Stephen Ward

Goed, Andrew Lloyd Webber had dus een nieuwe musical gemaakt: "Stephen Ward". Wie zegt u???
Een schandaal  rondom de Profumo Affair??? Nooit van gehoord. Het zei me allemaal niets en het onderwerp leek me ook niet leuk, maar toch wilde ik de musical wel graag zien. We hadden het idee dat het geen langlopend succes zou gaan worden en daarom had Paul gelijk maar kaartjes besteld, een vooruitziende blik, want vlak voordat we naar Londen gingen lazen we dat hij binnenkort al gaat stoppen wegens tegenvallende kaartverkoop.
Ik begon met het 'uit mijn hoofd leren' van de cd, maar echt snappen deed ik het nog niet, dus las ik op Google en keek ik de film Scandal en zo was ik helemaal op de hoogte van het onderwerp toen we de musical gingen kijken.
Hij draaide in het Aldwych Teatre en daar was ik nog nooit geweest.

 We hebben een leuke avond gehad. De cast was erg goed. De decors waren eenvoudig, maar dat had wel wat vond ik. De muziek was heel ALW en alhoewel het niet echt een vrolijk onderwerp was, was het helemaal geen zwaarmoedig gebeuren. Ik ben toch blij dat ik hem gezien heb.

 Het Aldwych Theatre en het Lyceum Theatre zitten vlakbij elkaar  en toen onze voorstelling afgelopen was liepen wij naat het Lyceum toe om Julian op te halen. De zaal begon net leeg te lopen en even later kwam Julian naar buiten. Ook hij had een hele fijne avond gehad en genoten van de voorstelling.
We belden even snel met Jasmine en liepen in de richting van metro station Embankment

 waar we even bij de Thames gingen kijken

 Vanaf the Hungerford Bridge hadden we een mooi uitzicht op de stad bij avond.

We namen de metro naar Paddington, liepen naar het hotel waar we nog wat dronken en toen was ook deze dag alweer om, time flies...

De rest van de middag.

Af en toe zagen we the Eye ergens tussendoor tevoorschijn komen.

 Dit beeld, in the Christchurch gardens is getiteld: "The flowering of the English Baroque".

 En dan kom je tussen alle moderne gebouwen ineens weer een heel oud schooltje tegen.
Dit was een virtuele cache waar we alle opdrachten gevonden hebben en toen helemaal vergeten zijn om een foto met Buddy erop te maken...Paul vond het heel erg slim van me dat ik 'vergeten' was om een foto te maken, omdat ik nu tenminste een reden heb om nog eens naar Londen te gaan hahaha.

 En nog een verticale tuin, niet zo hoog, maar toch mooi zo'n groene muur.

 Er was een overkapping van gekleurd glas en daar maakte ik een foto van. Handig die banken, hoefde ik niet op de grond te gaan liggen :-)

 Na de Westminster Abby en de Westminster Cathedral, kwamen we nu bij de Westminster Chapel,
zouden we ze nu allemaal gezien hebben? :-)

We hadden met Julian afgesproken om elkaar voor het Lyceum Theatre te ontmoeten.
Hij zou daar 's avonds _eindelijk_  naar The Lion King gaan kijken en door daar af te spreken konden we zien of het hem zou lukken om ergens in Londen op een afgesproken tijd te zijn.
Het is hem inderdaad gelukt, hij stond ons keurig op te wachten en met z'n drietjes gingen we ergens iets eten.

Oud en Nieuw

Aan de overkant van het winkelcentrum was de Westminster Cathedral.

 De deuren stonden open en Paul wilde even binnenkijken. Ik liep achter hem aan, maar we waren nog niet binnen of de deuren gingen dicht en er begon een dienst...dat heb ik weer! Ik stond dus in no-time weer buiten en heb daar op Paul staan wachten

 terwijl ik dat deed bekeek ik de entree van het winkelcentrum eens goed.

 De stad is echt een mengeling van moderne gebouwen, met oude gebouwen, zoals deze pub.

Ook nu was Buddy weer mee, allen is er zo weinig 'werk'  voor hem, dat we hem soms helemaal vergeten
(een schande!).

 We kwamen langs het hoofkantoor van Channel 4. De 4 is mooi voor mijn serie foto's in regenboogkleuren.

