Strelizia

 Had ik het gisteren nog over de verrassingen in de tuin, toen we vanmorgen de rolluiken open deden zagen we dat een van de strelizia´s in bloei staat.

En dat is de tweede keer dit jaar!

De tuin

Eind vorige week zijn de buurjongens weer geweest om het onkruid uit de tuin te halen en de hottentottenvijgen bij te knippen.

Vanuit de woonkamer ziet het er weer heel mooi uit. 

Als je beneden op het terras staat is vanaf bepaalde punten het pad niet helemaal meer zichtbaar

en dat is precies wat we wilden.

Inmiddels bedekt de bourgainville de zijkant van het schuurtje en is dat vanaf het terras ook nog maar nauwelijks zichtbaar.

We hebben 4 verschillende kleuren canna´s die maar niet uitgebloeid raken.

Het kleine hibiscusstruikje groeit als kool en blijft ook maar bloemen geven.

De bladeren van de engelentrompetboom zijn bijna allemaal opgevreten door slakken, maar dat zie je bijna niet door de hoeveelheid bloemen die er nu hangen.

De alstroemeria´s zijn ook al een paar maanden aan het bloeien; we hebben 7 verschillende kleuren van deze vrolijke plantjes in de tuin staan.

Niet gehinderd door enige kennis van het plantje, kochten we vorig jaar een aantal lobelia´s omdat we de kleine paarsblauwe bloemetjes zo leuk vonden. 

We hebben ze bij elkaar gezet zodat het een stukje van de tuin mooi opvulde.

Toen we na de kerstvakantie thuis kwamen was er helemaal niets meer van terug te vinden en waren van plan om er dit jaar weer een paar te kopen, maar tot onze verbazing begonnen er overal in de tuin blauwe bloemetjes te verschijnen; ze groeien overal behalve waar ze vorig jaar stonden :-)

En tenslotte het palmpje; dat groeit rustig verder.

Hij wordt steeds steviger, de bladeren worden ook steeds dikker en we maken er nog steeds elke week een foto van.

En voor mensen die geen groene vingers hebben of echte tuinliefhebbers zijn, kijken we met veel plezier naar onze tuin en genieten we van alle verrassingen die de natuur steeds voor ons heeft.

Gezicht op de walvisfabriek

 Met behulp van een kraanwagen hebben ze bij de tide pool al het drijfhout weggehaald en wij gingen even kijken hoe het er nu uitzag.

Toen we uitgekeken waren en ik me omdraaide om naar huis te lopen, zag ik ineens een gezicht op de schoorsteen van de oude walvisfabriek.

Het roestbruin als mond, de zwarte vlekken als gesloten ogen en het afgebladerde pleisterwerk als haar dat het gezicht omlijst.

Ik maakte een foto en stuurde die naar Blogvriendin Bertie, die verzameld gezichtjes en was benieuwd of zij het zou zien, maar kreeg een mailtje terug dat zij en haar man het echt niet zagen.

Dat kon ik me wel voorstellen, want Paul zag het ook niet en wij zijn er al honderden keren voorbij gelopen voordat ik het zag.

Maar ik kreeg een tweede mailtje, Bertie had net zolang zitten kijken tot ze het gezichtje ook zag.

En nu heb ik elke keer dat ik naar de tide pool ga het idee dat ik bekeken wordt :-)

Meloenen en vijgen

 Het was lang geleden dat we onze ´mais-vriend´ gezien hadden, maar vorige week kwam hij ineens weer voorbij rijden.

Hij stopte, kwam handen schudden en vertelde een heel verhaal waar we een klein beetje van begrepen.

Vanmorgen, na het sporten, stond ik handdoeken op te hangen, toen Paul me riep dat ik moest komen.

Daar was hij weer en hij duwde me maar liefst vier galia meloentjes in mijn handen.

Ik zei dat het veel te veel was, maar nee, ik moest ze aannemen en Paul moest de enorme grote watermeloen aanpakken.

Vervolgens pakte hij een emmer en vroeg of we vijgen lustten; hij brak er eentje doormidden en die moesten we opeten; oh die was toch lekker zo vers.

Vervolgens moest ik iets gaan halen om de vijgen in te kunnen doen en toen kregen we een schaal vol; echt zo lief.

Helaas kan ik niet tegen meloen, dus Paul zal even moeten dooreten :-)

De watermeloen is wel heel erg groot die hebben we doormidden gesneden en de helft ervan aan de buren gegeven, die er ook heel blij mee waren, net als wij.
 

Ophidiaster ophidianus

 Er ligt momenteel best veel rommel op de bodem van het zwembad; voornamelijk hout en wortels, maar af en toe ook wel dingen van plastik.

Vanmorgen tijdens het snorkelen zag ik in de verte iets roods op de bodem liggen en ik dacht dat het ook iets van afval was.

Maar toen ik dichterbij kwam zag ik tot mijn verbazing een schitterende grote rode zeester!

 Vlug riep ik Paul zodat hij ook kon kijken, want zoiets hebben we nog niet eerder gezien tijdens al het snorkelen.

Uiteraard hadden we de onderwater camera niet bij ons, maar omdat dit (voor ons) zo uniek was is Paul toch maar even terug naar huis gegaan om het ding op te halen.

Ik bleef al die tijd de zeester in de gaten houden en zag hoe hij zijn armen bewoog en zich heel langzaam voortbewoog over de bodem.

Paul kwam terug met de camera en het lukte om er een paar goede foto´s van te maken.

Thuis heb ik opgezocht wat het is: Ophidiaster ophidianus, oftewel purple seastar, maar deze was toch echt knalrood.

En ik vind het echt geweldig dat we er eentje gezien hebben in ons eigen zwembad!

