Park Cismigiu is een groot park dat erg populair is bij de bewoners van Boekarest en waar we geen toerist gezien hebben.
We kwamen er binnen door de ingang aan de Bulevardul Regina Elisabeta.
Op een bankje onder de bomen gingen we even zitten om onze lunch op te eten.
We hoorden een vreselijk lawaai, Paul dacht dat het kikkers waren, maar we konden ze niet zien, ook niet toen we dichterbij het meer kwamen.
Het is een mooi park waar veel te zien was, zoals deze vreemde, een beetje spookachtige boom
dit beeld in een kleine vijver
Mijn favoriete boom: de Ginkgo Biloba
Toen we voorbij een soort muziektent liepen hoorden we op het dak een vreselijk gemiauw.
Bovenop het dak zat een kleine kattepoes die er niet meer af kon.
We dachten dat hij er via een boom opgekomen was en nu niet meer op die tak kon springen, maar toen we verder keken zagen we nog een kitten zitten, die zijn broertje of zusje al het mauwwerk liet doen.
Waarschijnlijk heeft moederpoes ze op het dak neergezet, want daar zijn ze natuurlijk een stuk veiliger dan beneden in het park.
We kwamen bij een soort uitkijkpunt waar we heel ver over het park konden kijken
overal stonden irissen in bloei
er waren heel veel beelden
en op het grote meer zagen we waterfietsen en roeibootjes.
zondag 5 juni 2016
zaterdag 4 juni 2016
Boekarest dag 3 via de boekwinkel
Gistermiddag waren we van plan om op de terugweg van het Parlementspaleis door een groot park terug te lopen, maar omdat we dachten dat het zou gaan onweren, zijn we tussen de huizen gebleven en zo terug gegaan naar het hotel en daarom gingen we vandaag naar het Park toe.
Nu wilde ik natuurlijk graag een Roemeense Harry Potter1 hebben, maar we hadden nog geen boekwinkel gezien, dus had Paul gisteravond op Google gekeken en toen bleek dat we er voor eentje gestaan hadden, maar omdat die er helemaal niet uitzag als een boekwinkel hadden wij er kompleet overheen gekeken.
Vanmorgen gingen we dus eerst naar de boekwinkel, in de oude stad en daarbij kwamen we langs deze muurschildering die ik erg leuk vind.
Allemaal pinguïns van het lichtfestival op het grasveldje naast het kerkje.
En toen waren we bij de boekwinkel. Ze vinden zelf dat ze de Roemeense Lello (boekwinkel in Porto) zijn, maar daar waren wij het absoluut niet mee eens.
De winkel ziet er heel mooi, ruim en wit uit, maar ze verkopen meer andere spullen dan boeken.
Het personeel is erg onbehulpzaam en weet niet eens wat ze in huis hebben. Twee verkoopsters wisten te vertellen dat ze HP1 niet hadden, maar uiteindelijk heb ik het zelf toch kunnen vinden, op een klein stapeltje dat ergens op de grond lag.
Ik was blij dat ik het toch had kunnen vinden, nu heb ik weer een exemplaar voor mijn verzameling.
Omdat we vlakbij Starbucks waren, zijn we even omgelopen om daar koffie te drinken.
Waarna we door een straatje in de oude stad weer verder liepen.
Boekarest is een stad van tegenstellingen, aan de ene kant van de straat zie je soms gebouwen waarvan je verwacht dat elk moment stukken naar beneden kunnen vallen
en aan de andere kant zie je dan weer een gebouw dat prachtig gerestaureerd is.
Nu wilde ik natuurlijk graag een Roemeense Harry Potter1 hebben, maar we hadden nog geen boekwinkel gezien, dus had Paul gisteravond op Google gekeken en toen bleek dat we er voor eentje gestaan hadden, maar omdat die er helemaal niet uitzag als een boekwinkel hadden wij er kompleet overheen gekeken.
Vanmorgen gingen we dus eerst naar de boekwinkel, in de oude stad en daarbij kwamen we langs deze muurschildering die ik erg leuk vind.
Allemaal pinguïns van het lichtfestival op het grasveldje naast het kerkje.
