Faial Dag 2 - Mistério in Norte Pequeno

 We begonnen onze ontdekkingstocht in het noordwesten van het eiland, waar we in Norte Pequeno een serie caches gingen zoeken, want zoals altijd bekijken we ook dit eiland aan de hand van caches.

De auto parkeerden we bijna aan het einde van een smal straatje en toen we voorbij het laatste huis liepen viel mijn oog op een grafsteen.

Om te kijken of ik dat nu wel echt gezien had moest ik even inzoomen, maar ja hoor, het was een grafsteen.

Daar had ik nou wel meer over willen weten, maar helaas heb ik er niets over kunnen vinden, maar ik vind het wel heel apart en mooi.

Aan het eind van de straat moesten we een pad in, dat steeds verder naar beneden ging

En daarna kwamen we in de "Mistério" 

Dat is een lavaveld met rotsachtig en onvruchtbaar land, gevormd door een vulkaanuitbarsting waar de bevolking getuige van is geweest.

Deze Mistério is gevormd door de uitbarsting van de vulkaan Cabeço do Fogo (Vuurberg); een vulkanische kegel van 571 meter hoog die in 1672 met geweld uitbarstte en tijdens 10 maanden van activiteit die gepaard ging met zware aardbevingen, honderden huizen in Praia do Norte en Capelo verwoestten.

Dit pad gaat over een deel van dit lavaveld en is  bedekt met een bos van voornamelijk  pittosporum (árvores de incenso).

Soms zagen we lavatunnels.

En we zagen één paddenstoel, herfst lijkt hier nog zo ver weg.

Het is dat we caches zochten en dat dat voor afwisseling zorgde, want  alhoewel we vlak langs de oceaan liepen en regelmatig de golven tegen de rotsen onder ons hoorden slaan, zagen we enkel en alleen bomen, bomen en nog meer bomen.

Pas helemaal op het eind van deze cacheserie ging het pad iets hoger en konden we boven de begroeing uitkijken en zagen we eindelijk de oceaan.

Dit is het stuk waar we vandaan kwamen en ook weer doorheen moesten om terug bij de auto te komen.

Het was dan wel een beetje een eentonig stukje landschap waar niet veel te zien bleek, maar wat caches betreft was het zeer succesvol, want alle caches die we zochten waren er ook.

Faial Dag 1 - Eerste kennismaking met Horta

We hebben de spullen in het huis neergezet en zijn toen vrij snel nog even naar het centrum van Horta gegaan voor een eerste indruk.

Het huis lag niet alleen gunstig om met de auto het eiland te gaan verkennen, het centrum was maar tien minuten lopen.

Aan het eind van de straat kwamen we op de weg die recht het centrum in gaat en uitkomt bij  Igreja da Nossa Senhora das Angústias.

Op het plein voor de kerk was prachtig mozaïk gelegd, met onder andere het wapen van Horta.

Achter de kerk begint de populaire Marina da Horta, waar veel zeilboten een stop maken tijdens hun Atlantische oversteek.

Het liep tegen de avond en het was druk met een aantal roeiboten

en surfers die binnen kwamen.

Aan de overkant zag ik deze vrolijke mural; lopend kon je er niet komen, dus moest ik inzoomen.

Aan de overkant van de haven was Montanha do Pico helemaal te zien!

We wandelden verder en kwamen langs Peter´s Sport Café. Hier komen sinds 1918 zeezeilers wat drinken en/of eten.

Er wordt gezegd dat als je naar Horta zeilt en je Peter´s niet bezoekt, je eigenlijk niet op Horta geweest bent.

Het zat er helemaal stampvol en er was geen tafeltje meer vrij.

Wij wandelden verder en zagen deze mural gemaakt door Breana Field.

Een stukje verderop kwamen we langs de achterkant van Forta da Horta, waar net als in het fort op Terceira nu een hotel met restaurant gemaakt is.

Ik vind zeilboten leuk om te zien, maar als ik zelf zou moeten varen gaat mijn voorkeur toch uit naar een groot jacht; zo eentje als hier in de haven vind ik wel wat :-)

De bemanning van de zeilboten laat hun ´visitekaartjes´ achter in de vorm van kleurige schilderingen op de pier en havenmuren.

De marina heeft de grootste maritieme schilderijen collectie ter wereld.

Het is ontzettend leuk om te bekijken en we liepen er al langs een aantal, die op de pier zouden we een van de volgende dagen gaan bekijken.

Ze allemaal fotograferen ging me wat te ver, dus ik beperkte me tot die met walvissen,

katten,

zeemeerminnen

en draken.

