Na een flinke afdaling met nog een paar haarspeldbochten kwamen we dan uiteindelijk beneden, waar we over 'bruggetje´ van rotsen over het riviertje moesten lopen
langs de bovenkant van de waterval
naar de moinhos da Praia da Viola, de oude watermolens.
In 2021 zijn deze molens gerestaureerd en ze zijn open zodat je binnen kunt kijken, maar er is niet veel te zien.
Achter de huisjes hadden we een mooi zicht op de waterval.
Je kunt je toch nauwelijks meer voorstellen dat ze vroeger eerst al het graan naar beneden moesten brengen en na het malen weer naar boven.
Het water van de waterval ging via goten naar de molens.
Vanuit het laatste huisje is er geen zeezicht meer, want daar is een enorm rotsblok van de berg ernaast voor gevallen.
Beneden bij de molens gaat het pad verder naar Praia da Viola
Het was vloed, maar alhoewel we op het pad droog bleven, zagen we al dat er weinig tot geen strand over bleef.
En inderdaad, het water kwam totaan de punt van het pad en het strand stond bijna zo goed als onder water.
We hadden geen zin in een nat pak, dus zijn we weer terug gegaan, wel jammer.
Inmiddels was het lunchtijd geworden en hebben we de meegebracht broodjes opgegeten op een stukje van het pad met naast ons de waterval en voor ons de hoge golven van de oceaan, wat een prachtig uitzicht was.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten