Jnana El Harti Park

 We wandelden weer verder en gingen nu het Jnana El Harti Park bekijken.

 Het was mooi en goed onderhouden. Er stonden veel cacti

 waaronder deze met fruit. Dit fruit zag je ook regelmatig op kraampjes, dan werd het geschild en kreeg je het op een prikker. Ik was van plan om het een keer te proberen, maar het is er helaas niet van gekomen.

Deze muzieknoten zagen we in het gebouwtje op de foto hieronder

 geen idee waarom ze daar op de muur stonden, maar ik vond het leuk en omdat ik al meer foto's van muzieknoten heb, moest ik deze natuurlijk ook op de foto zetten.

Er was een speeltuin en de twee glijbanen waren vermomd als dinosaurussen. :-)

 We gingen terug naar het hotel, waar de kamer nu klaar was. Het was er vreselijk rokerig, dus we hebben eerst de deur maar eens open gezet, waarna we een kop 'illegale' thee gemaakt hebben.
Om de hoek van het hotel zat een Pizzahut en Paul had wel zin om daar te eten, dus tegen een uur of zes zijn we daar naar toe gegaan.
Daar hadden ze zo goed als niets zonder vlees, maar volgens de serveerster kon ik wel kip krijgen....okee...
Uiteindelijk nam ik spaghetti met garnaaltjes en olijfolie en Norit als toetje zei ik grappend tegen Paul
(de dag daarna bleek dat ik dat inderdaad beter als toetje had kunnen nemen :-)

 Toen we de spaghetti en pizza op hadden werd de rekening gebracht...eh, wij willen nog een dessert hebben. Jammer dan, die zijn op...echt een succes deze Pizzahut.
(Note to Self: niet meer bij een Pizzahut eten, tenzij het die op Ponte Delgada is!)

 Terug op de kamer hebben we geprobeerd met Julian te skypen, maar de verbinding was zo slecht dat dat niet te doen is. We dronken dan nog maar eens lekker illegale thee en gingen naar bed, waar we niet konden slapen omdat het zo warm en benauwd was.
Met weemoed dachten we terug aan ons fantastische verblijf in de riad...

Het Nationale Theater

Bij het Nationale Theater zochten we inderdaad een cache, die we ook vonden.

 Daarna gingen we het station aan de overkant even bekijken, want dat moest erg mooi zijn.

 Dat was het inderdaad, mooi en modern, maar niet echt druk want we hebben er geen trein gezien.

 In het station zat een grote Mc Donalds en daar kochten we onze lunch, waarmee we boven op het dakterras zijn gaan zitten.
Hier keken we uit op het Nationale Theater

En aan de achterkant kon je onder de overkapping van het station door nog net de bergen aan de andere kant van de stad zien (niet het Atlasgebergte).

 Paul las in de reisgids dat je het Theater kon bekijken, dus dat gingen we vervolgens doen.
Het theater is in de jaren 80 gebouwd, maar toen het klaar was is het nooit in gebruik genomen en sinds die tijd staat het gewoon leeg.
Het is net een spookgebouw, er was geen mens te bekennen, zo raar.

 Vanuit een raam konden we de tuin in kijken. Die hadden we, toen we de cache zochten, al door het hek staan te bekijken, nu zagen we het van bovenaf.

 Er was geen verlichting in het gebouw, het licht dat er was kwam van buiten en sommige stukken waren dan ook echt heel donker. Dit droeg natuurlijk enorm bij aan het spookachtige karakter.

 We ontdekten een deur die niet op slot zat en waardoor we de tuin in konden. Het was er erg verwaarloosd, wat eigenlijk ontzetten jammer is.
Sowieso zonde dat ze zo'n gebouw maar leeg laten staan.

 We tekende het gastenboek. Hebben we Oud en Nieuw nu gemist? :-)

Eerste kennismaking met de nieuwe stad

Nadat de koffers in de bagageruimte gezet waren, gingen we op pad. Het hotel zat om de hoek van de Avenue Mohammed V; een grote winkelstraat.

 

 Als eerste gingen we op zoek naar een Starbucks die volgens hun site vlakbij zou moeten zijn, maar wij konden het nergens vinden.

 Dit is echt een heel verschil met de Medina.

 Zulke mooie beschilderde vaten met kruiden zijn we daar ook niet tegen gekomen.

