Lockdown dag 184

Vandaag was het weer wasdag, heerlijk weer om alles buiten te drogen.

Tussendoor ben ik bezig geweest met het maken van logjes, veel cachelogjes dus ik kan goed oefenen met de nieuwe interface, maar ik blijf toch rare dingen tegenkomen.

We proefden de sneeuwwitje appel, die vanbinnen echt sneeuwwit bleek te zijn.

Vanavond heb ik veel tijd besteed aan het weghalen van een rand band aan een van mijn rokken.

Dat kantachtige band haakt overal aan, is heel kwetsbaar en om de haverklap moet ik het repareren.

Na het eten haakte ik weer een heel groot stuk los en toen was ik het zo beu, dat ik het eruit geknipt heb en de 2 delen rok zonder band weer aan elkaar gezet heb.

Gelukkig was het een hele lange rok, nu is hij nog steeds lang en ik ben blij dat ik van dat band af ben.

Maar het bijzonderste vandaag was toch wel dat we gezwommen hebben in water van 28 graden en dat op 21 september.

Het koelt nu 's nachts erg af, dus het zal wel een van de laatste keren geweest zijn dit jaar, maar het is toch wel leuk en bijzonder om zo laat in het seizoen nog te zwemmen.

Lockdown dag 183

 Vanaf woensdag voorspellen ze regen en onweer, dus nu het nog zulk heerlijk zomerweer is profiteren we ervan en gingen we ook vandaag cachen.

In juli waren we in Glimes/Bomal, maar sinds we daar geweest zijn, zijn er heel wat caches bijgekomen en die gingen we vandaag proberen te vinden.

Paul had een fietsrondje uitgestippeld en het beginpunt was bij l'Abbaye, waar we de auto parkeerden.

Daar haalde we de fietsen van de auto en reden we de velden in. Het weggetje was verschrikkelijk hobbelig en lag vol met keien waardoor je goed voor je moest kijken en je van de omgeving weinig zag.

Dat was jammer, want we reden langs een veld waar de wilde cichorei in bloei stond en dat was toch een mooi gezicht, ik ben dan maar een paar keer afgestapt om te kijken.

Toen we het veld uitreden kwamen we in een straat waar we een cache in een boekentil verstopt zat.

We stonden hem te loggen toen de eigenaresse van de boekentil een nieuw boek erin kwam leggen.

Ze vroeg ons of we een boek geruild hadden en wij zeiden dat we dat niet gedaan hadden, maar de cache gezocht hadden.     

Een cache??? Daar had ze nog nooit van gehoord en ze was erg verbaasd om te horen dat er een in haar boekentil zat, waar wij weer verbaasd over waren, want als je een cache wil plaatsen moet je toestemming hebben en dat had ze duidelijk niet gegeven.

Paul heeft haar uitgelegd wat cachen is en ze vond het een heel leuk idee en had er geen enkel probleem mee dat er eentje in haar boekentil zat: gelukkig maar.

De heg rondom haar huis was trouwens ook heel bijzonder geknipt, zoiets hebben we nog niet eerder gezien.

We kwamen bij de kerk van Jauchelette, waar we pogingen gedaan hebben om te lezen wat er op een steen staat, maar de zon stond er vol op en de letters waren onleesbaar.

Dichterbij konden we niet komen omdat er allemaal lage struiken voor stonden, dus toen zijn we de gewone cache gaan zoeken en daarna weer verder gereden.

Af en toe kom je hier langs leegstaande gebouwen waar van je je afvraagt waarom ze leeg staan en niemand er iets mee lijkt te doen.

Dit gebouw stond tussen een aantal andere, mooie huizen in en ik vond het wel apart.

De plantenapp kwam vandaag ook weer een aantal keren goed van pas.

Deze plant dacht ik te herkennen van The Flower Fairies, maar ik had geen idee wat de naam was; de app vertelde dat het bryonia is.

Terwijl we op een voetpad een cache stonden te zoeken hadden we mooi uitzicht op het dorpje Jauchelette.

Ook vandaag zagen we weer heel wat kapelletjes en potales; heel wat huizen hebben er eentje 'voor de deur' staan.

Tegen lunchtijd kwamen we ergens waar we een bankje zagen.

Toen we daar naar toe gingen, zagen we een walnotenboom en begon ik enthousiast wat noten te rapen.

Paul stond een stukje verderop bij de bank en zei dat ik daarheen moest komen omdat er daar wel honderden walnoten op de grond lagen.

