De tuin in juni

Nadat de buurjongen al het onkruid uit de tuin had weggehaald hebben Paul en ik alles wat er nog aan dode takken/bladeren weggeknipt.

Nu hopen we dat er voorlopig even geen zoutspray meer komt, zodat alle planten weer een beeetje kunnen herstellen.

In tegenstelling tot andere jaren bloeit er weinig, maar, he ho, er bloeien planten en dat had ik echt niet verwacht, dus ik ben blij met elke bloem.

 

De kleinere rode canna´s gaven 1 bloem. 

De grotere canna´s met rood blad hadden twee bloemen.

De geel/oranje canna´s hadden maar liefst 7 bloemen.

In het kader van beter iets dan niets kwam er 1  bloem in de agapanthussen.

De alstroemeria´s zijn een stuk kleiner geworden dan ze waren, maar ze zijn taai en er waren er maar liefst 9 met bloemetjes.

En we hebben bloeiende hortensia´s!

Al met al helemaal niet slecht na maanden zoutspray.
 

Yves 224

 

In dezelfde straat waar we kunstwerk 223 zagen zijn nog 2 kunstwerken van Yves, dus die gingen we natuurlijk gelijk bekijken.

Yves 223

 

Via de FB pagina had ik een paar coördinaten van kunstwerken van Yves in Mosteiro, dus toen we daar weer een kwamen zijn we die gaan bekijken.

Ze waren op een weg waar we nooit komen, dus het was goed dat we de coördinaten hadden.

Ik vind deze hartjesbloem toch wel heel erg leuk. 

Pudim de arroz

Gistermiddag kwam de kleine buurvrouw aankloppen (hier gebruikenn ze de bel nooit) en ze bracht ons een bord vol met rijstpudding.

Het was net gemaakt en nog heel warm, dus we hebben er gelijk wat van gegeten en het was zó lekker.

En zo ontzettend lief, ze hebben zo weinig en dan delen ze toch zoiets met ons, ik vind het hartverwarmend.

Kima

 Paul drinkt af en toe een glas cola, ik drink eigenlijk nooit frisdrank en dat is waarschijnlijk de reden dat we in al die jaren nog nooit KIMA, _DE_ frisdrank van de Azoren, gedronken hebben.

De laatste keer dat we boodschappen deden, kwam ik op weg naar de kassa, door het pad met frisdranken en toen heb ik een flesje meegenomen.

We vonden het heel lekker, met een frisse smaak.

Paul vond het zelfs lekkerder dan cola en gaat i.p.v. af en toe een glas cola nu Kima drinken :-) maar ik hou het bij het ene glas.

 

Nu we het eindelijk geproefd hadden wilde ik natuurlijk wel iets meer weten over deze frisdrank.

Op Portal do conselho Mundial das Casas dos Açores las ik het volgende:

"Kima, geproduceerd door de historische Fábrica de Refrigerantes Melo Abreu, Lda., is een van de meest iconische producten van de voedingsindustrie op de Azoren. Het bedrijf Melo Abreu, opgericht in 1893 in Ponta Delgada op het eiland São Miguel, heeft door de decennia heen de authenticiteit en kwaliteit van zijn frisdranken weten te behouden, waardoor Kima sinds de jaren 50 een waar symbool van regionale identiteit is geworden.

De meest iconische smaak van het merk is Kima met passievrucht, gemaakt op basis van passievruchtconcentraat. Deze drank onderscheidt zich door zijn frisheid, aromatische intensiteit en de balans tussen tropische smaken.

Naast passievrucht biedt Kima een gevarieerd assortiment aan smaken – sinaasappel, ananas en citroen – die allemaal dezelfde toewijding aan kwaliteit en authenticiteit in stand houden.
Kima Melo Abreu is meer dan alleen een frisdrank; het vertegenwoordigt een cultureel en emotioneel erfgoed, dat aanwezig is bij gezellige familiemomenten, gemeenschapsfeesten en in het dagelijks leven op de eilanden. De bekendheid ervan reikt tot over de grenzen heen en begeleidt ook de Azoriaanse gemeenschappen verspreid over de hele wereld, die in deze drank een band met hun geboorteland vinden."

 

 

De tuin zonder onkruid

 

Zaterdag heeft onze buurjongen al het onkruid in de tuin weggehaald en dat ziet er  een heel stuk beter uit.

Nu moeten we zelf de hottentottenvijgen bijknippen en de dode planten eruit halen.

En wat de voortuin betreft, ik heb voorgesteld dat we daar maar een rots´tuin´ van gaan maken :-) 

Intussen in Belgie

De loodgieter zou de laatste week van april komen om een nieuwe radiator in de gang te plaatsen, maar het werd ´ietsje´ later...