We gingen op zoek naar een boekwinkel, want ik wilde natuurlijk wel een Harry Potter deel 1 in het Arabisch hebben. We werden naar het Café au Livre gestuurd, dat moest een hele grote boekwinkel zijn, waar je ook koffie kon drinken.
Het koste erg veel moeite om het te vinden, want het lag helemaal verscholen tussen gebouwen., maar uiteindelijk hebben we het gevonden.
We moesten met een trap naar boven en toen kwamen we in een soort leeszaaltje, waar je inderdaad ook koffie en thee kon drinken. (wij zijn in Amerika/Canada in _grote_ boekwinkels geweest waar je koffie kon drinken, dus ons idee van groot was een beetje anders :-) )
Bijna alle boeken waren bestemd om daar te gaan zitten lezen, ze hadden er een aantal voor de verkoop, maar daar zat HP natuurlijk net niet tussen.
Maar 3 mensen gingen ons vertellen hoe we bij een echte boekwinkel moesten komen, alleen hadden ze daar alle drie een eigen idee over :-) Uiteindelijk werden ze het dan toch eens met elkaar en met de uitleg hoe we er moesten komen gingen wij weer verder.

 Het bleek dat we gewoon een heel eind de Avenue Mohammed V af moesten lopen. We waren net van plan om een postbode te vragen of we nog een boekwinkel zouden tegenkomen, toen we zagen dat de goede man voor de bedoelde boekwinkel stond!

 We gingen naar binnen en werden geholpen door een vriendelijke meneer die direct naar de kinderafdeling liep en daar HP5 en HP6 tevoorschijn haalde...Helaas hadden ze deel 1 niet meer :-(  Nu spaar ik dus echt alleen maar de eerste delen, dus ik was best wel teleurgesteld. Maar de man begon wat boeken weg te halen om te kijken of er heel misschien nog een exemplaar achter zou liggen.
Het geluk was helemaal met me, want er lag er inderdaad nog eentje, maar één is precies genoeg en ik was natuurlijk hartstikke blij!

 We liepen weer terug en kwamen langs een afgezet stuk plein waar de Fifa was neergestreken omdat zaterdag de Worldcup begint.

 We besloten om een cache bij het Nationale Theater te gaan zoeken en daarom liepen we die kant op.
De nieuwe stad is gemaakt door de Fransen en de straten zijn echt ontzettend breed aangelegd, maar mooi is een ander verhaal.

Het Hotel

Marrakech bestaat uit de Medina (oude stad) en de nieuwe stad. De meeste touristen verblijven in hotels in de nieuwe stad.
Ons was aangeraden eerste een paar dagen een riad te boeken en daarna nog een paar dagen een hotel in de nieuwe stad en omdat we totaal geen idee hadden hoe of wat een riad zou zijn en of het zou bevallen hebben we die raad opgevolgd: GROTE VERGISSING!!!
Na weer een heerlijk ontbijt en koffie op de kamer heeft Paul alles ingepakt, namen we afscheid van Amina en liepen we naar de dichtsbijzijnde stadspoort waar we gelijk al een taxi hadden.
In de taxi zat nog een passagier en die werd eerst afgezet bij het ziekenhuis en toen werden wij naar Hotel Dellarosa gebracht.

 Daar was het eerste wat we zagen een metaaldetector poortje…

 en drie stappen verder de hal in een groot bord dat je absoluut geen eten en drinken op de kamer mocht hebben. Op het bord stond ook duidelijk een fles water afgebeeld en dat in een land waar je geen kraanwater kunt gebruiken om te drinken of tanden te poetsen…Hartelijk welkom!

 We moesten eerst formulieren invullen en daarna werd onze bagage naar een opslagruimte gebracht omdat de kamer nog niet klaar was.
Laat in de middag, toen we terug kwamen kregen we een kamer op de eerste verdieping.

 Er waren 3 kamers met een balkon, waarvan wij er één hadden, maar er was dan maar weer één balkon waar een zitje op stond en dat was bij de buren.

 Vanaf het balkon keken we uit op het zwembad. Het is zo gebouwd dat er nooit zon komt, dus het is altijd te koud.