Pauze plek

 Wat er aan de hand is in de AirB&B hiernaast weten we niet, maar ze zijn er het hele hoogseizoen al aan het klussen.

Dat lijkt me nou niet de meest geschikte periode dus er zullen wel serieuze problemen zijn.

Wij zien dus auto´s met klusmensen en spullen komen en gaan, maar de afgelopen weken staat er regelmatig een hele leuke pickup truck voor de deur.

Eerst dachten we dat er een bankstel gebracht werd, maar de klusmeneer heeft dit permanent in de laadbak staan, het is een overdekte plek waar de klusmeneer kan gaan zitten als hij pauze heeft.

Geweldig zoiets!

Spiegelglad

 Vanmorgen was het windstil en de oceaan was helemaal vlak; op een gegeven moment leek het zelfs wel een spiegelglade ijsvlakte.

Ik kan me niet herinneren wanneer het de laatste keer was dat het zo kalm en vlak was, maar het is ook wel eens leuk voor de verandering.

Ponta Garça

 Ponta Garça is een lintdorp dat een stukje voorbij Vila Franca do Campo begint.

Vanaf de hoofdweg zie je om de zoveel meter een afslag met een bordje naar het dorp toe en we hebben al vaak gezegd dat we daar eens moesten gaan kijken, maar het was er nog nooit van gekomen.

Nu hadden we voor de challenge van augustus nog een virtuele cache nodig en laat er nu eentje in Ponta Garça zijn, dus dat was een mooie gelegenheid om er nu eindelijk eens te gaan kijken.

We begonnen in Vila Franca, waar we eerst bij Pingo Doce keken of er nog boekjes waren die we niet hadden en ons lijstje voor de Chinese winkel af te werken.

Daarna wilden we koffie gaan drinken op ons vaste terras, maar alhoewel er op het terras ruimte genoeg was, was er nergens meer een parkeerplaats te vinden; het stond helemaal vol met huurauto´s.

Het terras moet maar wachten tot het hoogseizoen over is en wij zijn doorgereden naar  Ponta Garça, waar geen toerist te bespeuren viel.

We parkeerden de auto bij de vuurtoren waar we eerst de virtuele cache deden

 en genoten van het uitzicht.

Daarna hebben we een wandeling gemaakt door wat je het centrum zou kunnen noemen en zo kwamen  we langs een muziektent tegenover de kerk Nossa Senhora da Piedade

En toen liepen we ineens tegen dit aan...Capela da Luz Eterna, oftewel de kapel van het eeuwige licht.

Paul merkte op dat degene die het voor elkaar had gekregen dit te bouwen toch wel een heel goed verkooppraatje had weten te houden, maar volgens mij moet iedereen die hier toestemming voor gegeven heeft toch wel hartstikke stoned geweest zijn.

Er staat een heel gebakken lucht verhaal bij, maar de mooiste opmerking ws nog dat het gebouwd is in harmonie met de omgeving... 

Die omgeving bestond uit dit soort gebouwen

en iets verder een mooie, oude werkende fontein, dus het opgaan hierin ontging ons helemaal.

Inmiddels was het lunchtijd geworden en ik had een stukje buiten het dorp een picknickplaats gezien met grote bomen en daar hebben we fijn in de schaduw onze lunch gegeten.

We zaten hier 90 meter boven de zeespiegel en hadden een mooi uitzicht op Vila Franca do Campo en eilandje voor de kust.

en recht voor ons konden we Santa Maria zien liggen.

Toen we weer aan het begin van het dorp waren zijn we nog even gestopt omdat ik een foto van dit beeld wilde maken; het was me op de heenweg al opgevallen.

Ik vind het altijd wel leuk om dan proberen te ontdekken wie zo iemand geweest is en waarom er een standbeeld van gemaakt is.

Thuis ontdekte ik dat deze meneer, Eduíno Terra Vagas (1925-2002) onderwijzer was op de lagere school, voorzitter van de parochieraad (soort burgemeester van het dorp) en dirigent en organist van het koor van de kerk; belangrijk genoeg in de gemeente om dus een standbeeld te krijgen.

Het was leuk om dit dorpje nu ook eindelijk eens gezien te hebben.

Post

Tegen het eind van de bouw van ons huis, toen de muur aan de voorkant klaar was, werd er een brievenbus in bevestigd.

Toen wij die voor de eerste keer zagen hadden we, met onze brievenbussen in België in ons hoofd, zoiets van hoe moet dat in vredesnaam als we een paar weken weg zijn...

Maar we besloten om het een poosje aan te kijken en anders zouden we alsnog een andere, grotere brievenbus laten plaatsen.

We gingen hier wonen en ik ging, zoals ik altijd had gedaan, elke dag kijken of er post was, maar dat was er nooit.

Één keer per dag werd één keer per week, maar zelfs dan bleef de brievenbus weken achter elkaar leeg, want junkmail is hier gelukkig (nog) niet uitgevonden.

De brievenbus bleek dus groot genoeg te zijn  en een paar weken weggaan is geen enkel probleem.

Tegenwoordig kijk ik nog maar één keer per maand in de brievenbus óf als ik weet dat er komt, zoals de afgelopen dagen omdat er een kaart onderweg was van Jasmine en Wim.

Vandaag zaten we op het deck te lunchen toen de postbode voor de deur stopte en de kaart in de bus deed.

.

Hoera, we hebben weer eens post!!!

En nu hoef ik de eerste paar maanden niet meer te gaan kijken :-)
 

Knutselweekend

 Ik had ineens de behoefte om alvast aan de December Daily van dit jaar te gaan beginnen (daar kun je niet vroeg genoeg mee zijn :-) ) en  zodoende heb ik dit weekend heerlijk zitten knutselen.

Paul spoot de ramen schoon, dus ik had er weer een heel helder en schitterend uitzicht bij.