Het bakje was natuurlijk snel vol, dus hebben we de plastic zak waar de fietsspullen inzitten leeggemaakt en die gevuld: ik vind het echt helemaal geweldig om te doen.

Terwijl ik noten raapte had Paul  opgemerkt dat de twee notenbomen verschillende bladeren hadden, dus ik haalde de app erbij en zo leerden we dat de boom waar maar een paar walnoten onder lagen en puntige bladeren had, een zwarte walnootboom is

en deze, waar de honderden noten onder lagen, is de gewone walnootboom.

Nadat we heel wat noten geraapt hadden zijn we dan gaan zitten om onze lunch te eten en daarbij keken we uit op dit grote huis.

Daarna fietsten we verder om caches te zoeken en kwamen we ook in het dorp Thorembais-les-Béguines, dat aan de overkant van de weg ligt.

Daar was een cache onder een bruggetje, waar je laarzen voor nodig had omdat je in het water moest staan.

Nu heb ik geen enkel probleem met in het water te gaan staan en natte voeten te krijgen, maar om in een ronde buis onder de weg te gaan lopen vond ik wat anders, dus die sloegen we over.

De cache waar we daarna kwamen lag tegenover een kapelletje en dat is meer ons ding :-)

Hier stonden we aan de rand van het dorp en konden we weer heel ver kijken.

Terwijl we de cache zochten in een hele dikke boom, vond ik weer zo'n beschilderde steen van de steenjagers; dit vond ik wel een hele mooie.

Aan de andere kant van de boom zagen we deze grote boerderij, zulke vierkantshoeven zie je heel vaak in Wallonie.

We reden terug via het dorpje en daar zag ik bij de kerk een boekentil, waar ik natuurlijk even ging kijken.

Bij de kerk stond een bankje en daar wilden we nog een broodje eten, maar eigenlijk was het te warm omdat het in de volle zon stond.

Paul is een stuk langer dan ik en hij had gezien dat op het hogere stuk naast de kerk ook een bankje was dat in de schaduw stond en zo kwamen we op een heel mooi stukje dat volgens ons vroeger het kerkhof is geweest.

Er stond een oorlogsmonument

nog wat oude graven en 4 bomen die er nog niet zolang stonden: un arbre pour la vie:

Ouders van pasgeboren kinderen planten dan een boom.

Het was een heerlijk rustig plekje om een poos te zitten. 

We hadden vandaag toch vaak het idee dat we alleen op de wereld waren :-)

Nadat we een poosje uitgerust hadden gingen we weer op weg.

Om in Bomal te komen moesten we bijna een rechthoek fietsen en terwijl we zo om de velden heen reden hoorden we steeds schoten, iets dat ik echt niet rustgevend vind.

Op een plek waar we een cache zochten stonden er heel wat auto's en kwamen de jagers net terug.

De cache heeft de naam chevreuils, wat reeën betekend, maar ik hoop toch echt dat ze weinig tot geen reeën hebben kunnen schieten.

De volgende plaats waar we kwamen was een stuk ontspannender om te staan: Panorama de Laloux.

Het uitzicht was hier mooi en op een info bord stond wat we zagen en de geschiedenis ervan, dus nog interessant ook.

We reden nu achter l'Abbaye en keken uit op de gebouwen waar congressen gehouden worden.

Een paar honderd meter voorbij de parkeerplaats ligt de laatste cache die we vandaag zochten.

Paul deed even dapper om hem te pakken te krijgen.

Op de parkeerplaats deden we de fietsen en spullen weer op en in de auto en gingen we in de schaduw van een boom onze fruitsalade eten.

Daarna liepen we nog even het terrein van l'Abbaye op.

Direct naast de poort aan de rechterkant is een afgesloten boomgaard waar iemand bezig was om appels te plukken.

Hij vertelde ons dat dit een projekt is van de universiteit van Louvain-la-Neuve, waar ze alle bomen met bijna niet meer voorkomende appelsoorten proberen te kweken: ook een soort arboreteum, maar dan voor appelsoorten.

We mochten van hem in de boomgaard gaan kijken en ook appels meenemen, waarbij hij een soort speciaal aanraadde.

Paul kan redelijk goed Frans, maar we waren bij de verkeerde boom geweest, dus bracht hij ons naar de goede

Pomme de Blanche Neige, oftewel de Sneeuwwitje appel :-)

Ik heb inderdaad nog nooit zulke prachtige dieprode appelen gezien.

Deze kleine stervormige appeltjes vond ik ook schattig.

