Paasvakantie in Belgie

 Voordat we vorige maand onverwachts terug naar België moesten hadden we de vluchten voor de Paasvakantie al geboekt.

En zo gingen we dan afgelopen maandag alweer naar België.

De vlucht vertrok laat in de middag, dus alles kon op het gemak zonder stress, maar daar kwam een eind aan toen bleek dat de gereserveerde taxi niet kwam, foutje in het systeem...

Er kwam alsnog een taxi uit Ponta Delgada en die bracht ons in sneltreinvaart naar de luchthaven toe, waar de vlucht een vertraging van ruim een uur had omdat de Franse verkeersleiders een langzaamaan actie houden.

Er was niemand voor ons bij de bagage incheck en ook de handbagage controle was zo gedaan, dus konden we gaan zitten wachten.

Uiteindelijk kwam ons toestel aan en na een uurtje konden we boarden.

Het was de eerste Tui vlucht van dit seizoen; heen zat  het toestel helemaal vol  met toeristen, maar nu zaten er hooguit 25 mensen in het toestel.

Toen we vertrokken zagen Paul en ik onze favoriete vliegtuigen staan: de Magical

en de Breathe!

Vliegtuigen komen zelden of nooit over de noordkant van het eiland, maar om tijd te winnen draaide de piloot deze keer wel over de noordkant en zo zag Paul ons huis onder ons liggen.

We vlogen over Ribeira Grande

staken het eiland over en zagen Furnas onder ons liggen

Povoação en Faial da Terra was het laatste stukje van het eiland dat we ook nog konden zien, daarna werd het voor een lange tijd water.

We vlogen eens met Tui naar Cuba; een vlucht van 13 uur en toen werd er heel mooi op de reisbeschrijving aangekondigd dat we één glaasje water gratis kregen!!!

Nu stond er dat de vegetarische maaltijd heel speciaal samengesteld was door een chef :-)

Chef dacht als ik nou een blikje droge kikkererwten in een schaaltje gooi met wat stukjes tomaat en komkommer, dan is dat een geweldige maaltijd.

Daar doen we dan een schaaltje met 'gras', een tomaatje, een olijf en stukjes koude aubergine, courgette en artisjokhart bij, en het wordt smullen lol

Ik heb meestal hoofdpijn als we gaan vliegen (nu ook) en wordt heel snel misselijk van vliegtuigeten, dus ik heb een meegebrachte bolo gegeten en de vega maaltijd laten staan.

Het was heerlijk dat er zo weinig mensen in het toestel zaten, Paul was op de rij achter me gaan zitten en zo kon ik over drie stoelen heen liggen en zo vlieg ik het liefste: liggend :-)

Twintig minuten voor de landing moesten we weer gaan zitten en zagen we beneden ons weer een zee van lichtjes.

Het was fijn om nu weer eens een rechtstreekse vlucht naar Brussel te hebben.

Tegen de tijd dat we bij de bagageband waren was de bagage er ook al en konden we doorlopen naar de gereserveerde taxi, die er wel was en ons snel terug bracht naar huis.

Daar werden we opgewacht door Julian, die net een appelcake voor ons had gebakken; die was nog warm en smaakte overheerlijk!

En nu hebben we dus Paasvakantie lol

Uitkijkpunten

Vanaf Parque Ribeira dos Calderões reden we de andere kant op richting de snelweg.

We stopten om nog een cache te zoeken en zagen een stukje beneden ons, de snelweg liggen en de brug over de kloof van het park.

Aan de andere kant van de weg was een tuin met een klein kapelletje. Het was afgezet met een touw, dus konden we niet dichtbij gaan kijken.

Het was een mooi plekje zo tegen de weilanden aan.

In de tuin stonden witte irissen, ik bukte om onder het touw door te kunnen inzoomen.

Steeds als we over de weg naar Maia reden zagen we dat ze in een bocht bij São Bras bezig waren om een nieuwe miradouro te maken.

Op de heenweg had ik gezien dat die nu geopend was, dus daar wilde ik op de terugweg wel even kijken.

Het waaide er gigantisch en we moesten dan ook wel een flink stuk van de kant afblijven, maar wat een schitterend uitzicht op de theevelden van de oude theefabriek, op Porto Formosa en São Bras.

En op een mooi krot dat precies onder ons lag :-)

Tenslotte zijn we naar Miradouro de Coroa da Maata gereden, daar zijn we eerst even gestopt om te kijken om vervolgens een stukje door te rijden naar dit stuk, waar we van onder de hedychiums een aantal hortensia's gered hebben :-)

Toen zijn we naar huis gereden waar Paul ze gelijk in de voortuin heeft gezet.

En zo hadden we met een nuttig tripje om plantjes te halen gewoon een heerlijke dag.

Parque Ribeira dos Caldeirões 2

Er waren wel wat mensen in het park, maar niet veel, de meesten toeristen zullen wel bij de Azores Rallye geweest zijn, die dit weekend werd gereden.

