dinsdag 5 juli 2022

Parasols

 Ons zwembad is heel populair bij de plaatselijke bevolking.
Niet om te zwemmen, maar gewoon om gezellig met elkaar te zitten of te liggen zonnen.
Vorige week waren er mannen bezig om gaten te boren in het beton en wij vroegen ons af waarom dat was.
Een paar dagen later werden er parasols neergezet.
Nu staan er in totaal 10 parasols en dat ziet er hartstikke gezellig uit; het kale beton is enorm opgefleurd.
Zondag zat zo ongeveer half Capelas en omstreken hier.

Helaas komt de wind nog steeds uit het noorden; iets dat eigenlijk alleen in de winter gebeurt, maar nu al een paar weken aan een stuk zo is.
Een gevolg daarvan is dat er nog steeds Portugese oorlogsschepen zijn en wij dus niet gaan zwemmen.
In de tidepool kan ik er wel mooie foto's van maken.


maandag 4 juli 2022

Wandeling bij de golfbaan

Na de lunch trok de bewolking weg en kwam ook de zon tevoorschijn.
Bij een heerlijke temperatuur van rond de 20-22 graden reden wij naar Aflitos, waar we een stuk langs de golfbaan gingen wandelen.
Vlakbij het begin van de Canada stond een hele rij bloeiende hortensia's tegen de muur aan.
Op de golfbaan staan veel palmbomen en een aantal callistemons, oftewel lampenpoetsers.
Deze stond volop in bloei en met de zon erop was dat een schitterend gezicht.
Paul had de camera :-)
Hier komen we regelmatig planten in het wild tegen die wij eigenlijk alleen maar kennen als kamerplanten, zoals de begonia.
Op het eind van de golfbaan keken we nog even achterop en zagen in de verte het kapelletje en Buraco de São Pedro in Fenais da Luz.
Omdat we al eens aan de andere kant van de golfbaan gewandeld hebben sloegen we linksaf om een ander rondje te wandelen.
Hier en daar waren doorkijkjes en door een ervan zagen we dat de Fogo uit de wolken was, dat zien we niet vaak.
Aan de andere kant zagen we de miradouro in Pinhal da Paz waar we vorige week nog bovenop gestaan hebben.
We hebben redelijk veel koeien gezien, maar deze was heel nieuwsgierig en bleef zo mooi staan voor de foto.
Ook zagen we steeds gele vlindertjes rondfladderen, die probeer ik al een poosje op de foto te krijgen, maar dat lukt steeds niet.
Hier zat er eentje steeds dichtbij het pad en is het me gelukt om daar een paar foto's van te maken!
De hortensia's zijn regelmatig een stuk groter dan mijn hand en daarom heb ik die er maar even bijgehouden op de foto.
Elke maand is het weer een verrassing wat er allemaal in bloei staat, maar voor juni/juli wisten we het wel: er is nu heel veel blauw te zien, naast de vele hortensia's en agapanthussen zien we ook steeds meer bloeiende windes.
Het is werkelijk schitterend allemaal.
Na weer een hele fijne wandeling zijn we weer naar huis gereden.
We maakten nog even een stop in het dorp omdat ik een foto wilde maken van de naam van een huis waar we op de heenweg langsgereden waren. 
Het was ook de naam van ons krot : het huis van oma.

 

zondag 3 juli 2022

Grote gele boek

 _Eindelijk_ is het Livro de Obra, oftewel het grote gele boek, waarin alles van de bouw precies beschreven staat, helemaal af.
Nuno kwam vrijdag langs om het te laten tekenen en nu  gaat het volgende week naar de gemeente Ponta Delgada.
Er kan nog controle komen of alles wat in het boek staat ook daadwerkelijk uitgevoerd is, maar hopelijk krijgen nu binnen een paar weken eindelijk de vergunning.

zaterdag 2 juli 2022

Lagoa do Canário

Toen we weer terug waren op de parkeerplaats hebben we onze lunch uit de koelbox gehaald en zijn we terug gegaan om Lagoa do Canário te bekijken.
Dit meer ligt aan de ingang van de weg naar de miradouro.
Vanaf het pad gaat er een pad tussen de bomen door naar beneden en dat loopt uit in het meer.