Toen we aankwamen was de radiator nog steeds niet besteld en toen we na een paar weken eindelijk een offerte kregen, bleek het een verkeerde radiator te zijn, dus heeft Paul uiteindelijk 

,in samenspraak met de loodgieter, er dan zelf maar een besteld.

Die is nog binnen gekomen toen we er waren en vandaag had de loodgieter dan eindelijk tijd om het ding op te hangen.

 

 De oude radiator

en de nieuwe

Als we weer in Belgie zijn hoeft Paul alleen nog maar het al afgezaagde stukje plint eronder te maken en dan is de gang helemaal af!!! 

Exposição

 Toen we het museum verlieten maakte Paul nog even een praatje met de vriendelijk mevrouw achter de kassa en had hij het natuurlijk ook nog even over Santana Airport.

Oh, maar daar was nog veel meer van, maar in het andere gebouwtje op het terrein en dat was op slot, maar ze ging het open doen voor ons. 

En ja hoor, dit was "Exposição Aeeródrome de Santana 1942-1969" !!!

Dit was nou precies wat we in gedachten hadden bij het lezen over een expositie :-) 

Ik gaf Paul het fototoestel met de vraag of hij ook nog even een overzichtfoto wilde maken, oeps... 

De tentoonstelling bestond uit modelvliegtuigen 

Borden met de geschiedenis van het vliegveld

en heel veel foto´s hoe het vroeger was.

We wisten al veel over dit oude vliegveld, maar door deze tentoonstelling is die kennis aangevuld en dat was heel leuk en interessant. 

 

Museu da Emigração

Elke week als ik naar het strand ga kom ik langs Museu da Emigração.

Nu hadden we ons voorgenomen om, als het regenachtig weer was eens wat van dit soort musea te gaan bezoeken om zo wat meer van ons eiland te leren, maar dat was er nog niet echt van gekomen.

Nu had Paul gelezen dat er in dit museum een tentoonstelling was over het oude vliegveld, Santana Airport, waar we ook een labcache over gemaakt hebben, dus dat was een goede reden om te gaan kijken. 

Dit museum gaat over de Azoreanen die tot het midden van de twintigste eeuw hun eiland hebben verlaten wegens extreme armoede en honger, en de landen waar ze naar toe geëmigreerd zijn.

Nadat we kaartjes hadden gekocht kwamen we langs een ´muur´ van hutkoffers aan de ene kant en borden met foto´s en tekst aan de andere kant. 

Aan het eind van dit stukje hing een model van een oud Sata vliegtuig, Sata is de Azoreaanse vliegtuigmaatschappij.

Eronder hing een bord, bestaande uit 3 stukken, dat ging over de vliegvelden op de eilanden en daar stond een stukje over Santana Airport.

We vonden het wat weinig, maar goed, het is een klein eiland met een klein museum, dus ook een kleine expositie :-) 

Het museum bestaat uit veel borden met tekst aan beide kanten van de paden, maar ik ben meer iemand van een foto zegt meer dan 1000 woorden, dus ik heb dat niet allemaal staan lezen, alleen de borden over de walvisvaart.

Dit museum was vroeger de plaatselijke vismarkt en dat was vooral in het middenpad goed te zien.

Er zijn ook Azoreanen naar Bermuda geëmigreerd en ik vond deze met zand en schelpen gemaakte vorm van het eiland erg mooi.

 

Er werd ook nog aandacht besteed aan de Romeiros (pelgrims) die ook in hun nieuwe woonomgeving pelgrimstochten makeen.

Bij de uitgang waren nog 2 uniformen van Sata piloten te zien en daarmee hadden we het museum gezien.

 

Het gras

 is altijd groener bij de buren, of in ons geval het balkon :-)

 Mica

 Tarek

vinden dat ook :-)

 

Regenboog

 

Ook hier is het weer omgeslagen; grijs met heel veel regen, maar mij hoor je niet klagen, want ik heb dat vele malen liever dan de hitte die nu op vele plaatsen op het vasteland is.

En als de zon dan even doorbreekt geeft dat schitterende regenbogen.

Yves 222

 

Dit kunstwerk zagen we in een straat in Lagoa.

Soms maakt Yves een kattenpoes bij een kunstwerk en hier zagen we er ook een. 

(Niet) naar de oostkant

 44 jaar samen vonden we een goede reden om een paar dagen weg te gaan.

W bedachten dat we wel weer eens de oostkant van het eiland wilden bezoeken en boekten het hotel in Povoação.

Het was heel mooi weer en met veel zin vertrokken we richting het oosten.

Tegenwoordig stoppen we altijd eerst in Maia om bij Alfredo koffie te drinken met iets lekkers erbij en dat deden we nu natuurlijk ook.

 

Nu is de auto vorige week naar de garage geweest, er leek iets aan te lopen, maar ze konden niets vinden en de remmen zijn prima.

Meestal rijden we niet verder dan Ponta Delgada en dan moet er veel geremd worden, wat geen probleem is, maar toen we vorige terug kwamen uit Vila Franca hoorde Paul een soort gefluit, maar dat was na een paar keer remmen ook weer weg.

Nu had hij het weer gehoord en toen we na de koffie weer in wilden stappen, voelde hij even aan de velg aan de bestuurderskant, nou die was niet aan te raken. 

Ik dacht dat het kwam omdat de zon er aan die kant op scheen, maar de andere velg aan die kant was gewoon koud.

Als het zo ongelofelijk heet wordt bestaat de kans op een klapband en om dan de bergen in te gaan leek ons niet echt verstandig.

Paul belde met de garage, die helemaal vol zaten, maar morgenochtend vroeg wel een gaatje konden maken.

Nou toen was het gedaan met de feestvreugde, we hebben zitten wachten tot de velg redelijk afgekoeld was en zijn toen met een slakkengangetje naar huis gegaan.

Daar hebben we het hotel afgebeld en de rest van de dag in onze eigen room with seaview doorgebracht :-) 

44 jaar

 

Vandaag zijn we 44 jaar samen!

"Time flies when you´re having fun".

Toeristenprijzen

 

Het toeristenseizoen is weer van start gegaan en er zijn dus ook weer toeristenprijzen, zoals een ananasje (van hooguit 15 cm) voor bijna 11 euro!!!

Festa São Joâo da Vila

 Toen we van de week Vila Franca do Campo binnen reden, waren er op het veldje waar festivals gehouden worden mensen bezig met het plaatsen van kleurrijke hekken.

Zomers zijn er hier overal festivals, dus we dachten er verder niet over na tot we later op de dag weer terug reden en ik op de rotonde een beeld zag dat er beslist nog niet was toen we hier vanmorgn langs reden.

Paul liet de afslag voor wat hij was en reedt de rotonde helemaal rond tot bij het benzinestation waar hij de auto parkeerde en ik uit kon stappen om foto´s te gaan maken.

Twee mannen waren net bezig met het goed neerzetten van het beeld, dus moest ik even wachten tot ze uit beeld waren. 

En toen was ik natuurlijk nieuwsgierig wat, waarom en hoezo, dus ben ik thuis eens gaan zoeken van Festa São João da Vila was en ik vond dit online:

" Het feest van de apostel Johannes vind plaats in Vila Franca do Campo.

Het is een prachtig kleurrijk en vrolijk feest, waarbij iedereen medoet met dansen en zingen. 

Dee feestdag gaat terug tot de 14e eeuw en was oorspronkelijk een heidens ritueel: men vierde de overvloedige oogst en aanbad de zonnegod.

Het feest werd uiteindelijk omgevormd tot een katholiek feest een werd veernoemd naar Sint-Jan. 

In de tijd dat het nog een heidiens ritueel was om de vruchtbaarheid te vieren, hingen mensen een prei aan de muur van hun huis om geluk te brengen.

Kruiden, waarvan men dacht dat ze gezondheid en geluk brachten, waren ook essentiële onderdelen van het festival.

Tegenwoordig wordt het feest van Sint-Jan gevierd op verschillende eilanden van de Azoren en ook in verschillende steden op het vasteland van Portugal.

Op São Miguel is er een processie in Vila Franca do Campo, waar alle steden van het eiland vertegenwoordigd zijn door dansgroepen en zangers.

Het is een zeer kleurrijk en vrolijk feest. "

 

 In Ribeira grande wordt São João ook gevierd, maar gelijk met São Antoni en São Pedro.

Nu weet ik dus ook waar de ´prei en kruiden´ hangers vandaan komen.

En zo leer ik elke keer weer bij over de tradities op ons eiland.

Eindelijk weer eens

 

Tot nu toe is het een heel slecht jaar wat het kijken naar walvissen en dolfijnen betreft, maar gisteren was het een geweldige dag.

Eerst zagen we een hele grote pod dolfijnen die aan het jagen waren en daarna zagen we eindelijk ook weer eens walvissen; recht voor de deur! 

De vlag

 

Van de week waren we een middagje seaglass zoeken in Vila Franca do Campo en toen we terugkwamen hing er een nieuwe vlag op de miradouro; het zomerseizoen is nu echt begonnen.

(En wij vinden het heel handig, want we kunnen nu altijd direkt zien waar de wind vandaan komt). 

O Dia de Portugal

 

Vandaag is het O Dia de Portugal, een nationale feestdag waarbij iedereen vrij is.

 Ze herdenken vandaag de sterfdag (10 juni 1580) van  Luís de Camões, de grootste dichter van Portugal die vergeleken wordt met Shakespeares en Vondel.

Deze foto maakte ik vorig jaar in Viseu, maar toen wist ik nog niet dat O Dia de Portugal was om hem te herdenken.