Terceira Dag 11 Lajes

 Vandaag gaan we weer naar huis, dus na het ontbijt wilde ik even alle ontbijtspullen afwassen, maar er was geen warm water.

Paul ging naar het washok, maar nog voor hij de achterdeur open deed rook hij in het gangetje tussen de keuken en de buitendeur al een enorme gaslucht...

Hij heeft de buitendeur open gezet en de deur van het washok, waar de lucht nog erger was en vervolgens de beheerder van het huis gebeld, dat er een gaslek is.

Ja, ze zouden vandaag wel iemand langs sturen...nou die persoon moet dan beter maar geen lichtknopje omzetten...

Inmiddels stonk ook de hele keuken en hebben we ook de voordeur open gezet.

Ik heb alles snel met koud water afgewassen en Paul heeft de koffers vlak voor de open deur ingepakt en toen zijn we zo snel mogelijk weggegaan.

We hadden Lajes, het plaatsje bij de luchthaven en de militaire basis, nog niet bekeken en dat gingen we nu doen.

Vroeger werkten er 3.000 mensen op de Amerikaanse basis en die woonden met hun gezinnen in hele afgesloten wijken in hele mooie huizen.

Sinds 2013 mogen er alleen nog maar mensen zonder familie op de basis werken en is het aantal terug gebracht naar 140.

De huizen staan leeg en te verpauperen, terwijl de bevolking van het eiland daar prima had kunnen wonen.

Het is een vies politiek spelletje, maar ik vind die honderden leegstaande huizen gewoon stuitend.

Boven de luchthaven, net naast de basis is een miradouro waar we een schitterend uitzicht hadden op het vliegveld

de andere kant op

en Serra do Cuma tegenover ons.

Er liep een oude man rond die vroeger op de basis gewerkt had, maar ook ontslagen was en die brengt nu zijn dagen door met het vertellen van zijn verhaal aan toeristen.

Via een onverharde weg reden we helemaal om de basis heen, waar we bij dit radio baken een cache gingen zoeken.

We moesten eerst wel langs 3 stiertjes, die aan met een touw vast stonden, maar die op de voorgrond begon wel enorm te brullen, wat toch wel angstaanjagend was.

Maar hij stond goed vast en deed verder niets, dus misschien zei hij alleen maar  gedag :-)

We reden verder over de onverharde weg tot we helemaal aan het eind van het eiland waren.

We moesten hier een haakse bocht maken, anders waren we zo op de laatste rotsen voor het water gevallen.

De volgende stop was bij een vervallen Castiliaans huis, dat vroeger vast heel mooi geweest is.

Ik ben geen fan van in dit soort oude gebouwen rond te gaan lopen, dus heb alleen foto´s vanaf de buitenkant gemaakt.

Daarna wilden we nog een cache gaan doen, maar we konden met geen mogelijkheid de goede route vinden om er te komen. Door het hoge riet was wel leuk, maar ook niet goed-

Nou toen hebben we gewoon wat naar de zee gekeken

en zijn we op de picknickplaats, die een stukje hoger lag, onze lunch gaan opeten.

 

Terceira Dag 10 Van Angra naar Praia da Vitória

 Nu het kalm weer was besloten we om nog een keer langs de kust tussen Praia da Vitória te rijden, maar nu vanaf de andere kant.

Dus reden we over de snelweg naar Angra, waar we bij São Bento eraf gingen en naar de kustweg reden.

We kwamen op een parkeerplaats die hoog boven het strand lag.

De cache lag beneden op het strand, maar om daar te komen moesten we via een vrij steil zigzagpad naar beneden en omdat ik mijn voeten best voelde van gisteren én we op onze gewone schoenen liepen hebben we dat niet gedaan en zijn we boven gebleven waar we van het uitzicht genoten.

We hielden het bij het vrij vlakke terrein en een paar treden bij een kerkje.

In Fereira, waar we de vorige keer opgehouden waren omdat het begon te regenen, zochten we nu de caches die we toen niet meer deden.

Vanaf een cache hadden we uitzicht op Ilhéus das Cabras, maar vanaf hier was duidelijk te zien dat het twee eilandjes zijn.

Ik zette nog een bushokje op de foto, deze was helemaal beplakt met stukjes kranten/tijdschriften.

We kwamen weer langs een aantal zwembaden, waar het water nu helemaal vlak was.

Bij dit zwembad in Porto Judeu was een restaurantje en dat zag er gezellig uit, dus dachten we daar koffie te gaan drinken.