Daar zwommen hele grote vissen.
Nadat we uitgekeken waren bij het meer zijn we weer omhoog gelopen en naar de picknickplaats gegaan.
Daar waren allemaal hagen met bloeiende fuchia's erin; heel mooi en ik maar zingen "Wil u een stekkie?":-)
De picknickplaats is heel groot, er staan veel tafels en BBQ plaatsen, maar wordt niet meer gebruikt.
Vroeger kon je er naar toe rijden met je auto en spullen, maar tegenwoordig is de ingang permanent afgesloten en kun je alleen nog lopend naar het meer, de miradouro en de picknickplaats.
Doordat het parkeren nu zo'n probleem is gaan de locals hier niet meer naar toe, want dan moeten ze weet ik het hoever sleuren met al hun spullen en nu heeft de natuur alle BBQ plaatsen overgenomen.
Best een mooi gezicht, maar eigenlijk wel triest.
We waren van plan om nog een paar caches te zoeken die langs een ander pad liggen, maar dat was instabiel en tijdelijk verboden.
Toen zijn we weer terug naar huis gegaan en maakte ik onderweg nog deze foto.
We nemen altijd een secundaire weg naar boven/beneden en soms stoppen we hier om een cache te zoeken.
Vandaag ook, maar er was net iemand bezig aan de waterleiding van de SMAS, dus is het bij het maken van deze foto gebleven, maar ik vind dit zo'n mooie weg.
Het was weer een hele geslaagde dag!
 

vrijdag 1 juli 2022

Miradouro da Boca do Inferno

Als je foto's van de Azoren ziet, staat een foto van Miradouro da Boca do Inferno meestal bovenaan.
Het is dan ook DE plek die toeristen willen zien en dat veroorzaakt nogal eens chaos bovenop de berg.
Op de parkeerplaats is ruimte voor 20 auto's en dan zijn er nog een paar officiele langs de weg, maar verder parkeert iedereen gewoon op de weg.
Dat is geen probleem als er aan een kant van de weg geparkeerd wordt, maar laatste moesten we hier voorbij en stonden ze aan beide kanten van de weg geparkeerd en omdat de weg heel smal is en er dan nog maar een auto tussendoor kan, er van twee kanten auto's kwamen en er twee bussen vastzaten in het feestgewoel,zijn wij omgekeerd en helemaal buitenom gereden.
Wij zijn hier de laatste jaren niet meer geweest, maar wilden ook wel weer eens kijken, dus stonden we gisteren heel vroeg op, zodat we de stroom voor zouden zijn.
Dat lukte, we hadden een plaatsje op de parkeerplaats en ook tijdens de wandeling naar de miradouro was het rustig.
Op de miradouro zelf stonden maar een paar toeristen.
Je hebt hier een schitterend uitzicht op Lagoa de Santiago op de voorgrond, lagoa Azul en het stadje Sete Cidades en achter de vulkaanrand de oceaan.
Meer naar links zie je het kleinere Lagoa Rasa en het spookhotel en ook de oceaan.
We hadden geen haast dus we zijn hier een hele poos blijven staan om te genieten van dit schitterende uitzicht.
Zo hebben we redelijk wat toeristen voorbij zien komen, die allemaal een ding gemeen hadden: knettergek!
Allemaal moesten ze selfies maken en daar zal toch eens een hek op staan...
We hebben staan kijken hoe de een na de ander onder het hek door kroop om op het uiterste randje te gaan staan en daar een foto te maken.
Een misstap of een onverwachte windvlaag en ze liggen meer dan 300 meter lager.
Het is niet alleen hier, wij zien dat elke dag ook meerdere malen bij onze miradouro, het is geen wonder dat de Azoreanen zich blauw ergeren aan die toeristen die alles maar platstampen omdat ze foto's willen hebben.
Wij zijn nog niet levensmoe, integendeel, wij genieten volop van het hier en omdat Paul graag een foto wilde om naar zijn vrienden te sturen, heb ik die gemaakt terwijl hij keurig voor het hek staat.
Nadat we uitgekeken waren liepen we weer terug en keken nu uit op de hoogste kraterrand. Daar heb ik jaren geleden met Julian gewandeld.
Een schitterend doorkijkje.
We besloten om terug het andere pad naar beneden te nemen, dat hadden we nog nooit gedaan.
Achterom kijkend valt de miradouro bijna niet op.
Dit pad slingert langs de rand van het bos waar we omhoog lopend doorheen gekomen waren.
Het was niet breed, maar hier was het (nog) goed te doen.
Ergens beneden zagen we de weg en daar moet het pad straks weer uitkomen.
We zagen een stel buizerds rondvliegen en het lukte me om een paar foto's te maken waar ze goed opstaan.
En toen werd het pad overgenomen door Gunnera tinctoria, oftewel reuzenraberber.
De plant is hier invasief en begint hoe langer hoe meer een plaag te worden.
Dit was een 'klein' blad.
Er zitten kleine stekels aan de stelen, dus echt heel lekker liep het niet, maar het was te doen.
Maar deze planten bleken nog niet het ergste te zijn, door de hevige regenval en waterstromen die zijn ontstaan, zijn hele delen van het pad weggespoeld en waren er soms stukken waar de helft van het toch al hele smalle pad een meter of meer lager lag.
Het laatste stuk hebben we met een Frans stel gedaan, elkaar helpend om beneden te komen, want het was echt heel erg lastig en niet goed voor mijn enkels.
Maar we zijn veilig beneden gekomen!
Het was een heel avontuur en we hebben genoten van alles wat we gezien hebben.