 En toen was het de hoogste tijd voor

 een lekkere kop chocolademelk, met deze keer een bescheiden plakje cake/muffin :-)

Victoria

In dit hotel was het ontbijt niet inbegrepen en dat was maar goed ook, want een echt Engels ontbijt hoeft voor ons helemaal niet. Nog een voordeel was dat we nu niet op tijd voor het ontbijt ons bed uit hoefden.  Ik had een pak Weetabix meegenomen en met een kop koffie erbij was dat mijn normale ontbijt en Paul haalde broodjes in de buurtsuper naast het hotel.
Het  was droog, redelijk zonnig weer, dus geen museum :-) maar de metro naar Victoria om die buurt eens te gaan verkennen..

 Als je er een beetje op let zie je regelmatig een blue plaque

 ik vind het altijd leuk om te lezen wat er op staat, zoals hier, dat Ian Fleming hier gewoond heeft.

 In deze afgesloten privétuin stond zelfs een standbeeld. Alhoewel het mooi weer was, was er niemand in de tuin.

 Een verticale tuin, een leuke manier om meer groen in een stad te krijgen.

 We kwamen in een klein winkelcentrum waar een roltrap omhoog ging. Natuurlijk gingen we even kijken waar we uit zouden komen: op een soort dakterras, met een restaurant, maar ook met ruimte waar (zaken) mensen lekker buiten kunnen zitten en bv hun lunch opeten.

Het winkelcentrum bestond uit heel veel glas

 zelfs de banken waren van glas, apart om te zien, maar het zitten erop verschilde niet veel van een stenen bank.

 Als lunch probeerden we de Thaise pompoensoep van EAT en die was heel lekker.

Regen

Bij een Tesco hadden we sandwiches gekocht en die aten we op een bankje in het park op.
We liepen verder en kwamen door een straat die ineens ophield. Er stonden een stuk of zes huizen en daarna ging de straat weer verder, echt heel vreemd om te zien.

 We hebben het in Londen al zo vaak getroffen met het weer, dat het natuurlijk niet kon uitblijven dat we een keer regen zouden krijgen en dat was dus nu.
Maar we zijn nog altijd liever met regen in Londen dan met regen in Belgie :-)
Nadat we nog een aantal caches gezocht hadden, kwamen we langs dit restaurantje in het park. We dachten eerst dat het gesloten was, maar het bleek open te zijn en toen zijn we een poosje lekker warm binnen gaan zitten met een heerlijke kop warme chocolademelk erbij.

 Daarna liepen we langs de kleinste vijver weer naar het metrostation toe.

 We gingen naar Oxfort Street toe en hebben daar een paar winkels bekeken. Ik heb mijn verjaardagskadootjes (dvd The Vampire Diaries IV en de cd van Stephen Ward) gekocht en ook nog de dvd van Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat gekocht (als vervanging van de video).
We zagen een Spaghetti House en zijn daar gaan eten.
Met dit weer smaakt zo'n grote kop minestrone soep extra lekker!

 Het was lang geleden dat ik cannelloni met ricotta en spinazie gegeten had en ook dat smaakte heerlijk.

 Paul nam spaghetti Bolognese.

 Na het eten keken we bij Boots of ze de make-up hadden die op Jasmine's wish-list stond, hadden we gelijk een kadootje voor haar.
We belden even naar huis, Jasmine houdt niet van telefoneren en nu Julian mee was, scheelde dat enorm veel tijd :-)
We liepen nog even een Mc Donald binnen waar ze zowaar nog Apple Pies hadden! (In Belgie is dat vervangen door schijfjes appel...)

Julian was naar een voorstelling van de musical Wicked toe en wij gingen naar het Apollo Victoria Theatre toe om hem op te halen.
Daarna zijn we met z'n drietjes naar het hotel gegaan en zat de eerste dag er al weer op

Clapham Park

Het was grijs, maar (nog) droog. We namen de metro naar Clapham South om daar in het park en de omgeving rond te kijken en caches te zoeken.

Het was erg rustig en nog vrij kaal, maar toch mooi en fijn om rond te lopen. Dit is de grootste van de drie vijvers.

 We zagen deze reiger en die stond zo stil, dat we dachten dat het een nepvogel, maar uiteindelijk bewoog bij toch.

 In het midden van het park stond een muziektent, die je nu het nog kaal was, van alle kanten kon zien.

Maar de lente is in aantocht, want we zagen sneeuwklokjes

 en bomen die al in bloei stonden.