Bleek dat ze alleen maar espresso hadden en dat lusten we echt niet, dus zijn we weer verder gereden.

Onderweg hebben we een aantal van deze kleine torentjes gezien. We weten niet waar ze voor zijn; watertorentjes misschien.

Uiteraard kwamen we ook weer een kudde koeien tegen  :-)

We waren van plan om onze lunch op te eten op de picknickplaats van Praia dos Salgueiros, maar toen we aankwamen was het er zo vol dat er niet eens meer een parkeerplekje was.

We moesten de auto een stukje verderop langs de straat zetten en zijn toen naar het zwembad gelopen, waar gelukkig nog wel net een picknicktafel in de schaduw vrij was.

We vroegen ons af wat er aan de hand was, maar het bleek vandaag Corpus Christi te zijn en iedereen had een vrije dag.

Het was hier trouwens wel een enorm verschil met de vorige keer dat we hier waren, zo kalm als het water nu was.

In Porto do Sâo Fernando waren we niet eens gaan kijken, omdat het water veel te hoog kwam, nu was het in de haven zo kalm dat er zelfs mensen zwommen.

We konden nu ook over de rotsen naar de hele grote tide pool wandelen

daar zwommen een hoop vissen in rond.

Langs de wandelpromenade stonden allemaal cactusvijgen in bloei, dat vind ik toch altijd een heel mooi gezicht.

Hier konden we nergens parkeren en heb ik deze império met de mooie muurschildering ernaast vanuit de auto op de foto gezet.

Tenslotte kwamen we weer bij een picknickplaats waar we de vorige keer een hele poos naar de enorme golven hebben staan kijken.

Nu hebben we er een poosje gezeten om druiven te eten.

Daarna viel het me op, dat het bushokje ook dient als miradouro; echt multifunctioneel.

Natuurlijk zijn we er even bovenop gaan kijken en ook vanaf daar hadden we weer een mooi uitzicht.

Nu hadden we volgens Paul alles wel gezien en bedacht hij dat we ook wel konden proberen om morgen met de middagvlucht terug te gaan, dus haalden we de papieren op en reden we voor de zoveelste keer naar de airport.

Deze keer was het jammer maar helaas, want er was nog maar 1 stoel vrij op de vlucht, dus gaan we gewoon terug met de avond vlucht.

 

Terceira Dag 9 Gruta do Natal en trail

 Gruta do Natal was nog niet open toen we daar de parkeerplaats opreden, maar dat was niet erg want we keken eerst even bij Lago do Negro aan de overkant

en vervolgens gingen we twee caches van de leuke Fauna serie zoeken, die hier in de buurt op een trail liggen.

Toen we bij het trailbord aankwamen zonk de moed wel enigszins in de schoenen, want het bleek een rood trail te zijn.

Nu lijkt het wel of de trails hier toch minder zwaar/eng zijn als op São Miguel, dus we besloten om maar te kijken hoe ver we zouden komen.

Het eerste stuk van het pad was zo breed dat er nog auto's overheen konden, hier en daar waren wel plassen, maar op plekken waar die niet goed opdrogen of diep waren lagen er houten planken overheen.

Na een modderig stukje waar stapstenen van schijven boomstam lagen, kwamen we in 'de jungle'.

Hier ging het pad omhoog en moesten we over de boomwortels heen klimmen, maar het was nog steeds goed te doen.

Het werd wel steeds modderiger, maar er lagen planken en stapstenen en tot nu toe was het gelukt om droge voeten te houden.

we kwamen over vlakke stukken met heide, langs mooie vennetjes en moesten heuvels op en af klauteren.

We hebben lang droge voeten kunnen houden, maar uiteindelijk ging het toch fout en liepen we te soppen in onze schoenen :-)

We zijn tot bij de tweede cache gekomen, waar we een spoilerfoto moesten bekijken om de cacheplaats te kunnen vinden, maar hadden geen bereik.

Paul heeft Julian gebeld en die heeft de foto beschreven, waarop ik de plek herkende en we die dus ook gevonden hebben.

Weer terug beneden zagen mijn schoenen er zo uit

maar het was hartstikke mooi en ik vond het hartstikke leuk en kon ook nog wel lachen om die schoenen, alhoewel ik wel hoopte dat ze weer schoon zouden worden (inmiddels zijn ze weer als nieuw!)

De grot was inmiddels allang open en nadat we van een helm waren voorzien konden we zo doorlopen.