 

donderdag 30 juni 2022

Ribeira Grande

Door de Santos Populares vergaten we bijna om naar de wereldbol te kijken :-)
In Ribeira Grande is parkeren erg lastig, of mag je maar heel even staan en omdat we een mooie parkeerplek hadden zijn we lopend naar het centrum gegaan.Alles is hier klein, ook de afstanden.
In Ribeira Grande, wat grote stroom betekend, stroomt overal water richting de oceaan, zoals hier onder dit huis door.
Alhoewel het best snel stroomde bleef de eend keurig op zijn plek staan, wat me best verbaasde.
Aan verschillende huizen zagen we deze decoratie hangen, ik heb niet kunnen achterhalen wat het precies is, maar ik denk dat het met de feesten van de heiligen te maken heeft.
 Middenin de stad is o jardim Municipal
en daardoorheen stroomt de 'Grote stroom' de oceaan in.

Overal in de jardim zijn hoogteverschillen, stroompjes en watervalletjes.

Naast de tuin is een groot plein en het stadhuis.

We hebben een poosje op het plein gezeten en toen zijn we doorgelopen naar Igreja de Nossa Senhora de Estrele, die bovenaan een kleiner pleintje ligt.
Van dit (verkochte) huis staat alleen de voorgevel overeind, maar die was wel schitterend beschilderd.

Als je voor de kerk staat heb je een mooi uitzicht op het pleintje en de omgeving.
Iets meer naar links was Lagoa do Fogo zowaar helemaal te zien.
Ook naast de kerk is een pleintje en ook daar stroomt water. Je ziet niet waar het vandaan komt en ook niet waar het blijft.
Er dreven waterlelies en een ervan stond in bloei.
Via  de andere kant van de kerk liepen we terug richting de hoofdstraat, hier hadden we weer een mooi uitzicht op de jardim, Ponta da Ribeira Grande en het stadhuis.
De hoofdstraat is niet echt bruisend. Wat winkeltjes, maar het ziet er allemaal wat vervallen uit, behalve dit gebouw.
Nadat we de helemaal rondgewandeld waren zijn we met de auto richting het zwembad gereden om daar nog te kijken.
Vanaf Miradouro do Palheiro heb je een schitterend uitzicht over de stad, het zwembad en Miradouro do Castelo.
We raakten aan de praat met een jongeman die veel stress heeft van zijn werk en die op doktersadvies elke dag een uur naar de oceaan moet kijken om wat tot rust te komen.
Hij wilde graag zijn Engels oefenen en babbelde honderd uit over van alles en nog wat.
Daarna liepen we nog een stukje door de vervallen picknick/bbq plaats, waar we deze schitterende cactusbloem zagen.
Tenslotte keken we op een andere miradouro nog uit richting Maia en ontdekten we dat er hier een trail begint die een heel stuk langs dit stuk van de kust gaat. Een groen (=makkelijk) trail, dus geschikt voor ons om eens te gaan doen.
Het was een leuke en leerzame middag in Ribeira Grande.