Nu weten we dus waarom deze boomgaard afgesloten is en wat voor appelbomen het zijn en dat was een hele leuke afsluiting van weer een hele fijne fietstocht.

Thuisgekomen heb ik de walnoten gewogen en dat bleek ruim 2 kilo te zijn; geweldig toch zo'n kadootje van de natuur.

Het enige waar ze in pasten was de grote fruitschaal en natuurlijk moest Maui ze van wel heel dichtbij inspecteren :-)
 

Lockdown dag 182

 Omdat we gisteren weg waren was het vandaag poetsen geblazen.

Na 2 keer in het chloor en behoorlijk wat in de allesreiniger zagen mijn handen er zo uit

Die mooie kleur kregen ze gisteren doordat ik een aantal walnoten uit hun omhulsel heb gehaald.

Ik weet nu waar de distress ink naam Walnut Stain vandaan komt :-)

Delhaize kwam boodschappen brengen, dus hebben we die af staan wassen en tegelijkertijd werd er in de voortuin gewerkt aan de rioolbuis.

Ik was echt verbaasd hoe netjes ze dat deden, alle aarde werd keurig op een zeil geschept.

En toen ze klaar waren zag de tuin er weer net zo uit als vanmorgen.

Nu maar hopen dat we van de verstoppingen af zijn.

De rest van de dag ben ik veel (te veel) tijd kwijt geweest aan het maken van logjes; blogger en ik zijn geen vrienden,

Vanavond hebben we zitten kijken naar waar we morgen naar toe zullen gaan, valt nog niet mee om dat te beslissen, misschien moeten we gewoon een pijltje gooien op de kaart :-)

 

Lockdown dag 181 - Burdinne

 Na de twee weken vakantie heeft Paul nog steeds 28 vakantiedagen over, dus gaat hij nog even vrolijk verder met 1 dag per week vrij te nemen.

Voor vandaag was er goed weer voorspeld, met niet al te warme temperaturen, ideaal weer om te gaan cachen.

Paul had wat op de geocaching kaart gekeken en Burdinne sprak hem wel aan, dus daar  gingen we naar toe.

Op de heenweg kwamen we langs de Action van Hannut en daar ben ik even naar binnen gelopen om te kijken of ze het kerst washitape al hadden, maar helaas.

In Burdinne parkeerden we de auto op het parkeerterrein van Parc Naturel des vallées de la Burdinale tegenover dit gebouw.

De poort stond open en we keken even naar binnen om te ontdekken wat het was.

Het ziet eruit als een oude vervallen boerderij, maar het leek erop dat ze het aan het restaureren zijn.

We haalden de fietsen van de auto en gingen een multicache doen met als thema kapelletjes en potales.

Van een potale hadden we nog nooit gehoord, maar dat  is een nis met daarin een beeldje van de maagd Maria of met een beschermheilige: je leert steeds weer wat bij.

Tijdens onze cachetochten in Belgie hebben we al heel wat kapelletjes en van die potales gezien, maar nog nooit zoveel bij elkaar als hier in Burdinne, als je kapel roept is het halve dorp leeg.

De eerste die we zagen stond 20 meter naast de auto :-)

Via een klinkerweggetje hobbelden we naar het plein met de kerk.

Schuin tegenover de kerk is ook hier een oorlogsmonument; deze vond ik wel heel mooi, met die soldaat en twee anti tank wapens ernaast.

Aan de andere kant van de kerk staat het gemeentehuis dat gehuisvest is in een vroegere meisjesschool.

Toen we vanaf het plein verder fietste zag ik ineens deze kikkerkoning zitten en toen ben ik natuurlijk even afgestapt om een foto te maken.

Een van de caches bracht ons bij het oude station van Burdinne.

In het voorste gebouw is nu de bibliotheek gevestigd.

Er hing een bord buiten dat er maximaal 2 mensen tegelijk naar binnen mogen en maximaal een kwartier binnen mogen kijken, dat leek me heel erg weinig, maar toen we door de ramen naar binnen keken zagen we pas hoe klein deze bibliotheek is.

Paul zei al dat wij thuis heel wat meer boeken hebben staan :-)

Naast het station staat nog een gebouw dat ze nu aan het verbouwen zijn tot woonhuis.

Toch mooi dat ze zulke gebouwen laten bestaan en het een nieuwe bestemming geven.

Achter het station staat de oude werkplaats.

Door de kapotte ruitjes konden we zien dat er nog wagons in de loods staan.

Heel voorzichtig heb ik de camera door het kapotte glas gestoken en deze foto gemaakt.

