Gesprek met de architekt.

Vanmorgen hadden we met N. afgesproken in Hotel Vale Do Navio in Capelas. Hij stond ons al bij het parkeerterrein op te wachten, want het bleek dat het hotel deze maand gesloten was. Maar N. wist wel een andere locatie en wij reden achter hem aan, om bij Bar de Poços uit te komen :-)
We bestelden koffie en installeerden ons met tekeningen, laptops en aantekenblokken binnen aan een tafel.
De laptops kregen we helaas niet ingelogd, dat was jammer want even iets opzoeken, plaatjes laten zien of vertalen was er nu niet bij.
Maar we hebben toch heel veel kunnen bespreken. Wij zijn de eerste klanten (uiteraard lol) van N. die zelf een ontwerp hebben en ook echt over alles van voor naar achter en van links naar recht nagedacht hadden.
N. had ook nog een aantal, vooral architectonische, ideeën, maar wij gaan toch meer voor praktisch dan voor 'het mooi'.
Het werd een lang, goed en ook gezellig gesprek en uiteindelijk zijn we ook nog even naar het krot gelopen en hebben daar ter plaatse ook nog het een en ander besproken.

 Er komt nog een volgend gesprek, waarbij de vriendin van N. aanwezig zal zijn, omdat N. vind dat hij niet goed genoeg Engels spreekt en hij zal nog bellen wanneer ze allebei kunnen. Leuk om haar ook te ontmoeten want zij is degene die de emails vertaald.
Na het gesprek hebben we buiten bij het zwembad onze lunch gegeten.
Paul ging met het fototoestel even proberen hoe het knopje van 10 foto's per seconde werkte en voordat ik kon zeggen dat ik geen zin had in weet ik het hoeveel foto's uit te zoeken, had ik er al ruim 100 die er ongeveer zo uitzagen, whaaaaaaaa

 Ik kon mezelf niet meer inhouden en moest gewoon even met mijn voeten in het water staan. Zo staan ging goed, maar zwemmen zag ik toch nog niet zitten, zo flink ben ik (nog) niet.

 Nu we toch aan deze kant van het eiland waren, gingen we nog een poging wagen om de waypoints van gisteren te zoeken. Het gps/tablet probleem was inmiddels opgelost, dus we zouden de koordinaten moeten kunnen vinden.
Uiteraard heb ik alle Yves hartjes die ik onderweg tegenkwam weer op de foto gezet.

We kwamen ook nog bij een planetarium. Paul liet me de foto zien en vroeg of ik de koepel ergens zag.
Op de foto leek dat ding heel groot, maar we zagen hem nergens, tot ik mijn hoof om de hoek van de poort stak en daar een schattig klein koepeltje zag.
Het is leuk om dit soort dingen te ontdekken, nu weten we dat het er is en gaan we vast wel een keer binnenin kijken.

Langs dit stuk grasland zijn we al vaker gereden, maar nu kwamen we erachter dat het vanaf 1941 tot 1969 een vliegveld is geweest.

en dat stond ook op het mooie straatbordje.

Ik wist dat we op de terugweg naar PD langs een paar Yves hartjes zouden komen, maar had ook gezien dat er niet echt een weg langs ging, dus ik had de camera in de aanslag en probeerde zo goed en zo kwaad als het ging vanuit de rijdende auto foto's te maken. Deze is half gelukt.

Van deze maakte ik vorig jaar ook een foto, maar die was niet echt goed gelukt, deze herkansing is een stuk beter.

Hier was parkeergelegenheid voor de deur, dus daar ben ik even uitgestapt.

20 jaar

Vanaf vandaag hebben we geen tieners meer in huis, want Jasmine is nu 20 jaar!

We zijn enorm trots op de prachtige jonge vrouw die ze is geworden.

Gefeliciteerd met je verjaardag lieverd.

De derde dag

Het regende in Ponta Delgada, maar voor ons maakte dat niet zoveel uit want wij hadden allemaal afspraken vandaag.
Eerst hadden we een gesprek met onze advokaat.

 Daarna een gesprek met de architect van de provincie Ponta Delgada.

 We hadden net even tijd om op de kamer te lunchen en toen was het alweer tijd om R. in zijn nieuwe kantoor te ontmoeten. Het vinden van de straat en het nummer was geen probleem, maar het kantoor vinden was een ander verhaal. Gelukkig wees iemand van een ander kantoor ons de weg en kwam R. toen net de gang in lopen.