Het hotel heeft best een goede beoordeling, maar wij hebben ons blauw geërgerd.
Allereerst natuurlijk dat gedoe met drinken op de kamer, we trokken ons er wel niets van aan, maar ik had toch steeds het gevoel dat ik een klein kind was dat stiekem iets aan het doen was wat niet mocht als ik een kop thee of koffie maakte en zo wil ik me gewoon niet voelen als ik op reis ben.
Echt schoongemaakt werd onze kamer niet. Toiletpapier werd steeds vergeten. Internet werkte zelden. Bij het ontbijt was steeds alles 'net' op en dan duurde het een kwartier voordat er bijv nieuwe messen of glazen gehaald werden
Het personeel liep als kippen zonder kop rond te rennen, echt complete chaos.
We hebben waarschijnlijk teveel gereisd en teveel hotels gezien waar het een stuk beter geregeld was (met soms veel minder personeel). We spraken een PR dame van de FIFA die over de hele wereld reist en die deelde onze mening helemaal.
En zeker als je dan uit zo'n mooie, gezellige riad komt is het contrast natuurlijk helemaal groot.

Kashba en Joodse wijk

Nadat we de Saadian graven bekeken hadden hebben we rondgewandeld in de Kashba (en ik maar weer Rock the Casbah zingen :-) )

 Vervolgens zijn we naar de Joodse wijk gegaan waar we o.a. op de kruidenmarkt rondkeken.

Alle verkopers proberen natuurlijk hun kruiden aan je te verkopen.
Bij een van de eerste winkeltjes moesten we van een verkoper aan cederhout ruiken, dat deden we en toen had ik zo ongeveer een verbrand neustussenschot, niet te geloven hoe zeer dat deed. Mijn ogen traanden en het heeft uren geduurd voordat mijn neus weer een beetje normaal aanvoelde.

 Ik liep dus half 'huilend' en snotterend verder over de markt en heb het uit mijn hoofd gelaten om nog maar ergens aan te ruiken. Om te kijken was het wel hartstikke leuk.

 Op de terugweg kwamen we langs een winkeltje waar alles wat ze verkochten gemaakt was van oude autobanden, dat is nog eens recyclen!

 Uiteraard was Buddy ook weer mee en mag een foto van hem niet ontbreken. :-)

 Op Jemee El Fna waren ze weer druk bezig om alle restaurantjes op te bouwen.

 Terug in de riad hebben we een poos in de zithoek zitten lezen, wat kun je daar toch lekker zitten.
We hadden nooit gedacht dat een riad zo leuk zou zijn, het voelde helemaal thuis.

 Amina had weer heerlijk gekookt. We begonnen met een soort pompoen soep (soep is natuurlijk altijd een goed begin!)

 maar ja, voor één persoon koken voor twee mensen is zo weinig dat we nog een voorafje kregen: briouettes, dat zijn gefrituurde driehoekjes en in deze zat een vulling van vis.

 De hoofdschotel was een groenten tajine met brood, echt een heerlijke manier om veel verschillende groenten te eten.

Het dessert was een stuk chocoladetaart. Ik lust dat niet, maar Paul wel, alleen hij zat, ondanks de halve persoon portie weer helemaal vol, maar hij heeft mijn stuk mee naar de kamer genomen om later bij de thee op te eten.

Saadian Tombs

 De Saadian graven zijn van sultan Ahmad al-Mansur, zijn moeder, kinderen, naaste verwanten, bediendes en soldaten. 66 stuks in totaal en in volgorde van belangrijkheid liggen ze binnen (in de mausoleums) of buiten.
Het was even zoeken naar de ingang,  In het begin van 16^de eeuw zijn de graven door een opvolger verborgen. De toegangswegen naar de graven werden dichtgemetseld en pas in 1917 door een Fransman weer ontdekt.
Gelukkig waren er behulpzame mensen in de buurt die toeristen, zoals wij de goede kant op wezen.
We kochten kaartjes en konden toen door gangen van misschien net een meter breed en 30 meter lang naar binnen.

En aan het eind van die gangen sta je dan ineens in een soort hoge ommuurde tuin, waar je van alle stadsgeluiden helemaal niets meer hoort.

 De hoofdkamer

 het plafond

 prachtig houtsnijwerk

 In de tuin zijn de graven van verschillende kinderen, wachten en bedienden

 In dit stukje waren ze bezig met herstellingswerkzaamheden.

Alles zag er prachtig en goed onderhouden uit. Mooi om gezien te hebben.