Heel wijselijk hebben we de nieuwe camera niet meegenomen en heb ik een paar foto's op mijn telefoon gemaakt.

Ook in deze grot moesten we naar beneden met een gewone trap, om daarna in een lavabuis van ongeveer 12 meter breed te komen.

Daar kon je heen en weer lopen en daarna kon je nog een lus door, maar daar moest je steeds op je hurken kruipen omdat het smal en laag was en dat zag ik niet zitten, mijn enkels hadden net al veel te verduren gehad, dus ik geloofde de lus wel.

Paul heeft het wel bekeken, maar vond het erg tegenvallen.

Het was natuurlijk ook wel te verwachten na de andere grot, omgekeerde volgorde had waarschijnlijk beter geweest, maar goed, we hebben ook deze gezien.

We gingen op weg naar huis, om onze natte schoenen te drogen te zetten, maar terwijl ik de route op de kaart bekeek zag ik dat we vlak langs nog 2 caches van de Fauna serie kwamen en die zijn we toen ook nog gaan doen.

Hier ging het pad wel langzaamaan omhoog, maar het was verder heerlijk breed en vlak.

Deze twee caches hadden een Halloween thema en dit vervallen huisje paste perfect in dat thema

net als deze grot waar we wat later kwamen.

Nou toen we deze caches gevonden hadden, voelden we onze voeten best wel en zijn we naar het huis gereden.

Daar hebben we de schoenen in de zon gezet om te drogen, maar ze zijn zo nat, dat we morgen op onze normale schoenen zullen moeten lopen.

Maar we hebben weer veel moois gezien, dus het was het waard.

 

Terceira Dag 9 Het Centrum

 Vandaag gingen we dan naar het Centrum, als zijnde het centrum van het eiland en de grot :-)

Het huis waar we nu zijn ligt om de hoek bij het British Cemetery en nadat ik alle logs had gelezen en foto's bekeken wist ik precies bij welk graf de cache lag en hoe hij eruit zag.

We zijn er op weg naar het binnenland gestopt en konden gelijk de cache pakken; dat voelde een stuk beter dan bij alle graven te gaan wroeten.

Onderweg kwamen we langs een kleine kerk met daar tegenover een mooi geschilderde império.

De berg Serra do Cume is net zoiets als Lagoa do Foto op São Miguel: veel in de wolken.

Je ziet hem, gaat er naar toe en hij zit in de wolken, of omgekeerd.

Toen we boven aankwamen was alles in de wolken.

maar terwijl we antwoorden op de vragen van een earth cache stonden te zoeken, trokken de wolken weer weg en kregen we steeds meer te zien.

We liepen langs een vogel die zat te broeden en ook bleef zitten. Gelukkig hebben ik een goede zoomlens zodat ik deze foto vanaf een afstandje kon maken.

Was er aan de ene kant van de berg zicht toen we via de lus bij de miradouro aan de andere kant kwamen was het zicht nog geen drie meter.

We hebben een poosje in de auto zitten wachten, maar hier bleef het potdicht en toen zijn we maar weer verder gegaan.

Een paar honderd meter de weg af kwamen we onder de wolk uit en kwam er steeds meer zicht; jammer dat hier geen miradouros meer waren.

We kwamen bij een soort van kleine bedevaartplaats met een watervalletje en een beeldje van Maria.

We hadden de auto een klein stukje verderop geparkeerd naast een waterbak en toen we daar voorbij liepen sprongen er allemaal kikkers in het water.

Op de terugweg heb ik heel zachtjes gedaan, camera in de aanslag en toen kon ik deze twee nog op de foto krijgen.

De caches brachten ons bij een picknickplaats, waar drie mannen aan het BBQ-en waren en daarbij het halve terrein in de rook gehuld hadden.

Gelukkig lag de cache op een stukje lager liggend terrein waar we uit de rook konden zoeken.

Op weg naar de volgende cache liepen er ineens 4 geitjes voor ons op de weg, die netjes op de muur sprongen en het veldje ernaast in gingen, zodat wij door konden rijden.

We kwamen aan de andere kant van de picknickplaats in een Florestal.

Die zijn meestal heel mooi, maar deze was kaal en lelijk, alleen aan de rand stonden mooi bloeiende hortensia's.

De mural op de muur was ook al aan het afbladeren.

Ook de picknickplaats was niet echt mooi en aangezien het er heel hard waaide hebben we onze lunch in de auto opgegeten.