 Toen we later weer buiten kwamen was de mist veel erger geworden. Nu hebben we al weet ik het hoeveel keer gemerkt dat als het in PD regenachtig/mistig weer is en we naar de andere kant van het eiland rijden het daar een stuk beter is.
Iemand vertelde ons dat Capelas een microklimaat heeft en dat het daar vaak nog een stukje beter is, kijk zulke dingen horen we natuurlijk graag, want regen en grauw weer hebben we hier al genoeg.
Ook dit keer was het weer zo, halverwege het eiland werd het droog.
Het plan was om in de buurt van Ribeira Grande met een multi rondom de kunst van Yves te beginnen, maar de gps en tablet dachten daar anders over. Paul kreeg de waypoints niet tevoorschijn en ik kan helemaal niet met die apparaten overweg.

 Eerst hebben we nog geprobeerd om dan maar zo het eerste Waypoint te vinden. Ik had thuis op Google maps gekeken en wist ongeveer waar we moesten zijn, maar dat lukte niet.
Wel kwamen we nog wat kunstwerken tegen die ik natuurlijk op de foto heb gezet.
We reden voorbij dit bord, dus dat werd keren op de rotonde en er nog een keer langs :-)

 Toen we even ergens geparkeerd stonden had ik gezien dat één van de koplampen van de auto niet werkte, niet echt handig in het donker.
Paul belde met het verhuurbedrijf en die vroegen of we vanuit het hotel wilden bellen, dan zouden ze een andere auto brengen.
En inderdaad, een kwartier nadat we belden stond er iemand met een andere, nieuwere auto op de parkeerplaats, dat vonden we toch wel een hele goede service.
Ook in PD was het nu droog en omdat we veel gezeten hadden vandaag gingen we lopend naar het winkelcentrum.
We namen een andere weg, die langs dit kerkje kwam, waar we nog even een cache zochten.

 Voor het winkelcentrum maakte ik een foto van de walvis, om er bij de liften achter te komen dat het verboden is om in het winkelcentrum te fotograferen.
Nou gelukkig dat we dat nu pas zagen, want de vorige keren hebben we zo'n beetje het hele winkelcentrum op de foto gezet, dus hoeven we dat nu niet meer stiekem te doen :-)

En zo was de derde dag ook al bijna weer voorbij.

Cachen

We hadden ons kot bekeken, het stukje grond opgemeten, de buren onze brief gegeven, dat was genoeg gewerkt voor vandaag.
In de omgeving van Capelas is in november een trail van 56 caches neergelegd en wij wilden die gaan zoeken en zo nog meer van de omgeving  te leren kennen en daar gingen we nu een begin mee maken.

 We kwamen steeds hoger

 en bij welke cache we ook kwamen, overal was het prachtig en hadden we vaak ook een heel mooi uitzicht .

Op een gegeven moment reden we bijna de wolken in.

Tegen het eind van de middag zijn we weer naar beneden gereden, waar we het eerste 'Yves hartje' van deze reis tegen kwamen.

 We hadden ons voorgenomen om deze keer meer in locale restaurantjes te eten, maar het is bij het voornemen gebleven. :-) en we hebben weer lekker bij de Wok to Walk in het winkelcentrum gegeten.

Na het eten kochten we een nieuwe batterij voor in mijn horloge, was ik tenminste ook weer bij de tijd :-)
ook kocht ik een koker voor mijn bril, want die had ik thuis laten liggen en het is niet echt heel handig om de hele dag een bril zo in je rugtas te hebben zitten.
We haalden wat boodschappen in de supermarkt en gingen daarna naar het hotel.
's Avonds hebben we ook nog altijd van alles te doen: foto's op de laptop zetten, dagboek schrijven, naar huis bellen en nu kwam daar ook nog tekeningen van het huis aanpassen bij :-) druk, druk druk :-)

Onze straat

We besloten om wat rond te wandelen in onze straat. :-)
Eerst gingen we naar de oude miradouro. Ik kan me nog zo goed herinneren dat we hier tijdens onze eerste vakantie geweest zijn.
We hadden een soort kokos/creme koeken gekocht en die aten we hier als lunch op. Ik maakte foto's van de omgeving en heb toen mijn uiterste best gedaan om die zo te maken dat die vreselijk lelijke huisjes er niet op zouden komen whahaha.

 Eigenlijk waren we van plan om naar de helemaal vernieuwde miradouro te lopen, maar we hadden toch ook wel veel zin in een kop koffie en daarom liepen we eerst naar beneden.

 Eerst hebben we even bij het zwembad gekeken. Er was zelfs iemand dapper genoeg om te zwemmen.

 De zee was redelijk rustig vandaag, maar af en toe kwamen er toch best aardige golven dus zijn we toch maar op een afstandje van het kleine badje gebleven.