En dit is dan een potale, we konden hem eerst niet vinden, maar toen we aan het rondkijken waren kwam er net een mevrouw aan die in het huis erachter woont.

Ze ziet heel vaak hier mensen met gsm's rondlopen die op zoek zijn naar deze potale, dus ze wees ons waar hij was en wij hebben even uitgelegd waarom iedereen op zoek is naar dit ding :-)

En toen zijn we een poos op zoek geweest naar een pad achter een rij huizen om bij deze fontein te komen.

De eerste voetweg langs een huis boog naar links, terwijl wij naar rechts moesten.

We reden door tot het einde waar de weg overging in een voetweg, maar dat ging rechtdoor de velden in terwijl wij op de een of andere manier achter de huizen moesten zien te komen.

Nu zijn we terug gaan lopen en zo vonden we het pad, dat er gewoon uitzag alsof het bij een tuin hoorde en zo kwamen we achter de huizen bij deze fontein van Sainte Theresa.

Bij het maken van deze fontein heeft de architect een klein praktisch foutje gemaakt, want het water stroomt precies langs de fontein en er is nooit een drup water doorheen gekomen.

Terwijl we daar waren stonden vanuit de hoger gelegen tuin, twee geitjes nieuwsgierig naar ons te kijken.

Toen we weer terug op de weg waren zijn we onze lunch gaan eten aan de picknicktafel die daar stond.

Behalve veel kapelletjes staan er in dit dorp ook enorm veel bankjes en picknicktafels.

Toen we weer verder gingen zag ik deze uil aan een gevel hangen.

Weer een hoekje van een straat waar een potale staat.

Hier zagen we twee beschilderde stenen liggen. 

Er stonden nummers op en info op de achterkant van een FB groep van stenenjagers.

Ik heb er alleen foto's van gemaakt en niet meegenomen, dus stenenjagers konden ze nog proberen te vinden.

Verderop in de straat zagen we dit rek waar een klein laagje stenen in zat, maar wat er nou bovenop zat konden we pas zien toen we er vlakbij waren: allemaal kurken.

Ik vroeg me af of dat kurken zijn van flessen die ze zelf leeggedronken hebben :-) hik

 Toen we weer terug in de buurt bij de kerk kwamen zagen we tegenover de school midden op de weg een hekwerk staan

Daar bleek dus ook een of andere bron te zijn en in plaats van die dicht te gooien hebben ze het gewoon een plek gegeven midden in de straat: heel apart.

De oplossing van de multicache bracht ons een heel stuk buiten het dorp. 

Op de punt waar de begraafplaats begint staat L'arbre du Roi, geplant in 1995, dus toen was Albert II koning.

We kwamen op een plek waar zowel een kapelletje als een potale stonden.

Het was hier erg rustig, geen mens te zien en je kon kilometers ver kijken.

Terwijl we de cache zochten ontdekten we twee walnotenbomen en aangezien we in Wallonie zijn en je daar mag plukken/rapen hebben we een doosje vol walnoten geraapt.

Ik vind wildplukken/ rapen echt ontzettend leuk om te doen en ik hou niet eens van walnoten :-)

We maakten nog een ommetje via Lamontzée om daar ook nog 2 caches te zoeken

en daarna zijn we teruggereden naar de parkeerplaats.

We hebben de fietsen nog niet gelijk op de auto gezet, maar zijn nog even doorgereden om het Parc Naturel te bekijken.

Daar was een heel groot veld met allemaal verschillende soorten fruitbomen, van elke soort (appel, peren, pruimen en kersen) allerlei variëteiten: een soort arboretum voor fruitbomen.

Daarnaast was een terrein waar ze nog volop bezig zijn met het planten van allerlei bloemen en groenten.

Nadat we hier de laatste cache gevonden hadden zijn we terug naar de auto gegaan en daar hebben we aan de picknicktafel onze fruitsalade gegeten voordat we terug naar huis reden.

Het was weer een leuke fietstocht en we vonden Burdinne een verrassend leuk dorpje.

Toen we weer thuiskwamen was het al vrij laat dus hebben we lekker makkelijk friet gegeten en daarna konden Paul en Julian gaan 'vliegeren'.

Ik heb niet eens een musical gekeken, want ik was met de foto's bezig en zag toen net het begin van The Masked Singer en daar ben ik naar blijven kijken want het intrigeerde me wel wie er achter die maskers zitten.

Geen musical, maar wel een muziekprogramma en dat was ook een leuke afsluiting van een leuke dag.