We konden dus heerlijk rustig wandelen en foto's maken zonder allemaal mensen erop, zoals hier in dit stukje met een vijver.

We namen eerst het hoog gelegen pad en liepen naar het eind van het park.

Af en toe keken we achterom en maakten wat foto's.

Leuk om hier het water nu eens van boven naar beneden te zien vallen.

Vanuit de bergen komt er veel water naar beneden waar het de rivier in loopt.

In deze kloof zijn vroeger allemaal watermolens gebouwd om al dat water te kunnen gebruiken om graan te malen.

In de huisjes waren alleen de stenen nog te zien en verder veel info over het eiland.

Vanaf het eind van het park namen we het lager liggende pad weer terug en liepen nu beneden langs de waterval.

Iemand was even vergeten om zijn boek en drinkfles mee te nemen :-)

Een stuk lager stonden bomen met piepkleine rode appeltjes. Ik moest inzoomen om de foto te maken en kon jammer genoeg niet met PlantNet kijken wat het nu voor boom is.

In een huisje aan het begin van het park was beter te zien hoe vroeger het graan werd gemalen.

We zijn helemaal naar beneden gegaan, waar ook weer een kleine waterval was.

Het uitzicht de andere kant op

We waren de dag begonnen met een jasje aan, dat bleef bij dit park in de auto, maar het werd al snel te warm voor trui/vestje, dus die gingen ook uit en nog was het warm.

Bij de souvenirwinkel hadden we een bord zien staan met ijs dat op de Azoren wordt gemaakt en daar had ik nu wel heel veel zin in.

Zelfs Paul, die helemaal niet zo'n ijs-eter is, nam er eentje!

En ze waren toch lekker!

Tenslotte zijn we nog even over een laag pad richting de brug gelopen en toen hadden we het hele park bekeken en zijn we terug naar de auto gegaan.

Het is toch een schitterend park, waar we zeker nog eens naar zullen gaan.

Parque Ribeira dos Caldeirões 1

 Toen we de eerste keer met vakantie op het eiland waren, kwamen we aan het eind van een dagje Nordeste langs Parque Reibeira dos Caldeirões.

Het was er wat heiig, maar we vonden het er erg mooi en we hadden het op ons lijstje gezet met dingen die we willen doen, (weer) bekijken.

Nu ligt het redelijk dichtbij Poço Azul, dus konden we het nu mooi gaan bekijken.

We parkeerden aan de andere kant van de kloof, liepen de brug over en dan zie je links het ene stuk van het park liggen

en rechts het andere stuk waar je gelijk al een mooie waterval ziet.

We begonnen aan deze kant en liepen eerst naar de waterval toe.

De afgelopen tijd is er nogal wat regen gevallen, dus hij er kwam behoorlijk wat water naar beneden.

We liepen terug en via een trap naar beneden en stapstenen het water over kwamen we bij het stuk aan de andere kant van de waterval, waar deze water wip? altijd in beweging is.

We wandelden hoog boven de kloof; in de diepte zagen we dappere dodo's die met canyoning bezig waren.

Wij wandelden een stuk heen en weer, zochten een cache en toen wilde Paul nog even op de foto naast de waterval.

Ik maakte nog even deze foto; hierop is de weg om de kloof goed te zien.

Nu is de snelweg er en zoef je redelijk snel naar Nordeste, maar als je de oude weg neemt, heb je niets anders dan dit soort bochten om kloven.

We wandelden naar de andere kant van het park aan de overkant van de weg.

Aan deze kant van het eiland staan toch wel heel erg veel bloeiende azalea's.

Maar voordat deze kant van het park gingen bekijken dronken we eerst een koffie/cola op het terras en genoten we van het uitzicht.

Jaws...voor de deur

 Na het eten wilde ik even kijken of ik dolfijnen zag en vrijwel direct zag ik een zwarte vin uit het water steken.

Ik dacht het lijkt wel op zo'n haaienvin die je altijd in films door het water ziet gaan, maar omdat er hier zelden of nooit haaien voorkomen dacht ik er niet echt verder aan.

Het puntje (zeg maar punt) kwam steeds dichterbij en ik zag ook een puntige staart, dus het was geen orka.

Wat het nu wel was kon ik niet goed bedenken, dus Paul erbij geroepen,

Die wist het ook niet, we dachten dat het misschien een dode of zieke walvis was, die door de golven steeds dichterbij kwam en door de stroming meegenomen werd, maar dan leek het toch weer of het dier zwom...

Op onze kaart met walvissen/dolfijnen konden we op de orka na niets ontdekken wat er ook maar iets op leek.

Ik zag af en toe een kop boven de golven uitkomen en dat zag er toch echt uit als zo'n stompe haaienkop.