 Bar de Poços kijkt uit op het zwembad en de haven van Poços, wat onder de gemeente Capelas valt.

Het was inmiddels heerlijk weer geworden en dus zaten wij lekker buiten op het terras te genieten van onze koffie met view.

 Op de terugweg keken we uit op de olifantsleurf rots. Soms is het inderdaad net alsof er een olifant in het water staat, een prachtig gezicht en een fantastisch gevoel dat dit t.z.t ons uitzicht gaat worden.

In Capelas wordt er hard gewerkt aan verfraaiing. Eerst werd het zwembad aangepakt. Inmiddels is het voetbalstadion vernieuwd en de oerlelijke ronde muur afgebroken en vlak nadat wij vorig jaar geweest zijn is de hoogste miradouro helemaal vernieuwd en zijn er  picknickplaatsen  met bbq's aangelegd.

 En daar hebben we heerlijk gezeten terwijl we onze lunch aten.  Hier keken we uit op de kleine miradouro, waar we later ook nog even zijn gaan kijken.

 De vernieuwde miradouro is heel origineel. Ze hebben een bootje helemaal opgeknapt, daar kun je nu in en dan heb je een fantastisch uitzicht.

 En terwijl ik daar zo zat, te genieten van al dit moois en het heerlijke weer, bedacht ik me dat ik me niet meer op vakantie voelde, ik voelde me gewoon thuis!

Ons krot

Na het ontbijt namen we de snelweg naar Capelas, waar we natuurlijk als eerste naar ons krot (zoals we het huisje van oma nu noemen) gingen kijken.
Het is echt een beetje een onwezenlijk gevoel dat we een heel klein stukje van dit prachtige eiland ons eigendom mogen noemen.

 Het stond er nog steeds :-)

 De voortuin zag er nog wel redelijk netjes uit

 maar de achterkant...wat een dump.
Waarschijnlijk wordt er gedacht van het staat leeg en er gebeurt toch niets mee, laten we daar ons vuil maar gaan storten.

 De hoek rechtsachter was al niet veel beter.

 Links achter staat een soort bloembak., waar dan weer (tot onze verbazing) geen rotzooi in lag.
Tegen de tijd dat er gebouwd gaat worden, komt er een container en wordt de hele boel afgebroken/afgegraven, dus wij hebben er geen pijn in ons buik van.

 We hadden een grote rolmaat meegenomen om het terrein echt op te meten. Het bleek een meter breder te zijn dan we in ons hoofd hadden! Niet verkeerd, maar nu moet het ontwerp van het huis wel wat aangepast gaan worden (iets wat Paul gelijk 's avonds gedaan heeft lol)

 Terwijl we bezig waren met opmeten, kwam de buurman uit het huisje met de blauwe luiken even kijken wat er naast hem gebeurde. Hij knikte toen hij ons zag en ging weer naar binnen.
Wij hadden een soort voorstelbrief gemaakt met daarin ook wat onze bouwplannen zijn en die hebben we in het Portugees laten vertalen, dus die gingen we eerst maar brengen.
Toen we op de deur klopten deed zijn vrouw open en gaven we haar de brief samen met een doos Belgische bonbons. Ze begon de brief gelijk te lezen en ze leek het erg te waarderen, maar behalve obrigada (wat dank je wel betekend) verstonden we natuurlijk niet wat ze zei.
We hadden er ook in laten zetten dat we geen Portugees spreken, maar dat we wel begonnen zijn om het te leren. Toch harder leren de komende tijd, zodat we een volgende keer misschien wel wat met haar kunnen praten.

De buren daarnaast (huisje rechts op de foto) hebben inmiddels hun huis te koop gezet (ze willen vast niet naast ons wonen hahaha).
Ook dat is een krot maar zonder tuin, want alles is beton en het moet  € 60.000,=  kosten. Toen we dat zagen waren we nog maar eens heel blij dat we vorig jaar gewoon DOEN gezegd hebben toen men zei dat het huisje van oma een opportunity was.

Lissabon

In de winter gaan er geen rechtstreekse vluchten naar São Miguel en daarom vlogen we via Lissabon, waar we een paar uur moesten wachten op de vlucht van Sata.
We moesten onze koffers ophalen, wat deze keer nog langer duurde dan de vorige, maar toen we ze eenmaal hadden konden we ze wel gelijk inchecken, dus die waren we alvast kwijt.
Er waren geen bagagekluisjes, dus het sleurkoffertje met de laptop erin moest mee toen we een paar uurtjes gingen cachen.
We namen een taxi naar Parque Quinta dos Lilazes, dat zo'n beetje naast het vliegveld lag.