En toen waren we bij de boekwinkel. Ze vinden zelf dat ze de Roemeense Lello (boekwinkel in Porto) zijn, maar daar waren wij het absoluut niet mee eens.
De winkel ziet er heel mooi, ruim en wit uit, maar ze verkopen meer andere spullen dan boeken.
Het personeel is erg onbehulpzaam en weet niet eens wat ze in huis hebben. Twee verkoopsters wisten te vertellen dat ze HP1 niet hadden, maar uiteindelijk heb ik het zelf toch kunnen vinden, op een klein stapeltje dat ergens op de grond lag.
Ik was blij dat ik het toch had kunnen vinden, nu heb ik weer een exemplaar voor mijn verzameling.
Omdat we vlakbij Starbucks waren, zijn we even omgelopen om daar koffie te drinken.
Waarna we door een straatje in de oude stad weer verder liepen.
Boekarest is een stad van tegenstellingen, aan de ene kant van de straat zie je soms gebouwen waarvan je verwacht dat elk moment stukken naar beneden kunnen vallen
en aan de andere kant zie je dan weer een gebouw dat prachtig gerestaureerd is.
vrijdag 3 juni 2016
Boekarest de rest van dag 2
Nadat we het paleis gezien hadden, liepen we door het park aan de overkant weer richting de stad.
Ook hier stonden weer veel bomen in bloei.
Toen we aan de andere kant van het park kwamen, begon het ineens vreselijk te waaien en de temperatuur zakte zeker 10 graden in tijd van nog geen 5 minuten.
We hadden echt het idee dat er onweer zou komen, maar dat gebeurde gelukkig niet.
Uiteraard zijn er ook in Boekarest slotjes.
en kattepoezen
We kwamen langs het Holocaust Memorial
Ik vind het een erg lelijk monument en de roestige zuil doet me denken aan een schoorsteen van een verbrandingsoven.
We hadden inmiddels wel trek gekregen, maar nog geen restaurantje gezien waar we zouden willen eten, toen we weer langs de Pizza Hut kwamen.
Paul eet er erg graag een pizza Hawaii, dus gingen we er nog maar een keer eten.
Deze keer namen we romige tomatensoep vooraf
Ik had niet weer zin in hetzelfde als gisteren en heb daarom maar een keer pasta met zalm genomen.
We waren van plan om nog een keer naar het lichtfestival te gaan, maar het was nog te veel te vroeg en daarom zijn we eerst naar het hotel gegaan.
Toen we daar eenmaal waren en met onze dagelijkse dingen bezig gingen hadden we geen zin meer om er alsnog uit te gaan en zijn we in het hotel gebleven.
Ook hier stonden weer veel bomen in bloei.
Toen we aan de andere kant van het park kwamen, begon het ineens vreselijk te waaien en de temperatuur zakte zeker 10 graden in tijd van nog geen 5 minuten.
We hadden echt het idee dat er onweer zou komen, maar dat gebeurde gelukkig niet.
Uiteraard zijn er ook in Boekarest slotjes.
en kattepoezen
We kwamen langs het Holocaust Memorial
Ik vind het een erg lelijk monument en de roestige zuil doet me denken aan een schoorsteen van een verbrandingsoven.
We hadden inmiddels wel trek gekregen, maar nog geen restaurantje gezien waar we zouden willen eten, toen we weer langs de Pizza Hut kwamen.
Paul eet er erg graag een pizza Hawaii, dus gingen we er nog maar een keer eten.
Deze keer namen we romige tomatensoep vooraf
Ik had niet weer zin in hetzelfde als gisteren en heb daarom maar een keer pasta met zalm genomen.
We waren van plan om nog een keer naar het lichtfestival te gaan, maar het was nog te veel te vroeg en daarom zijn we eerst naar het hotel gegaan.
Toen we daar eenmaal waren en met onze dagelijkse dingen bezig gingen hadden we geen zin meer om er alsnog uit te gaan en zijn we in het hotel gebleven.
donderdag 2 juni 2016
Boekarest dag 2 Parlementspaleis
Natuurlijk wilden we ook het Parlementspaleis bekijken.
