordeel voor ons is dat er vanaf 13 april tot en met september rechtstreekse vluchten van Brussel naar Ponta Delgada gaan en dat die een heel stuk voordeliger zijn dan dat we via Lissabon moeten vliegen.
We boekten de allereerste vlucht en zo liepen we op 13 april op Zaventem door de nieuwe, net geopende Corridor, waar nu de handbagage controle heel snel en efficiënt geregeld is.

Ik weet niet of dit reuze lint met schaar hier permanent hangt of dat het nog van de opening is, maar ik vind het wel een leuke versiering.

En traditie getrouw gingen we eerst naar Starbucks.
Er staan drie drankjes op het tafeltje, niet omdat wij zo'n dorst hadden, maar omdat Julian met ons mee ging.
Hij wilde het veelbesproken eiland en ons krot nu wel eens met eigen ogen zien.
Eén week leek hem meer als voldoende en dat kwam goed uit want het was nog een week Paasvakantie en dan hoefde hij volgende week maandag maar één les te missen.
Jasmine bleef thuis, want die heeft op maandag vakken met aanwezigheidsplicht en niet komen = niet slagen.

Na de koffie wandelden we naar de gate, waar we nog even gezeten hebben tot we gingen boarden.

Online hadden we plaatsen toegewezen gekregen, maar het bleek dat Julian heel ergens anders in het vliegtuig zat.

Toen Paul daarover belde werd tegen hem gezegd dat hij dat bij de incheckbalie moest regelen, alleen toen we dat daar wilden doen werd ons verteld dat we dat pas in het vliegtuig zouden kunnen regelen…

De regels waren veranderd, maar het callcenter had het memo waarschijnlijk (nog) niet gekregen.

In het vliegtuig zei de stewardess dat we als we eenmaal in de lucht waren wel zouden kunnen wisselen, maar een vriendelijke meneer, die naast ons zat en dat hoorde, wilde gelijk wel wisselen en zo zaten we toch vanaf het begin van de vlucht naast elkaar..

Na bijna vier uur vliegen kwamen we via de oostkust langs São Miguel.

Dat was erg leuk, want inmiddels konden we de plaatsen waar we langs vlogen herkennen.

Lagoa

De haven van Ponta Delgada

We moesten via het noorden landen en daarom moest het vliegtuig aan het eind/begin van de baan eerst een rondje rijden, waarna we nog een heel stuk terug moesten taxiën.

Via de vliegtuigtrappen liepen we het tarmac op en gingen we naar de aankomst ruimte.

Paul ging gelijk door naar het autoverhuurbedrijf in de hal om de stroom voor te zijn.

Julian en ik hebben op de koffers gewacht en toen we die hadden stond er inderdaad een hele rij voor het autoverhuurbedrijf, maar had Paul inmiddels de sleutels en konden we zo doorlopen naar de auto.