 Toen we er net waren begon het te regenen, maar na vijf minuten was dat over, kwam de zon door en was het heerlijk om buiten te lopen.

Het park was mooi en het was leuk om daar een aantal caches te zoeken

 Er lagen er ook een paar buiten het park, op de route terug naar het vliegveld.
Deze muur met vogels erop vond ik mooi om te zien.

 Ooit iemand zien cachen met een sleurkoffertje? lol

 We zagen geen taxi's en daarom liepen we naar metrohalte Quinta das Conchas.
Het was de halte naast het vliegveld en we dachten dat het daarvandaan één halte zou zijn...fout gedacht.
We moesten eerst 6 haltes met de gele lijn, om daar over te stappen en vervolgens 10 haltes terug te gaan om op de luchthaven te komen, pfff
Gelukkig hadden we niet tot het laatste moment gewacht en waren we toch nog op tijd op de luchthaven.
Daar konden we zo door de handbagagecontrole en hadden we zelfs nog tijd om even wat te eten.

Hierna liepen we naar de gate, waar we moesten wachten tot het boarden begon. Toen dat begon liepen we naar de bus, die wel 20 minuten bleef staan; gelukkig hadden we zitplaatsen.
Uiteindelijk vertrok de bus toch nog en konden we het vliegtuig in. Toen ook de tweede bus aankwam en iedereen in het vliegtuig zat, vertrokken we met een kwartier vertraging.
Twee uur later stonden we op het vliegveld van Ponta Delgada.

 Terwijl ik op de koffers ging wachten haalde Paul de huurauto.
Toen ik door de douane kwam, stond hij tussen alle wachtende mensen me op te wachten :-)
We reden naar het hotel, waar S. avonddienst had, dus dat werd eerst kletsen. :-)

Deze keer hadden we een ruime kamer aan de voorkant van het hotel, met een extra tafeltje en stoel, wat erg handig is als je op werkvakantie bent :-)
We pakten wat spullen uit en belden even naar huis, waar het twee uur later was.
Daarna was ik van plan om even te lezen, maar dat is niet meer gelukt, want ik ben zo in slaap gevallen.

Let's get the show on the road.

Oftewel laten we proberen of we een begin kunnen maken met het bouwen van ons huis op de Azoren.
Goede dingen hebben tijd nodig en aangezien zo'n huis een heel goed ding is, heeft dat ook heel veel tijd nodig :-)
Toen we het 'huisje van oma' gekocht hadden, maakten we tekeningen hoe we ons toekomstige huis graag zouden willen hebben, maar met onze tekeningen beginnen we niet veel, er moeten tekeningen van een architect komen om daarmee een bouwvergunning aan te kunnen vragen.
R. (de makelaar die ons het huisje van oma had laten zien) had ons in kontakt gebracht met N. een architect waarvan het werk ons direkt aansprak.
We hebben de tekeningen inmiddels verder uitgewerkt en met N. hebben we er al een hele email correspondentie opzitten, daarom werd het nu tijd om persoonlijk kennis te gaan maken en te kijken of  de boel nu ook echt in gang gezet kan worden.
We wilden São Miguel graag een keer in de winter bezoeken, dus begonnen we dit nieuwe jaar met wat ik een werkvakantie noem.
En zo stonden we op zaterdag 18 januari weer op Zaventem, waar je nu helemaal zelf je koffers moet inchecken (nog even en we moeten ook nog zelf vliegen lol).

 Het was rustig op de luchthaven, in januari vliegen er niet veel mensen, dus we hadden alle ruimte om heerlijk bij Starbucks (waar anders) te zitten, koffie drinken met een bosbessen muffin erbij.
Mijn horloge bleek stil te staan, waardoor ik aan de late kant was met het innemen van mijn kan-me-niet-schelen-pilletjes (gaat lekker de laatste tijd...)

 We liepen naar de gate en konden zo doorlopen het vliegtuig in en we vertrokken mooi op tijd.
We vlogen recht over Brussel, wat niet echt gebruikelijk is, maar het bleek dat de koning niet thuis was dus dan maakt het niet uit als een vliegtuig op de stad zou neerstorten...

 Mij kon het helemaal niet schelen, want mijn pilletjes werkte nog niet goed...

Toen ze wel werkte en ik weer eens om me heen kon kijken zag ik dat Paul al druk aan het werk was, hij was allemaal slimme vragen aan het opschrijven.

Daarna is het hem halverwege de vlucht weer gelukt om in de cockpit te mogen zitten en heb ik hem niet eerder terug gezien dan toen we in Lissabon geland waren en ik buiten het vliegtuig stond.