Dit paleis is gebouwd door de voormalige dictator Ceausescu, die voor de bouw ervan en van de bijbehordende boulevard een complete woonwijk, een stadion, kunsthistorische kerken, kloosters en synagogen liet afbreken.
Het paleis is het grootste gebouw van Europa het is is 270 bij 240 meter, 86 meter hoog en 92 meter diep en heeft 12 verdiepingen en 8 ondergrondse niveaus. Binnenin zijn er 2000 zalen en kamers.
Sinds 1994 zetelt het parlement hier en daarom zijn er hele strenge veiligheidsmaatregelen, die vergelijkbaar zijn met die op een vliegveld.
Eerst moet je bij een balie je identiteitskaart laten zien, dan krijg je een bonnetje wat toestemming geeft om in het winkeltje kaartjes te kopen.
Met die kaartjes ga je in een lange rij staan.
Als je aan de beurt bent moet je je paspoort/ID kaart afgeven en krijg je een vizitator kaartje, dat je om je nek moet hangen.
Daarna gaat de handbagage door een scanner en moet je zelf door een metaaldetector poortje.
Om foto's te mogen maken moet je een apart kaartje kopen dat je ook om je nek moet hangen.
En dan worden er steeds groepen van 30 personen gevormd die een tour krijgen o.l.v. een gids.
Alles in dit paleis is in de overtreffende trat, groot groter grootst...
Enorme lange gangen
Een groot theater
Veel kunstwerken, dit was het lievelingswerk van Ceausescu
Ongelofelijk veel marmer. Tijdens de bouw van dit paleis mocht nergens in het land marmer voor gebruikt worden, alles moest naar het paleis.
Grafstenen mochten niet meer worden gemaakt, mensen moesten maar houten kruizen neerzetten.
Grote deuren met houtsnijwerk
In een aantal zalen waar vergaderingen worden gehouden staan kleine hokjes voor de tolken.
Een stukje van het trappenhuis
Alle plafonds waren versierd
en de kroonluchters waren niet te tellen.
in deze zaal werden voorbereidingen getroffen voor een diner.
Hele zware gordijnen van 65 meter lang, die niet meer te tillen zijn.
Nog een stukje trappenhuis
Weer een vergaderzaaltje
En vanaf het balkon heb je een prachtig uitzicht op de brede boulevard.
Nog een plafond, dit keer met glas erin.
Tijdens de tour hebben we maar een klein stukje van dit paleis gezien.
Het was mooi om te zien en interessant, maar wat een grootheidswaanzin van die man en wat heeft het veel gekost van de bevolking.
Dit paleis is gebouwd door de voormalige dictator Ceausescu, die voor de bouw ervan en van de bijbehordende boulevard een complete woonwijk, een stadion, kunsthistorische kerken, kloosters en synagogen liet afbreken.
Het paleis is het grootste gebouw van Europa het is is 270 bij 240 meter, 86 meter hoog en 92 meter diep en heeft 12 verdiepingen en 8 ondergrondse niveaus. Binnenin zijn er 2000 zalen en kamers.
Sinds 1994 zetelt het parlement hier en daarom zijn er hele strenge veiligheidsmaatregelen, die vergelijkbaar zijn met die op een vliegveld.
Eerst moet je bij een balie je identiteitskaart laten zien, dan krijg je een bonnetje wat toestemming geeft om in het winkeltje kaartjes te kopen.
Met die kaartjes ga je in een lange rij staan.
Als je aan de beurt bent moet je je paspoort/ID kaart afgeven en krijg je een vizitator kaartje, dat je om je nek moet hangen.
Daarna gaat de handbagage door een scanner en moet je zelf door een metaaldetector poortje.
Om foto's te mogen maken moet je een apart kaartje kopen dat je ook om je nek moet hangen.
En dan worden er steeds groepen van 30 personen gevormd die een tour krijgen o.l.v. een gids.
Alles in dit paleis is in de overtreffende trat, groot groter grootst...
Enorme lange gangen
Een groot theater
Veel kunstwerken, dit was het lievelingswerk van Ceausescu
Ongelofelijk veel marmer. Tijdens de bouw van dit paleis mocht nergens in het land marmer voor gebruikt worden, alles moest naar het paleis.