 Mooi, die kleuren op zo'n grauwe dag.

Paddington Station

Nadat we de koffers op onze kamers neergezet hadden, gingen we op pad. Paul en ik samen, zonder plan van wat we deze dagen zouden gaan doen, Julian met een schema van wat hij allemaal graag wilde zien.
In de hal van het hotel stond een schaal met chocolaatjes, daar heb ik er heel bescheiden eentje van gepakt, zodat ik de verpakking in mijn hartjes  journal kon plakken.

Volgens mij worden alle oude dubbeldekkers vervangen door deze nieuwe, want we hebben er heel veel zien rijden. Op deze stond een foto van een hartje op een musical reclame, helemaal leuk voor in mijn journal.

 We waren hard aan koffie toe, gelukkig is er een Starbucks in Paddington Station!

 en daar namen we uiteraard carrot cake bij. :-)

 Na de koffie keken we even bij Beertje Paddington, waar deze keer helemaal geen mensen omheen zaten.

Het kraampje met Paddington souvenirs liep zo goed, dat toen de Olympische Winkel eruit ging er een hele Paddington shop gekomen is, daar hebben we even rondgekeken. Ik kocht er een sleutelhanger met een hele kleine Paddington eraan, die komt in mijn berenkamer.

En nu werd het de hoogste tijd om echt op pad te gaan.

Naar Londen

Andrew LLoyd Webber had een nieuwe musical geschreven (daarover later meer) en die wilde ik natuurlijk erg graag zien. Nog  voordat ik met Paul kon overleggen of we dat misschien met Sint Patricksday konden combineren had hij al kaartjes besteld en de reis geregeld rond onze trouwdag, hoezo vlot... :-)

Jasmine had al diverse keren gezegd dat ze nou wel eens een keer helemaal alleen thuis zou willen blijven en dat we Julian maar mee moesten nemen.
Julian zelf vond dat hij best alleen de wereld over kan reizen, maar na Barcelona waren wij daar nog niet helemaal van overtuigd en omdat Julian al járen zegt dat hij The Lion King wil zien, besloten we om Jasmine thuis te laten (ze had geen vrij) en Julian mee te nemen.
En zo stonden we op vrijdag 28 februari al heel vroeg met de auto in de parkeergarage bij het station Leuven, waar ik de eerste hartjesfoto van deze reis maakte.

 Als je vroeg vertrekt en een uur tijdsverschil hebt, kom je om 10.00 uur in Londen aan en heb je de hele dag nog voor je. Julian had nogal wat tijd nodig om uit de trein te komen en zo stonden we eerst in een lange rij om kaartjes voor het openbaar vervoer te kopen.

 Omdat Julian heel goed zelf kan reizen, mocht hij (zonder onze hulp) vertellen hoe we naar ons hotel moesten...
Dat duurde en duurde en duurde...uiteindelijk vertelde een aardige Engelsman hem welke metrolijn hij moest hebben, dus zeiden wij dat hij voorop moest lopen en wij hem wel zouden volgen...

We namen de metro naar Paddington Station en daar mocht Julian vertellen hoe we naar het hotel moesten lopen...
 Heel leuk om een paar van die hele smalle kanaalboten te zien, maar het hotel was hier niet.

 Twee plattegronden en weer een half uur verder, maar Julian bleef volhouden dat hij het echt wel wist...

 We waren inmiddels al twee uur kwijt en dat vonden we toch wel erg zonde van onze dag, dus hebben we uiteindelijk dan maar de weg gewezen. Julian mag de rest van de tijd in Londen zelf oefenen.
Normaal gaan we altijd naar het Judd Hotel, maar ieder jaar stijgen de prijzen behoorlijk en nu zouden we voor twee (piepkleine) kamers behoorlijk veel geld kwijt zijn en daarom besloten we één keer een ander hotel te proberen.
Het werd een Best Western vlakbij Paddington Station.

Het personeel was heel vriendelijk en hulpvaardig en de kamers leken wel balzalen in vergelijking met het Judd.

 Er was een buro om de laptop op neer te zetten, een magnetron, waterkoker en heerlijke bedden

en een kleine, maar mooie en handige badkamer en dat allemaal voor de helft van het geld dat we in het Judd kwijt waren.

Jammer maar helaas voor het Judd, de volgende keer dat we naar Londen gaan, gaan we mooi weer naar dit hotel toe.