Paul belde Futurismo om te vragen of er haaien voorkomen, maar die vertelden dat ze zelden hier bij het eiland zijn en zeker niet zo dicht bij de kust.

Nou inmiddels kon ik de vin en de staart met het blote oog zien en werd het door de verrekijker duidelijk dat er toch echt een grote witte haai voor de deur zwom!!!

Inmiddels hebben we een tweede statief voor het fototoestel, maar foto's maken met harde wind en veel golven blijft lastig.

Ik heb ze niet verkleind, dus vergroot is het redelijk te zien.

En hij kwam zo dichtbij de kust dat we hem niet meer konden zien of op de foto krijgen zonder de rotsen voor de deur erbij.

Ik dacht dat de orka's niet meer te overtreffen waren, maar een haai voor de deur slaat toch wel alles.

Ik zei al tegen Paul dat het maar goed was dat we hem gisteren niet zagen, want dan had iedereen gedacht dat het een 1 april grap was :-)

Hij bleef al die tijd voor de deur rondzwemmen en ik zag hem nog een keer iets aanvallen.

Ik was helemaal opgewonden en hyper en we zijn blijven kijken tot het helemaal donker was en we hem niet meer konden zien.

Regelmatig zeg ik dat er hier altijd wel iets te zien valt vanuit het huis, maar een haai voor de deur slaat echt wel alles.

Bijna bij Poço Azul

We wilden nog wat hortensia's voor in de voortuin en die 'verplanten' we tegenwoordig.

In de buurt van Maia groeien, in een hoge berm, onder allemaal hedychiums allemaal kleine hortensiaplantje.

Een keer per (half?) jaar worden de hedychiums met strimmers gekortwiekt en de vhortensia's worden dan automatisch meegenomen, dus eigenlijk redden we er een paar :-)

Maar dat zouden we laat op de middag doen, eerst gingen we naar Poço Azul.

De auto parkeerden we aan de overkant van dit leuke dorpspleintje in Achadinha. 

Dit plein is een historische site en een monument voor de Portugese Burgeroorlog.

Paul had gezien dat de wandeling naar Poço Azul 800 meter was, maar dat klopte niet met de kaart op het info bord, dus gingen we wel kijken.

Paul had gedacht dat het een korte wandeling van 800 meter zou zijn, maar dat klopte niet met de kaart op het bord aan het begin van de route.

Er stond een bordje met een pijl dat de wandelroute aangaf en dat volgden we en gingen het straatje rechts naast monument/fonteintje in en na 100 meter liepen we al langs deze koeien

Het pad ing hoger en zagen we niet lang daarna de oceaan.

Een stukje verderop kwamen we langs die huisje. Het zag er niet uit als er mensen wonen maar ook weer niet echt heel onbewoond, dus misschien is het wel een soort vakantiehuisje.

We kwamen voorbij een hek gemaakt van boomstammen en takken en konden zien dat de oorspronkelijke route van het pad daar tot voor kort langs ging.

Waarschijnlijk is er een landslide geweest, dus dat verklaarde voor ons de lange lus die we zouden moeten maken.

Wij liepen dus verder, maar ook op dit pad moesten we onder omgevallen bomen door.

Aan het eind van de kloof was er een houten bruggetje gemaakt.

Het pad waar we vanaf kwamen liep eigenlijk ook best vlak langs de kloof, alleen had je dat niet in de gaten door al het groen langs de kant.

Het pad aan de andere kant van de kloof ging omhoog, was vrij smal en er groeide niets naast...

We liepen nog een stukje verder, maar met de kaart in mijn achterhoofd, zag ik het niet zitten om nog verder te gaan, dus zijn we omgedraaid.

 

Terug bij de auto snapte Paul helemaal niet hoe het kon dat de rood -gele route die kant  op wees en totaal niet klopte met water op de kaart te zien was.

Ik heb uiteindelijk de Geocachingkaart op wandelroutes gezet en zag toen dat het weggetje rechts van het monument een shortcut is en dat we bijna wel bij Poço Azul waren, misschien 100 meter na de bocht...

Het afgesloten pad had alles nog eens extra verwarrend en onoverzichtelijk gemaakt.

We zijn van plan om opvouwbare wandelstokken te kopen en als we die hebben gaan we nog wel eens terug.

 

 

 

Bloemen in maart

Middaggoud heten deze vrolijke oranje bloemen.

We zagen ze op wat kalere stukken van bermen en in perkjes.

Zelfs hier voor de deur stonden er een paar in bloei langs de kant van de weg.

Liggende klaver zag je overal.

Hele stukken veld of muur met deze gele bloemen.

Azalea's

Onbetwist de bloemen die we deze maand het meeste zagen, ze staan nu overal in bloei.

Af en toe zie je een andere kleur, maar de meeste planten hebben fuchsia kleurige bloemen.

Door de bloemen ontdekten we nu ook dat veel hagen azalea struiken zijn en dat ze ook in vormen gesnoeid worden.