Grafstenen mochten niet meer worden gemaakt, mensen moesten maar houten kruizen neerzetten.
Grote deuren met houtsnijwerk
In een aantal zalen waar vergaderingen worden gehouden staan kleine hokjes voor de tolken.
Een stukje van het trappenhuis
Alle plafonds waren versierd
en de kroonluchters waren niet te tellen.
in deze zaal werden voorbereidingen getroffen voor een diner.
Hele zware gordijnen van 65 meter lang, die niet meer te tillen zijn.
Nog een stukje trappenhuis
Weer een vergaderzaaltje
En vanaf het balkon heb je een prachtig uitzicht op de brede boulevard.
Nog een plafond, dit keer met glas erin.
Tijdens de tour hebben we maar een klein stukje van dit paleis gezien.
Het was mooi om te zien en interessant, maar wat een grootheidswaanzin van die man en wat heeft het veel gekost van de bevolking.
woensdag 1 juni 2016
Boekarest dag 2 De Oude Stad
Op onze wandeling kwamen we deze soort Walk of Fame tegen.
Omdat er langs de ronde randen filmstrips gemaakt waren dachten we dat het om Roemeense filmsterren ging en toen we dat later opzochten bleek het inderdaad zo te zijn.
We kwamen langs Starbucks en daar zijn we natuurlijk even naar binnen gegaan
We zaten in de heerlijke fauteuils, dronken koffie met worteltaart erbij en keken naar alle mensen die voorbij liepen.
De eerste blik op de Dambovita rivier, die door de stad stroomt.
Ook hier hebben ze mooie putdeksels.
Er is nog maar een klein stukje van de oude stad over en daar hebben we natuurlijk ook even rondgekeken.
Veel gebouwen zijn vervallen, maar er staan ook mooie tussen die wel opgeknapt zijn.
Bij een restaurant waar we voorbij liepen hadden de rugleuningen van de stoelen bolletjes mos op de achterkant; een soort mini verticale tuintjes?
Deze straat zag er voor het grootste gedeelte wel mooi uit.
Als je ergens koperen daken ziet zijn die eigenlijk altijd groen uitgeslagen, bij dit gebouw is het dak of helemaal nieuw, of zijn gisteren de koperpoetsers langs geweest.
Deze boom gemaakt van allemaal groene, plastik keukenspullen (vergieten, emmers, zeven, trechters enz) is ook een onderdeel van het licht festival, maar ook overdag vind ik hem leuk en origineel om te zien.
Paleis C.E.C. is nu het hoofdkantoor van een Nationale bank.
Omdat er langs de ronde randen filmstrips gemaakt waren dachten we dat het om Roemeense filmsterren ging en toen we dat later opzochten bleek het inderdaad zo te zijn.
We kwamen langs Starbucks en daar zijn we natuurlijk even naar binnen gegaan
We zaten in de heerlijke fauteuils, dronken koffie met worteltaart erbij en keken naar alle mensen die voorbij liepen.
De eerste blik op de Dambovita rivier, die door de stad stroomt.
Ook hier hebben ze mooie putdeksels.
Er is nog maar een klein stukje van de oude stad over en daar hebben we natuurlijk ook even rondgekeken.
Veel gebouwen zijn vervallen, maar er staan ook mooie tussen die wel opgeknapt zijn.
Bij een restaurant waar we voorbij liepen hadden de rugleuningen van de stoelen bolletjes mos op de achterkant; een soort mini verticale tuintjes?
Deze straat zag er voor het grootste gedeelte wel mooi uit.
Als je ergens koperen daken ziet zijn die eigenlijk altijd groen uitgeslagen, bij dit gebouw is het dak of helemaal nieuw, of zijn gisteren de koperpoetsers langs geweest.
Deze boom gemaakt van allemaal groene, plastik keukenspullen (vergieten, emmers, zeven, trechters enz) is ook een onderdeel van het licht festival, maar ook overdag vind ik hem leuk en origineel om te zien.
Paleis C.E.C. is nu het hoofdkantoor van een Nationale bank.
Abonneren op:
Posts (Atom)























