En een paar die ik er echt uit vond springen, zoals dit scheepje in een fles waarvan het scheepje dan ook nog een klomp met een zeiltje was.

Toen we via de hoofdstraat weer terug liepen kwamen we langs de ingang van het fort.

En tenslotte zagen we nog deze mooie mural van Claudia Furtade.

We zijn weer terug naar het huis gewandeld en aan de andere kant van de straat hebben we bij de Continente wat boodschappen opgehaald.

Onze eerste kennismaking met Horta was ons heel goed bevallen.

Faial Dag 1 Het huis

 We hadden een huis gehuurd net buiten het centrum van de hoofdstad Horta.

Het leek ons makkelijker om niet steeds door eenrichtingsstraten het centrum uit moeten zien te komen als we het eiland willen gaan verkennen. 

.

Zoals in veel Azoreaanse huizen sta je bij binnenkomst gelijk in de woonkamer.

Daarna kwam een ruime eettafel, wat voor ons altijd heel belangrijk is omdat we de laptops meenemen.

Naast de eettafel was de keuken, waar alles aanwezig was wat je maar kon bedenken.

Er was zelfs een bureau en een luie stoel.

Helemaal achterin was de slaapkamer.

Die was best groot, maar helaas was het bed dat niet, dat bleek maar 1.40 breed te zijn en dat is toch wel heek erg smal.

Aan de voorkant van het huis, naast de woonkamer was nog een slaapkamertje

met daarnaast de badkamer

en een waskamer.

Naast het huis was de tuin, die helemaal van beton was

met een verhoogd terras, maar daar zijn we na het maken van deze foto´s niet meer geweest.

En om ons helemaal thuis te laten voelen kwamen de vier buurkatten steeds op visite.

Zodra ze ons hoorden kwamen ze kijken.

Als de deur open stond en wij op de computers bezig waren, kwamen de twee dapperste in de keuken zitten en ons vandaar bekijken.

 Maar als de deur dicht was, stond dit kleintje nieuwsgierig door het raam te kijken wat we aan het doen waren; ik vond ze allemaal toch zo leuk.

Op het smalle, knalharde bed na, was het een heerlijk huis., waar we het heel fijn gehad hebben.

Naar Faial

Tijdens het hoofseizoen zijn wij fijn in ons eigen huis op ons eigen eiland gebleven.

Woensdag 13 september begonnen de scholen weer en was het hoogseizoen op de Azzoren afgelopen.

Het wordt weer rustiger, er is weer ruime keuze om ergens een huis te huren en er zijn weer huurauto´s voorradig tegen normale prijzen.

En toen het weer er ook nog eens gunstig uitzag voor een aantal dagen achter elkaar hebben we geboekt en vertrokken we een paar dagen later naar Faial.

Het behoord samen met Terceira, Graciosa, São Jorge en Pico tot de Middengroep en wordt het blauwe eiland genoemd vanwege alle blauwe hortensia´s.

Op Sâo Miguel regende het, maar net toen wij naar het vliegtuig moesten lopen om te boarden werd het droog.

Tijdens het opstijgen hebben we niet veel kunnen zien, want de wolken hingen heel erg laag boven het eiland.

Maar het duurde niet lang voordat het weer mooier werd en Paul ineens een eiland onder hem zag verschijnen.

We zaten links in het vliegtuig en hadden gedacht dat we links voorbij Pico zouden vliegen en niets zouden zien, maar het bleek dat we tussen Pico en Sâo Jorge doorvlogen.

Niet lang daarna kwamen we langs Montanha do Pico, de hoogste berg van Portugal, en die was redelijk goed te zien.

Toen het vliegtuig een bocht maakte tussen Pico en Faial door, konden we onder op Pico, de vakantiehuisjes zien waarvan we er voor volgende week eentje gehuurd hebben; dat was wel leuk.

En toen kwam Faial in zicht.

En na een rustige vlucht en een veilige landing, stonden we aan de grond op een zonnig Faial.

Terwijl we in hetgebouw op onze koffers stonden te wachten zagen we een soort vorkheftruck aankomen rijden met de koffers erop, dat was grappig om te zien.

We waren gelijk aan de beurt bij het autoverhuurkantoort, waar alles heel snel ging en zo stonden we even later buiten de Airport bij onze huurauto

En terwijl we bezig waren om de koffers in de auto te doen, zagen we ons vliegtuig alweer vertrekken, terug naar São Miguel.

Wij waren helemaal klaar om Faial te gaan ontdekken.